Όσα μαθαίνουμε "λαθραία"

Για τον Γιακίμπι

Τα τελευταία δύο χρόνια είχα την τύχη να συμμετέχω σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο. Ο σημαντικότερος λόγος που νιώθω τυχερός για αυτή την εμπειρία μου ήταν οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί και οι σχέσεις που ανέπτυξα μαζί τους. Ένας από αυτούς ήταν ο Γιακίμπι.

Στην πρώτη εκδήλωση που συμμετείχα στα πλαίσια της ομάδας, με χαρά είχα αναλάβει την ενημέρωση των περαστικών για τις δράσεις μας. Καθώς, λοιπόν, ενημέρωνα διάφορους με πλησίασε κι αυτός δείχνοντας ενδιαφέρον για αυτά που έλεγα. Ήταν ευχάριστο γιατί λίγοι έδειχναν ενδιαφέρον. Θεώρησα ότι έπρεπε να του αφιερώσω περισσότερο χρόνο για να επικοινωνήσουμε με τα σπαστά ελληνικά του και το χαμόγελο και πως θα ήταν ωραίο να συμμετέχει στην ομάδα μας. Έτσι τον παρότρυνα να επισκεφθεί τη συνέλευσή μας.

Κάθε φορά που γνωρίζεις έναν άνθρωπο είσαι επιφυλακτικός. Στην αρχή ήταν δύσκολο ακόμη και να πούμε σωστά το όνομά του. Αλλά μας κέρδισε σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα, με όμορφες και δύσκολες στιγμές και αρκετή υπομονή από πλευράς του. Και το λέω γιατί είναι δύσκολο μετά από όσα πέρασε να βρει υπομονή, αλλά ο Γιακίμπι είναι δυνατός. "Άρμι", όπως λέει ο ίδιος.

Ο Γιακίμπι είναι από το Αφγανιστάν. Πρόσφυγας σε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε μια τεράστια σαδιστική φυλακή, που σε διώχνει αλλά συγχρόνως δε σου επιτρέπει να πας πουθενά. Μπορεί να είναι μακρυά από την οικογένειά του και όσα γνώρισε και αγάπησε μικρός, αλλά χάρη σε αυτόν μάθαμε όλοι μαζί ότι η ανθρωπιά και τα αγνά αισθήματα δεν έχουν εθνικότητα. Ο Γιακίμπι είναι αδερφός μου.

Αντίθετα με όσες μπούρδες λένε για τους μετανάστες, ο Γιακίμπι δεν μισεί τις γυναίκες, αντιθέτως τις αγαπάει και τις φροντίζει ιδιαίτερα. Οι διατροφικές του συνήθειες είναι παρόμοιες με τις δικές μας και είναι και καλός μάγειρας. Είναι φιλότιμος, εργατικός, καλοπροαίρετος και έξυπνος. Επίσης δεν είναι "λαθραίος", έχει ότι χαρτιά του επιτρέπουν να έχει αλλά μέσα σε αυτά δε χωράνε αυτά που ονειρεύεται. Και δεν ονειρεύεται κάτι παράλογο. Μονάχα να μπορεί να ταξιδέψει ελεύθερος και να κυνηγήσει το μέλλον του, να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή.

Εδώ και δύο μήνες έχω μετακομίσει πίσω στο πατρικό μου με σχέδια να ανοίξω μια δική μου επιχείρηση. Ονειρεύομαι πως αν πάει καλά, θα πάρω τηλέφωνο μια μέρα τον Γιακίμπι και θα του πω ότι χρειαζόμαστε κάποιον για δουλειά. Πως αυτή η δουλειά θα τον βοηθήσει να αποκτήσει διαβατήριο και να είναι ελεύθερος να ορίσει το μέλλον του. Για την ώρα, αυτό φαντάζει απατηλό αλλά κανείς δε θα μας σταματήσει να ονειρευόμαστε.

Οι φίλοι μας τα ζώα

Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων που τους διαχωρίζει από τα ζώα είναι η εξέλιξή τους. Από τη φάση του κυνηγού, στη φάση του καλλιεργητή, στο νομαδισμό, στην ανάπτυξη των τεχνών κλπ. για να φτάσουμε με τα πολλά σε αυτή την αηδία που είμαστε σήμερα. Χάρη στην εξέλιξή μας καταφέραμε να έχουμε εξαπλωθεί και κυριαρχήσει στον πλανήτη, καταστρέφοντας τα πάντα γύρω μας, συχνά κι εμάς τους ίδιους. Δεν το λες και τρελή επιτυχία αλλά είναι σίγουρα εντυπωσιακό.

Προς έκπληξή μου έμαθα πρόσφατα πως υπάρχει ένα είδος μυρμηγκιού που επίσης έχει εξελιχθεί σε καλλιεργητή, καθώς παράγει μύκητες (μανιτάρια) με τους οποίους τρέφεται. Ακούγεται αρκετά ελπιδοφόρο. Εύχομαι καλή συνέχεια και καλύτερη πορεία στα μυρμήγκια.

Πάντως, παρότι έχουμε εξελιχθεί σε εντυπωσιακό βαθμό, σε κάποια πράγματα τα ζώα εξακολουθούν να μας ξεπερνούν. Και μάλιστα σε πράγματα που υποτίθεται πως έχουμε το copyright, όπως η αλληλεγγύη. Ναι, καλά καταλάβατε ακολουθεί μια ιστοριούλα για να αποδείξω το παραπάνω.

Πριν μερικές ημέρες, λοιπόν, συνέβη κάτι πρωτόγνωρο. Είχα βγάλει βόλτα τη σκυλίτσα μου τη Ντερσού στο συνηθισμένο μέρος, ένα όμορφο νηπιαγωγείο με παιδική χαρά, ψηλά πλατάνια και ακακίες, όπου κάνει την καθημερινή γυμναστική της για να μη βγει στις παραλίες με σκεμπέ και ντρέπεται. Παρένθεση: όσο το αναλύω βρίσκω κι άλλα μειονεκτήματα σε σχέση με τα ζώα αλλά ας μείνω στο θέμα μας.

Εκείνη τη μέρα οι καρακάξες που την πέφτουν στα πλατάνια ήταν πολύ ανήσυχες και έκαναν μεγάλη φασαρία. Κάποια στιγμή που η Ντερσού είχε πάει σε μια γωνία κοντά στο σχολείο βλέπω να μαζεύεται πλήθος πουλιών στη σκεπή ακριβώς από πάνω της, κάνοντας ακόμη πιο έντονο θόρυβο. Μέχρι να καταλάβω τι συμβαίνει μερικές καρακάξες όρμησαν προς το μέρος της Ντερσού με άγριες διαθέσεις. Τρόμαξα και τους φώναξα να φύγουν. Ευτυχώς όταν πλησίασα σταμάτησαν την "άνανδρη" επίθεση αλλά εξακολούθησαν να στέκονται από πάνω μας κάνοντας πολύ φασαρία. Περιττό να πω ότι η Ντερσού δεν κατάλαβε τίποτα και ήθελε να παίξει κηνυγώντας ένα πουλάκι που δυσκολευόταν να πετάξει και τριγύριζε εκεί κοντά. Την πήρα και φύγαμε καθώς δε μας σήκωνε το κλίμα. Την επόμενη μέρα επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό.

Το απλοϊκό συμπέρασμά μου ως σύγχρονος άνθρωπος της πόλης που δεν έχει ιδέα από τους νόμους της φύσης και τις συνήθειες των ζώων ήταν ότι τα πουλιά είχαν αγριέψει γιατί πεινούσαν. Μετά τη χθεσινή μας βόλτα με τη Ντερσού κατάλαβα πως είχα πέσει πολύ έξω. Χθες, λοιπόν, ένας τεράστιος αριθμός από καρακάξες πετούσαν και πάλι από πάνω μας και άραζαν στα δέντρα. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν πολύ ήσυχα και δεν ενόχλησαν καθόλου τη Ντερσού. Στην αυλή του σχολείου υπήρχαν δύο νεκρές καρακάξες. Τα δύο πουλιά τις προηγούμενες ημέρες ήταν ζωντανά και τριγύριζαν στην αυλή καθώς δεν μπορούσαν να πετάξουν με αποτέλεσμα να πεθάνουν.

Οπότε ο λόγος της παράτολμης επίθεσης των πουλιών στην Ντερσού, η οποία μπορούσε κάλλιστα να αρπάξει κάποιο από αυτά με κίνδυνο της ζωής του, ήταν η αλληλεγγύη στα τραυματισμένα αδερφάκια τους. Δε χρειάζεται να μπω στη διαδικασία να σχολιάσω πόση αλληλεγγύη δείχνουμε οι άνθρωποι στην καθημερινότητά μας. Ας το σκεφτεί ο καθένας για τον εαυτό του.

Αυτά και σκατά στο φόβο, στον παρτακισμό και στο φασισμό (για να μην ξεχνιόμαστε).

Με τα μάτια της Ντερσού 2

Παρασκευή 24/5/2013

Αγαπημένο ημερολόγιο,

τις τελευταίες μέρες έχουμε κάνει πολλές βόλτες με τον κύριο Φαγητό σε αυτό το μέρος που το αποκαλεί Σκύδρα. Δεν ξέρω γιατί το λένε έτσι αλλά σίγουρα δεν ξέρουν να εκτιμούν το καλό φαγητό. Συνέχεια βρίσκω παρατημένα κοκκαλάκια, πεταμένες συσκευασίες από παγωτό που δεν τις έχουν γλύψει αρκετά και διάφορα άλλα. Είναι σα να βρίσκομαι στη Ντίσνεϋλαντ.

Χθες στην απογευματινή μας βόλτα έκανα ένα καινούργιο φίλο. Ήταν περίπου στο ύψος μου, ανοιχτόχρωμος με καστανές λεπτομέρειες. Στην αρχή ήταν επιφυλακτικός αλλά με λίγο νάζι και τσαχπινιά τον σαγήνεψα αμέσως και μετά δεν ξεκολλούσε. Βοήθησε λίγο και ότι ο Φαγητός ήταν καλός μαζί του. Μας ακολουθούσε παντού και παίζαμε παρέα.

Από τότε νιώθω πολύ περίεργα. Δεν ξέρω τι φταίει. Που κυλιόμασταν μαζί στο χώμα, ο τρόπος που με δάγκωνε, πως μύριζε ο πωπός του αλλά... νομίζω πως είμαι ερωτευμένη!

Με τα μάτια της Ντερσού

Τρίτη 21/5/2013

Αγαπημένο ημερολόγιο,

σήμερα μου συνέβη κάτι πρωτόγνωρο. Ξέρεις αυτά τα μεγάλα ζώα που βρίσκονται παντού και τρέχουν μες στην πόλη ενώ δεν έχουν πόδια; Σήμερα, λοιπόν, ήμουν μέσα σε ένα για πολλή ώρα χωρίς να πάθω τίποτα! Σχεδόν τίποτα δηλαδή...

Έχω δει φίλους μου να δημιουργούν ακτιβιστικές ομάδες και να κυνηγούν τα μεγάλα ζώα ενώ αυτά φεύγουν τρέχοντας γρήγορα. Δεν είμαι σίγουρη για ποιο λόγο το κάνουν αυτό, αλλά κάτι θα ξέρουν. Τα μεγάλα ζώα σκοτώνουν σκυλιά και κουβαλάνε ανθρώπους σαν ομήρους. Οι φίλοι μου μάλλον προσπαθούν να τους σώσουν. Έχω προσέξει ότι κάποιες φορές τα μεγάλα ζώα τρομάζουν και σταματούν κι έτσι βγαίνουν από μέσα οι άνθρωποι. Παρότι, όμως, οι φίλοι μου τους έσωσαν οι άνθρωποι δεν τους δίνουν φαγητό. Αυτό είναι καθαρή αχαριστία!

Στο θέμα μας όμως. Τις τελευταίες μέρες, ο κυριούλης Φαγητός έβαζε πράγματα μέσα σε κουτιά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο όταν μπορείς απλά να τα μασουλήσεις. Το πρωί που σηκώθηκε τον έβλεπα να μεταφέρει όλα αυτά τα πράγματα έξω από το σπίτι. Αργότερα φύγαμε μαζί αλλά αντί για βόλτα, μπήκαμε μέσα σε ένα από αυτά τα μεγάλα ζώα. Τα πράγματά μας ήταν εκεί. Μάλλον του τα έδωσε ο Φαγητός για να μη μας πειράξει.

Το μεγάλο ζώο άρχισε να τρέχει σα χαζό. Στην αρχή ζαλίστηκα έτσι που έκανε και βγήκε νεράκι απ' το στόμα μου. Πήγαινε τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίναμε να κατεβούμε και η ώρα περνούσε βασανιστικά αργά. Να πω την αλήθεια σκυλοβαρέθηκα! Ο Φαγητός για να μη βαριέται κουνούσε συνέχεια μία ρόδα. Εμένα πάντως μου φαινόταν αρκετά βαρετό και μάταιο κι αυτό.

Μετά από πολλές ώρες υπομονής το μεγάλο ζώο εξαντλήθηκε και σταμάτησε οπότε καταφέραμε να γλιτώσουμε. Μας είχε πάει πολύ μακρυά. Εκεί συναντήσαμε άλλους ανθρώπους που μας βοήθησαν και μας έδωσαν φαγητό. Ωραία είναι εδώ. Νομίζω πως θα μείνουμε για λίγο καιρό. Μέχρι να μας πάρει κάποιο μεγάλο ζώο πάλι.

Ανησυχώ όταν λείπει ο κύριος Φαγητός μη τον πάρει κάποιο μεγάλο ζώο και φύγει μακρυά μου. Πιστεύω πως αν δεν υπήρχαν τα μεγάλα ζώα και είμασταν μόνο εμείς και οι άνθρωποι, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα!

Ένας ακόμη λογαριασμός

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013
Ώρα 9.37 π.μ.
Μπαίνω στο κτίριο της ΔΕΗ. Κανένας πελάτης στις θυρίδες εξυπηρέτησης όπου υπήρχαν δύο υπάλληλοι, γεγονός που μου προκαλεί ευχάριστη έκπληξη. "Θα τελειώσω γρήγορα και θα πάω για δουλειά", σκέφτομαι. Πλησιάζω την υπάλληλο.
-"Μπορώ να πληρώσω μέρος του λογαριασμού", την ρωτάω.
-"Πρώτος όροφος, γραφείο τέσσερα", μου απαντάει.
Ανεβαίνω στον πρώτο όροφο και ψάχνω το γραφείο τέσσερα για να αντικρύσω την μεταφερόμενη "πελατεία" που κάποτε θα έκανε ουρά στα ταμεία του ισογείου. Περίπου 20 άτομα περιμένουν με αριθμό προτεραιότητας να εξυπηρετηθούν από δύο γραφεία, ενώ ως συνήθως υπάρχουν 4-5 ακόμη υπάλληλοι στο χώρο που κάνουν άλλες δουλειές ή απλά ξύνονται. Σκέφτομαι ότι κάποιοι θα έχουν φύγει από τη δουλειά τους για να μπορέσουν να πληρώσουν. Κάποιοι ίσως να αναγκάστηκαν να "χρεωθούν" και άδεια.

Στο ένα γραφείο υπάρχει ένας πελάτης που σηκώνεται και πηγαίνει σε άλλο γραφείο να πάρει κάποια υπογραφή. Μια ηλικιωμένη κυρία πλησιάζει το άδειο πλέον γραφείο και λέει στην υπάλληλο ότι έχει τον επόμενο αριθμό. Αυτή της απαντά ότι εξυπηρετεί άλλον. Περνούν μερικά λεπτά, ο κύριος επιστρέφει χωρίς την υπογραφή και κάτι λέει ψυθιριστά στην υπάλληλο.
-"Θα περιμένετε εκεί", του απαντά αυτή οπότε ο κύριος φεύγει πάλι.
Η ώρα περνά και ο κύριος αργεί. Η ηλικιωμένη κυρία πλησιάζει και πάλι την υπάλληλο και τη ρωτάει αν μπορεί να την πληρώσει στα γρήγορα εφόσον ο άλλος αργεί.
-"Έχω άλλον πελάτη! Κάνω δουλειά!" της απαντά με έμφαση.

Στο δίπλα γραφείο ο υπάλληλος εξυπηρετεί εδώ και ώρα μια άλλη κυρία πληκτρολογώντας σιγά-σιγά στον υπολογιστή του με περισσή χαλαρότητα χρησιμοποιώντας μόνο τον δείκτη του δεξιού χεριού. Η ώρα περνά βασανιστικά αργά κι εγώ αντιμετωπίζω αρκετά αποτελεσματικά τη μονοτονία γράφοντας για όσα βλέπω γύρω μου.

Σε κάποια στιγμή ακούγεται ένας κύριος από κάποιο γραφείο στο βάθος, όπου έκαναν τους διακανονισμούς να λέει:
-"Γιατί μας μιλάτε με αυτό το ύφος; Πως μας φέρεστε έτσι; Η μητέρα μου είναι άρρωστη!"
Κανείς δε φάνηκε να νοιάζεται και μετά από λίγο ο κύριος αποχώρησε μαζί με τη μητέρα του.

Ώρα 10.32 π.μ.
Η εμφάνιση του αριθμού μου στην ψηφιακή οθόνη αισθητικής 80's, διακόπτει βίαια τον ειρμό μου. Αρπάζω βιαστικά τα πράγματά μου και κατευθύνομαι στο γραφείο της υπαλλήλου που είχε κάνει την παρατήρηση στην ηλικιωμένη κυρία.
-"Θα ήθελα να πληρώσω μέρος του λογαριασμού μου", της λέω.
-"Σε ποιο όνομα είναι ο λογαριασμός;" με ρωτάει.
-"Της ιδιοκτήτριας."
-"Για να κάνετε διακανονισμό πρέπει να έρθει η ίδια ή να σας κάνει πληρεξούσιο", μου λέει.
-"Δηλαδή δεν μπορώ απλά να δώσω ένα ποσό και να πάρω απόδειξη;" ρωτάω.
-"Όχι, αλλά να σας ενημερώσω ότι μέχρι τις 15/3 που θα εκδοθεί ο νέος λογαριασμός μπορείτε να πληρώσετε εσείς όλο το ποσό. Μετά από αυτή την ημερομηνία κινδυνεύετε να σας κόψουν το ρεύμα."

Φεύγοντας σκεφτόμουν ότι πρέπει να κάνω οικονομία και να μαζέψω χρήματα για τους λογαριασμούς μου. Αλλά και ότι είναι ωραία η ασφάλεια. Κι εμείς μπορούμε να νιώθουμε ασφάλεια για τις φριχτές ζωούλες μας. Θα δουλεύουμε όλη μέρα ή θα ψάχνουμε για δουλειά, θα αγχωνόμαστε, θα πεινάμε, θα αρρωσταίνουμε, θα προσπαθούμε, θα αδικούμαστε αλλά πάντα με ασφάλεια. Καλή διασκέδαση!

Εργαζόμενη μητέρα

Σε όσες δουλειές έχω κάνει μέχρι τώρα, πάντα συναντάω κάποια νέα κοπέλα που έχει παιδάκια να θρέψει. Αυτό σε καιρούς κρίσης (και μη) σημαίνει ότι δεν μπορούν να συμπεριφερθούν σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι στους συναδέλφους τους γιατί τρέμουν πως θα χάσουν τη δουλίτσα τους και επομένως δε θα έχουν λεφτά για να πάρουν γάλα για τα παιδάκια τους, καθώς και κρέμες, μπισκοτάκια, σοκολάτες,  γαριδάκια, πάνες βρακάκι, ένα σκασμό παιχνίδια στα οποία κυριαρχούν χαζοχαρούμενες ξανθιές και σκληροτράχηλοι ανεγκέφαλοι κομάντο, dvd τα ζουζούνια τραγουδάνε κι άλλα καθυστερημένα τραγούδια σε ροκ εν ρολ εκτελέσεις (ποιοι κάνουν αυτές τις ενορχηστρώσεις;), πανάκριβα ρουχαλάκια sam 0-13 και παπουτσάκια crocodilino που σε ένα μήνα δε θα τους κάνουν γιατί μεγαλώνουν και γρήγορα τα πουλάκια μου, δεν πειράζει όμως... (ανάσα) γιατί το σημαντικό είναι να  δίνουμε το καλύτερο στα παιδιά μας και αυτό το καλύτερο είναι κάτι που έχουμε δει στις διαφημίσεις.

Για όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενες μητέρες νιώθουν επιτακτική την ανάγκη να διασφαλίσουν τη δουλειά τους και ο τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι να είναι αθέμιτα ανταγωνιστικές, να γλύφουν τα αφεντικά και τους πελάτες, να καρφώνουν τους συναδέλφους τους για το παραμικρό, να αποποιούνται οποιαδήποτε ευθύνη για μαλακία που έχουν κάνει και ανακάλυψε μόνο του το αφεντικό γιατί δεν είναι όλοι καρφιά σαν κι αυτές, να μη βοηθούν σε καμία περίπτωση νέους συναδέλφους, να δέχονται οποιαδήποτε άδικη απαίτηση του αφεντικού και να δουλεύουν για ψίχουλα και άλλα τέτοια.

Όσοι, λοιπόν, μπαίνετε στην αγορά εργασίας ή ψάχνετε για νέα δουλειά, όταν σας κάτσει κάτι ρίξτε ένα μάτι πριν μπείτε. Τουλάχιστον να ξέρετε τι σας περιμένει.

Και όσες κοπέλες δεν έχετε τεκνοποιήσει ακόμη, ΠΑΡΑΚΑΛΩ εξασφαλίστε πρώτα τα βασικά για τους διαδόχους σας, όπως το να έχετε σώας τας φρένας και μετά προβείτε στο ευτυχές γεγονός. Και να θυμάστε, δυο λεξούλες αρκούν... "τραβήξου μαλάκα"!

ΥΓ: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θα ήθελα να διευκρινίσω πως δεν έχει καμία σημασία αν είσαι γονιός ή άτεκνος, παντρεμένος ή ανύπαντρος, άντρας ή γυναίκα αν δεν ξέρεις να συμπεριφερθείς με λίγη αξιοπρέπεια στη δουλειά σου. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορείς να σεβαστείς τους συναδέλφους σου και να αναγνωρίσεις πως η συνεννόηση μαζί τους είναι αυτή που θα σου εξασφαλίσει καλές συνθήκες εργασίας. Και άλλωστε όλοι έχουν στομάχια να γεμίσουν, ανάγκες να καλύψουν, τράπεζες να φροντίσουν.

Έχω δει αρκετές άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν ανήκουν στην κατηγορία εργαζόμενη μητέρα και ήταν απαράδεκτοι σαν συνάδελφοι. Απλά η συγκεκριμένη κατηγορία έχει την ιδιαιτερότητα ότι χρησιμοποιεί τα παιδιά σαν δικαιολογία για την ανταγωνιστικότητα που μπορεί να εκδηλώνει. Αυτά και καλύτερους απογόνους!

Πρωτοχρονιά στη σκοπιά

Για επεξηγήσεις στρατιωτικής ορολογίας δείτε στο τέλος του κειμένου. Για άλλους άγνωστους όρους δείτε εδώ.

Τώρα που άλλαξε ο χρόνος θυμήθηκα και είπα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία. Τυχερούληδες! Ετοιμαστείτε λοιπόν... φορέστε μια δεύτερη ζακέτα και ένα τρίτο ζευγάρι κάλτσες γιατί τα ξύλα για το τζάκι και το πετρέλαιο τελείωσαν, κουκουλωθείτε με μια κουβέρτα και καλή ανάγνωση.

Αυτή η ιστορία αφορά μια αλλαγή χρονιάς διαφορετική από τις άλλες, την οποία έζησα κατά τη διάρκεια της θητείας μου. Αυτός ο στρατός είναι τόσο μοναδική εμπειρία που σου μένει αξέχαστη ρε γαμώτο. Τζάμπα τόσα λεφτά που έχω δώσει για ψυχοθεραπεία.

Την παραμονή πρωτοχρονιάς, λοιπόν, του 2007 προς 2008 βρισκόμουν σε στρατόπεδο της Αλεξανδρούπολης διανύοντας περίπου τον 8ο μήνα της θητείας μου. Ήμουν πολύ χαρούμενος που θα περνούσα την πρωτοχρονιά στο στρατόπεδο. Όλα φάνταζαν ονειρικά. Παντού ήταν χιονισμένα και είχε παγώσει ο κώλος μας, τα χαμογελαστά πρόσωπα των φαντάρων έμοιαζαν σα να τους είχαν σκοτώσει τη μάνα κι εγώ είχα λιώσει στη σκοπιά και τη δουλειά και μύριζα σα να είχα πάνω μου κάτι που είχε ψοφήσει. Κατά τα άλλα δεν ήταν και τόσο άσχημα γιατί τις αργίες στο στρατό τουλάχιστον έχει ησυχία και το βράδυ μπορεί να πίναμε τίποτα με τα παιδιά για να ευθυμήσουμε. Τι σημασία έχει άλλωστε το που είσαι. Μπορείς κάποιες φορές να περάσεις καλά.

Βέβαια έτσι νομίζαμε μέχρι το πρωί της παραμονής όταν εμφανίστηκε ο επόπτης (1) που είχε υπηρεσία για την παραμονή. Κατά διαβολική σύμπτωση ήταν μακράν ο πιο ψυχοπαθής αξιωματικός του στρατοπέδου και είχε βάλει σκοπό να περάσει μια όμορφη και ήσυχη νύχτα με τους αγαπημένους του φαντάρους. Πολύ ήσυχη! Και φρόντισε να κάνει απόλυτα σαφές κατά την πρωινή αναφορά (2) ότι όποιον πιάσει με αλκοόλ θα βγει εξοδούχος (3) μετά τις γιορτές... του πάσχα. Επίσης μας θύμισε με τη γλυκιά φωνή του τα "Ο εχθρός παραμονεύει", "Αν κοιμάσαι στη σκοπιά, στρατοδικείο πάραυτα", "Κόψε το τάκα τάκα τα θαλαμοφύλακα" και άλλες μεγάλες επιτυχίες του.

Μετά την αναφορά όλοι οι φαντάροι είχαν τη χαμογελαστή έκφραση που περιέγραψα παραπάνω και κάποιος κραύγαζε με ενθουσιασμό όντας γονατιστός "Γιατί θεέ μου αυτός;" ενώ στη συνέχεια πήρε φόρα και χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο σαν υπέρτατη ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Ας αφήσουμε όμως για λίγο τον επόπτη και ας πάμε στο χαρμόσυνο γεγονός μιας γέννας. Μερικές μέρες πριν, μια σκυλίτσα που είχε γίνει θαμώνας του στρατοπέδου γιατί της άρεσε πως έφτιαχναν στο ΚΨΜ (4) τον καπουτσίνο, είχε γεννήσει ακριβώς μπροστά στο θάλαμό μας (5) ένα τσούρμο αξιολάτρευτα κουτάβια. Επειδή όμως το μέρος είχε πολύ ηχορύπανση από τα ροχαλητά και τις κλανιές των φαντάρων η σκυλίτσα είδε κι απόειδε και μετέφερε τα κουτάβια της λίγο πιο πέρα δίπλα στην επικαλυπτική σκοπιά (6). Μάλλον το καινούργιο σημείο ήταν λίγο πιο ζεστό γιατί έκοβε ο αέρας από το φυλάκιο της σκοπιάς (7).

Το μεσημέρι που είχα σκοπιά στην επικαλυπτική, ο επόπτης επικοινώνησε με τον υπεύθυνο της πύλης που ήταν κάποιος επιλοχίας ή κάτι τέτοιο. Μετά από λίγο ο επιλοχίας ερχόταν προς το μέρος μου. Παραξενεύτηκα λίγο γιατί το μεσημέρι στο στρατόπεδο δεν κουνιέται φύλλο αλλά σκέφτηκα ότι με τέτοιον επόπτη θα κάνουν έφοδο (8) και το μεσημέρι. Έτσι εκεί που περίμενα ο επιλοχίας να μου πει παρασύνθημα και τα συναφή, αυτός πλησίασε αδιαφορώντας για αυτά τα τυπικά και είπε δείχνοντας κάπως προβληματισμένος:
-"Ο επόπτης θέλει να διώξουμε τα κουτάβια από τη σκοπιά."
-"Και που να τα πάμε; Θα παγώσουν μ' αυτή την παγωνιά", απάντησα.
Τα κουτάβια τα είχε βάλει η μάνα τους μέσα σε μια λακκούβα και είχε κάτσει από πάνω τους σαν την κλώσα για να ζεσταίνονται.
-"Θα του πω ότι δε μ' αφήνει η μάνα τους να τα πάρω", είπε ο επιλοχίας μετά από λίγο.
-"Έτσι πες του. Κι άμα θέλει ας έρθει να τα πάρει αυτός."

Μετά από λίγο ο επιλοχίας επέστρεψε.
-"Επιμένει. Μου είπε να τους ρίξω νερό για να τα πάρει η μάνα τους", μου είπε.
-"Καλά είναι τελείως μαλάκας;" διερωτήθηκα ρητορικά. "Να τους ρίξεις νερό μες στην παγωνιά, θα ψοφήσουν τα κουτάβια. Παραμονή πρωτοχρονιάς είναι. Τι άνθρωπος είναι αυτός;"
-"Τουλάχιστον αν μ'αφήσει η μάνα τους θα βρω κάπου αλλού να τα πάω να μην τα βλέπει ο μαλάκας", είπε ο επιλοχίας.
Μετά από λίγο τελείωσε η σκοπιά μου ενώ τα κουτάβια παρέμεναν στη σκοπιά τους. Τη νύχτα είχα πάλι σκοπιά στην αλλαγή της χρονιάς δώδεκα με τρεις.

Νωρίτερα το βράδυ, ο θάλαμος αντί για παραμονή Πρωτοχρονιάς θύμιζε Μεγάλη Παρασκευή. Ούτε ίχνος αλκοόλ και οι φαντάροι αμίλητοι έτρωγαν φιστίκια. Κάποια στιγμή ο επόπτης πέρασε να κόψει κίνηση. Μία από τις ερωτήσεις του ήταν "με τι τα συνοδεύετε τα φιστίκια;"
No comment.

Στην αλλαγή της σκοπιάς πήγα λίγο νωρίτερα από τις 12, τουλάχιστον να μη βρει και τον άλλο φαντάρο το νέο έτος στη σκοπιά. Όταν ανέλαβα πρόσεξα ότι τα κουτάβια δεν ήταν στη θέση τους. Δεν ξέρω λεπτομέρειες αλλά αργότερα διαπίστωσα ότι τα κουτάβια ήταν μια χαρά και είχαν επιστρέψει κοντά στο θάλαμο.

Όταν άλλαξε ο χρόνος ήταν όμορφα και οφείλω να ομολογήσω ότι παρά την κούραση προτιμούσα που ήμουν εκεί και όχι στο θάλαμο να κοιμάμαι. Οι ΕΠ.ΟΠ. που είχαν υπηρεσία και ήταν στο θάλαμο της πύλης, λίγα μέτρα παραπέρα, έκαναν λες και ήταν στο σπίτι με την οικογένειά τους. Μετρούσαν αντίστροφα, είχαν πάρει να κόψουν βασιλόπιτα και γενικά το διασκέδαζαν. Μόλις άλλαξε ο χρόνος άρχισαν να σκάνε πυροτεχνήματα από το κέντρο της πόλης και ο ουρανός φωτίστηκε για αρκετή ώρα. Μετά οι ΕΠ.ΟΠ. είχαν αρχίσει να κόβουν την πίτα. Σε κάποια στιγμή ένας από αυτούς γύρισε και με φώναξε κι εμένα να πάω να μου δώσουν ένα κομμάτι. Η πρώτη μου σκέψη ήταν "κάνε πλάκα να τους πάρω το φλουρί". Πήγα, μου έδωσαν ένα κομμάτι και αναψυκτικό. Σε λίγο με έπιασαν νευρικά γέλια όταν διαπίστωσα πως όντως το φλουρί ήταν στο δικό μου κομμάτι.
-"Συγγνώμη παιδιά αλλά σας πήρα το φλουρί", τους είπα.
-"Τυχερός είσαι..." έλεγαν αυτοί και "χαλάλι σου".

Το φλουρί το έχω κρατήσει όπως ο Σκρουτζ την τυχερή του δεκάρα. Δεν ήταν ευρώ αλλά ένα ψεύτικο νόμισμα με μια φιγούρα επάνω. Δε νομίζω πως μου φέρνει τύχη αλλά μου θυμίζει εκείνη την ωραία στιγμή μιας Πρωτοχρονιάς διαφορετικής από τις άλλες.

(1) Επόπτης: Καμία σχέση με αυτόν του ποδοσφαίρου. Είναι μια υπηρεσία για τους αξιωματικούς του στρατοπέδου, όπως η σκοπιά για τους φαντάρους. Ο επόπτης είναι ο υπεύθυνος του στρατοπέδου. Κάποιοι επόπτες, όπως αυτός της ιστορίας μας, εξαντλούν την αυστηρότητά τους ενώ άλλοι που βαριούνται δεν καταλαβαίνεις καν ότι βρίσκονται στο στρατόπεδο.
(2) Πρωινή αναφορά: Η πρωινή μάζωξη κατά την οποία μετράνε τους φαντάρους σαν τα πρόβατα για να δουν αν λείπει κανένα. Στο κέντρο που παρουσιάζονται οι φαντάροι εκτός από τις κλασσικές πρωινή και βραδινή αναφορά υπάρχουν επίσης μεσημβρινή αναφορά, απογευματινή αναφορά, αναφορά μετά το χέσιμο, μία για τον Αγ. Βασίλη, μία για το σπίτι μας κλπ.
(3) Εξοδούχος: Ο φαντάρος που δεν έχει υπηρεσία εκείνη την ημέρα και δικαιούται έξοδο. Οι βασικές δραστηριότητες κατά την έξοδο είναι να πας για καφέ με άλλους φαντάρους και να μιλάτε για το στρατό, να φας βρώμικο και να πας σε ίντερνετ καφέ και να λιώσεις παίζοντας παιχνίδια και βλέποντας τσόντες μπροστά στον κόσμο σαν τον ανώμαλο μέχρι να έρθει η ώρα να επιστρέψεις στο στρατόπεδο. Αν μένεις ή έχεις συγγενείς κοντά στην περιοχή που υπηρετείς και ο διοικητής σου δεν είναι μαλάκας μπορεί να παίρνεις και διανυκτέρευση οπότε πηγαίνεις στο σπιτάκι σου για ύπνο και ξυπνάς από τα άγρια χαράματα σαν το μαλάκα για να μπεις στο στρατόπεδο.
(4) ΚΨΜ: Γνωστό ως καψιμί. Είναι το Κέντρο Ψυχαγωγίας Μονάδος και διοργανώνει τα καλύτερα πάρτυ στο στρατόπεδο. Στο ΚΨΜ μπορείς να βρεις σοκολάτες, γαριδάκια, μαστίχες, γλειφιτζούρια κ.ά. Κάποιες φορές μπορεί να φτιάχνουν και καφέ ενώ ορισμένες φορές πουλάνε και προφυλακτικά!!!;;;
(5) Θάλαμος: Το κτίριο όπου κοιμούνται οι φαντάροι.
Αυτό.
Τι θέλετε κι άλλα;
Δεν έχει!
Καλά αφού επιμένετε.
Είναι άθλιο, τα κρεβάτια και τα στρώματα είναι ότι πρέπει αν θέλεις να αποκτήσεις σκολίωση, οι κουβέρτες είναι τόσο βρώμικες που αν περπατήσει κατσαρίδα πάνω τους πεθαίνει και συνήθως ο χώρος λόγω των ενοίκων του βρωμάει. Πολύ!
Εσείς επιμένατε!
(6) Επικαλυπτική σκοπιά: Η σκοπιά που υποτίθεται πως καλύπτει τον σκοπό της κεντρικής πύλης σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση. Συχνά οι δύο σκοποί κάθονται και τα λένε αντί να αλληλοκαλύπτονται.
(7) Φυλάκιο σκοπιάς: Το σπιτάκι που βρίσκεται σε κάθε σκοπιά, στο οποίο ο σκοπός δεν επιτρέπεται να μπαίνει γιατί δε θα έχει καλή ορατότητα και όλοι αναρωτιούνται ποιος ο σκοπός που υπάρχει (πέτυχα το σκοπό μου να σας μπερδέψω με τους σκοπούς;).
(8) Έφοδος: Ένα από τα καθήκοντα που έχουν ο επόπτης, ο ΑΥΔΜ και άλλοι είναι να κάνουν "έφοδο" για να δουν αν οι φαντάροι εκτελούν σωστά την υπηρεσία τους. Συγκεκριμένα ο σκοπός πρέπει να αντιληφθεί εγκαίρως ότι κάποιος έρχεται και να σκούξει σαν κοκκόρι "Αλτ τις ει;" το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση από την γερμανοκαθαρεύουσα σημαίνει "φωνάζω για να δεις ότι δεν κοιμάμαι ενώ ξέρω πως δεν είσαι οχτρός".

Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Πατήστε play πριν αρχίσετε την ανάγνωση... (η διφωνία προς το τέλος του τραγουδιού είναι μαγική)

Είχε μόλις τελειώσει το τραγούδι και το ξαναέβαλα αμέσως. Το άκουγα για πρώτη φορά και είχα μουδιάσει. Πάντα λάτρευα αυτή την αίσθηση που προκαλεί η μουσική. Και ανυπομονώ συνεχώς για την επόμενη φορά που θα την ξανανιώσω με ένα τραγούδι. Όπως το μούδιασμα του έρωτα.

Η πρώτη φορά που το ένιωσα παίζοντας κάτι στην κιθάρα ήταν αρκετή. Πως μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό; Έτσι θέλω να είναι η ζωή μου. Γεμάτη μουσική. Μουσική και όνειρα.

Αλλά πρώτα να σας πω για μια συνάντηση...

Τα τελευταία χρόνια με ταλαιπώρησε αρκετά ένα πρόβλημα με τη μέση μου. Δισκοκήλη είχαν δείξει οι εξετάσεις. Περίπου δυο μήνες πριν άρχισαν να επανεμφανίζονται οι ενοχλήσεις μετά από απουσία μηνών και να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Μέχρι που η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και κατάλαβα ότι θα πρέπει να πάω για χειρουργείο. Επέμβαση ρουτίνας έλεγαν οι γιατροί και ήταν καιρός να απαλλαγώ από αυτό το πρόβλημα και να συνεχίσω τη ζωή μου.

Στην κλινική ήμουν σε ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια. Στο μεσαίο εγώ και στα διπλανά δύο παιδιά με γάζες στο κεφάλι, ο ένας μπροστά, ο άλλος πίσω. Ο πρώτος είχε μέρες στην κλινική, ήταν αρκετά καλά και συζητούσε με τον πατέρα του. Κάποια στιγμή πιάσαμε την κουβέντα. Αρχικά με ρώτησαν για ποιο λόγο είμαι εκεί και τους απάντησα. 

-Εσύ είχες κάποιο ατύχημα;" ρώτησα.

-"Όχι, όγκο", μου απάντησε.

-" Περαστικά... μια χαρά σε βλέπω."

Η συζήτηση συνεχίστηκε. Με τα πολλά αναφέρθηκε ότι ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη μουσική. Ο πατέρας του έδειξε αμέσως ενδιαφέρον γιατί όπως μου είπε ο μικρότερος γιος του παίζει κιθάρα και του αρέσει πολύ. Συγκεκριμένα μου είπε ότι είναι τρίτη λυκείου και το μόνο που λέει ότι του αρέσει είναι η μουσική και μάλιστα πως είναι πολύ καλός. 

-"Αλλά δυστυχώς το ανακαλύψαμε αργά", συμπλήρωσε.

-"Τι εννοείτε;" τον ρώτησα.

-"Ε τώρα δεν προλαβαίνει να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις των ειδικών μαθημάτων", απάντησε.

Ακούγοντας το αυτό ενθουσιάστηκα, γιατί το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί με μένα. Και τώρα είχα την ευκαιρία να γυρίσω πίσω το χρόνο και να συμβουλέψω τους γονείς μου. Σχεδόν είχα δακρύσει όταν του είπα...

-"Να σας πω την ιστορία μου... ξεκίνησα να μαθαίνω κιθάρα στη δευτέρα λυκείου. Στην τρίτη σταμάτησα υποτίθεται για να συγκεντρωθώ στις εξετάσεις μου. Την επόμενη χρονιά θα έδινα για δεύτερη φορά εξετάσεις και είχα διαπιστώσει ότι αυτό που θέλω να κάνω είναι να περάσω στη μουσικών σπουδών. Τότε ρωτήσαμε δασκάλους σχετικά με την προετοιμασία και μας είπαν ότι χρειάζονται τουλάχιστον δύο χρόνια προετοιμασίας. Οπότε αποφασίσαμε πως είναι καλύτερα να περάσω σε κάποια άλλη σχολή και μετά να ασχοληθώ μόνος μου με τη μουσική. Το μετάνιωσα πάρα πολύ..."

-"Τι μετάνιωσες;" με ρώτησε.

-"Που δεν αφιέρωσα ένα χρόνο ακόμη για να κάνω αυτό που ονειρευόμουν. Γι΄ αυτό ίσως αξίζει τον κόπο ο γιος σας ακόμη και τώρα να ξεκινήσει."

-"Μα τώρα δεν προλαβαίνει είναι ήδη τρίτη λυκείου", απάντησε με αδιαπραγμάτευτο ύφος.

-"Τα χρόνια περνούν αλλά αυτό που έχει σημασία για να γίνουμε ευτυχισμένοι είναι να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα. Ένα-δυο χρόνια δεν είναι τίποτα."

-"Κοίτα, κι εγώ συμφωνώ ότι πρέπει να κάνουμε αυτό που αγαπάμε επάγγελμα αλλά ακόμη κι αν αφιερώσει το χρόνο που χρειάζεται και τα καταφέρει, μετά πως θα ζήσει από αυτό; Οι καιροί έχουν αλλάξει."

Στη συνέχεια η κουβέντα πήρε για μένα την κάτω βόλτα, καθώς περιείχε κοινότοπα επιχειρήματα περί κρίσης, παραδείγματα μουσικών που έχουν ταλέντο αλλά με το ζόρι τα φέρνουν βόλτα και άλλα παρόμοια. Εγώ για όνειρα συζητούσα. Μάλλον δεν είναι το πρόβλημά του ότι ο γιος του δεν προλαβαίνει, σκέφτηκα. Αυτό που τον ανησυχούσε ήταν να εξασφαλιστεί οικονομικά και στον ελεύθερο του χρόνο ας κάνει ότι θέλει. Πραγματική ευτυχία!

-"Η ζωή κάποιες φορές χρειάζεται θράσος", του είπα. "Έτσι κι αλλιώς για κανένα επάγγελμα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος".

Αλλά εκείνος επέμενε.

Μετά από ώρα σκεφτόμουν και πάλι τη συζήτηση και ήθελα να του πω "να έχετε πίστη στα παιδιά σας γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσουν πίστη στον εαυτό τους." Αλλά ήταν αργά. Η συζήτηση είχε ήδη τελειώσει. Τι περίμενα; Οι γονείς πιο πολύ φοβούνται παρά ονειρεύονται. Ίσως έχει να κάνει με το ένστικτο να προστατέψουν το παιδί τους. Ο ένας του γιος αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και πάλι...

Την επόμενη μέρα εγώ ήδη θα έφευγα από την κλινική. Όταν τους χαιρέτησα, του έσφιξα το χέρι και του ευχήθηκα τα παιδιά του να κάνουν όλα τα όνειρά τους πραγματικότητα. Βλέποντας πως δεν μπορούσε να καταλάβει στη χθεσινή συζήτησή μας αυτό που ένιωθα, κατάλαβα πως η μόνη ελπίδα είναι να ακούσει ο μικρός την καρδιά του. Στο παρελθόν είχα κατηγορήσει τους γονείς μου που δεν επέμειναν να ασχοληθώ με τη μουσική ενώ έβλεπαν πως αυτό ήταν που ήθελα. Κακώς! Τα όνειρά σου πρέπει μόνος σου να έχεις τη θέληση να τα κάνεις πραγματικότητα. Ίσως δεν ήμουν αρκετά μεγάλος για να το ξέρω. Πάντως όταν μεγαλώσω, θα γίνω μουσικός.

Φοβού τους bloggers και γνώμη φέροντες

Έχω καιρό να γράψω στο blog μου και αυτό με στενοχωρεί. Πιστεύω πως γράφω για να μοιραστώ τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους ώστε αν αξίζουν κάτι αυτές οι σκέψεις και έχουν σημασία για κάποιους να μην πάνε χαμένες. Επίσης, ο κύριος λόγος που γράφω είναι για να εκτονώσω τις σκέψεις μου και ελεύθερος πλέον από αυτές να συνεχίσω. Έχει μεγάλη δύναμη η εξομολόγηση και καλύτερα όταν το κάνεις να έχεις κάποιον απέναντί σου που να θέλει να σε ακούσει.

Πολλά έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό και για τίποτα από αυτά δεν έχω γράψει. Αλλά περιμένω και ξέρω πως θα ρθει η στιγμή. Πρέπει να ξέρεις να περιμένεις κάποιες φορές. Και να που η στιγμή ήρθε.

Τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου έντονα και περίεργα συναισθήματα με είχαν κατακλύσει. Ήμουν αρκετά καταβεβλημένος από το περιβάλλον της δουλειάς μου και την καθημερινότητα (βλέπε Το εργοστάσιο κι εγώ) και συγχρόνως από τη σκέψη να σταματήσω τη δουλειά σε καιρούς κρίσης. Δε βλέπεις τι γίνεται; Ανεργία, φτώχεια, φόροι, περικοπές. Κάνε υπομονή!

Αλλά δε μπορούσα πλέον να ζω με το φόβο. Να ανέχομαι, να συμβιβάζομαι, να αδιαφορώ. Αυτή η ζωή κόντευε να με καταπιεί. Δε μπορούσα να κάθομαι και να περιμένω για καλύτερες μέρες μέχρι να χάσω το χρόνο και το σθένος μου. Για το καλύτερο πρέπει να αγωνίζεσαι κι εγώ ένιωθα πως ήμουν μακρυά από το δρόμο για το καλύτερο. Χρειαζόμουν μια αλλαγή.

Έτσι αποφάσισα να σταματήσω τη δουλειά και να φύγω με την ΧΧΧΧ (λογοκρισία) κι όπου μας βγάλει. Κανείς δε χάνεται αν δε θέλει να χαθεί. Κι όσο για την κρίση τα κανάλια, οι πολιτικοί και οι εταιρείες μπορούν να πάρουν την τρομοκρατία τους και να τη βάλουν εκεί που ξέρουν. Θα κάνω τα πάντα για να είμαι περήφανος για τις επιλογές μου.

Έτσι, μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων με τους δικούς μου οι οποίοι εν τέλει με υποστήριζαν αλλά με ένα κόμπο στο λαιμό, ήμουν αποφασισμένος να ανακοινώσω στα αφεντικά μου ότι παραιτούμαι και να φύγω με το κεφάλι ψηλά. Η αλήθεια είναι πως παρότι είχα καταλήξει πως θα το κάνω άμεσα, δίσταζα και είχαν περάσει μερικές μέρες από τη στιγμή που είχα πάρει την απόφασή μου. Τελικά αποφάσισα πως θα τους το πω στο τέλος της βδομάδας. Όταν έφτασε το Σάββατο περίμενα να μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσω ιδιαιτέρως στον έναν από τα δύο αφεντικά.

Τελικά, κάποια στιγμή με φώναξε ο άλλος και μου ανακοίνωσε:

-"Το λοιπόν. Η συνεργασία μας ολοκληρώθηκε. Να περάσεις τη Δευτέρα από το λογιστήριο για να σε τακτοποιήσουν."

Φαινόταν εκνευρισμένος και ανήσυχος. Η απάντησή μου ήταν απλά:

-"Ok".

Πήγα στο γραφείο μου για να κλείσω τον υπολογιστή. Το αφεντικό με ακολούθησε για να δει τι κάνω.

-"Έτσι μπράβο, κλείσε τον υπολογιστή...", είπε και περίμενε να βγω από το γραφείο.

Προφανώς δεν μου είχε καμία εμπιστοσύνη και φοβόταν τι μπορεί να έκανα. Να σβήσω αρχεία ή οτιδήποτε άλλο.

Η γραμματέας που είχε δει το όλο σκηνικό με κοιτούσε μουδιασμένη. Ποτέ δεν ένιωσα πως ήταν πραγματικά φιλική απέναντί μου και από την αρχή είχα να αντιμετωπίσω έντονο ανταγωνισμό από την πλευρά της χωρίς να έχω ποτέ σκοπό να της φάω τη θέση ή να την υποσκελίσω.

-"Δε θα τον ρωτήσεις για ποιο λόγο;", με ρώτησε.

-"Τι να τον ρωτήσω έτσι όπως μου το είπε", της απάντησα. 

Τη χαιρέτησα και έφυγα. Είχα αιφνιδιαστεί και τα συναισθήματά μου δεν ήταν αυτά που ήθελα να έχω όταν θα έφευγα από τη δουλειά. Από τη μία μου κακοφάνηκε που δεν είχα την ηθική ικανοποίηση να παραιτηθώ αλλά για να είμαι ειλικρινής η απόλυση με βόλευε οικονομικά. Ένιωθα κάποια ανακούφιση και συγχρόνως έντονη περιέργεια για το λόγο για τον οποίο με απέλυσαν. Τον τελευταίο καιρό έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις περί παραίτησης να τριγυρίζουν στο μυαλό μου δεν ήμουν και πολύ παραγωγικός. Πολλές φορές ήταν σα να περιφέρομαι άσκοπα εκεί μέσα. Λες να ήταν αυτός ο λόγος; Λες να αποφάσισαν μια τέτοια περικοπή για λόγους οικονομίας; Λες να είχε δίκιο η κουτσομπόλα καθαρίστρια που έλεγε ότι η θέση στο γραφείο είναι μόνο για έναν;

Αλλά εγώ άλλα είχα καταλάβει. Ούτε οικονομικό πρόβλημα είχαν, ούτε ανάγκη για περικοπές και το να έχουν δύο άτομα στο γραφείο βόλευε από πολλές απόψεις. Δε μας έδιναν σάμπως και τίποτα σπουδαίους μισθούς. Ο λόγος ήταν άλλος. Κι ας ακουστούν χίλια δύο άσχετα κουτσομπολιά από τους εργάτες του εργοστασίου που ανησυχούν για τη δουλίτσα τους. Η αλήθεια είναι άλλη.

Όπως αργότερα διαπίστωσα, τα αφεντικά είχαν δει την παραπάνω ανάρτηση και μάλλον δεν τους άρεσε και πολύ. Κάποιες μέρες μετά έμαθα ότι επικοινώνησαν με την επιχείρηση που φιλοξενούσε την ιστοσελίδα της εταιρείας, την οποία είχα φτιάξει εξ ολοκλήρου εγώ, για να ζητήσουν τον κωδικό της σελίδας. Προφανώς δε μου είχαν καμία εμπιστοσύνη και φοβόντουσαν πως θα μπορούσα να πειράξω την ιστοσελίδα, ίσως ακόμη και να την σβήσω.

Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να κάνω κάτι εκδικητικό. Θεωρώ πως οι άνθρωποι βρίσκουν ότι τους αξίζει στη ζωή. Ίσως κάνω λάθος. Ίσως και όχι.

Θα μου πεις ότι υπάρχουν τόσοι κακόψυχοι που έχουν πολλά λεφτά και ζουν πλουσιοπάροχα. 

Αλλά τα λεφτά είναι η ευτυχία που αποζητούμε;
Εγώ νομίζω πως όχι. Γι' αυτό και έφυγα για να την ψάξω κάπου αλλού.

Σας αφήνω με μερικές σχετικές εικόνες.

Το εργοστάσιο κι εγώ - Μια ιστορία αγάπης και μίσους

Αγαπώ τον Καρυωτάκη αλλά τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.

Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!

Ξεκίνησα τη δουλειά σε μια δύσκολη φάση για τα οικονομικά μου, η οποία και παραμένει, οπότε αν μείνω χωρίς δουλειά την έχω φουτσίσει. Όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση μπαίνεις στη διαδικασία να ανέχεσαι πολλά πράγματα προκειμένου να δουλέψεις.

Όταν, όμως, οι αρχές σου είναι υπεράνω χρημάτων, έτσι και οι επιλογές σου πρέπει να γίνονται μ' αυτή τη λογική. Αλλιώς οι αρχές σου γίνονται αρχίδια και τα αρχίδια ορίζουν τη ζωή σου, η ζωή σου γίνεται ένα συνεχές κυνήγι χρήματος και καθώς τρέχεις πέφτεις στο βόθρο της μιζέριας, οι αναθυμιάσεις της ρουτίνας σε ζαλίζουν, κάπου στο βάθος του μυαλού σου θυμάσαι ότι άλλα ήθελες, μπερδεύεται το σύστημα και έχε γεια καημένε κόσμε.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα στο εργοστάσιο δεν είναι φυσικά τα αφεντικά μου αλλά ούτε βρίσκονται μεταξύ των αλλοτριωμένων υπαλλήλων/εργατών που έχουν τη λογική το εργοστάσιο να είναι καλά για να έχουμε δουλειά. Και δώσ' του κλέψιμο από τους φτωχομπινέδες μεροκαματιάρηδες αγρότες μην τυχόν και χάσει κάνα ευρώ το αφεντικό, που στις καλοκαιρινές διακοπές του τρώει για καύσιμα στο σκάφος του όσα εκείνοι βγάζουν με κάποιους μήνες δουλειάς.

Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι κάποιοι καλόκαρδοι αγρότες όπως τρία αδέρφια που φέρνουν ροδάκινα εδώ και πολλά χρόνια στο εργοστάσιο, όπως μου είπαν. Μη φανταστείτε τίποτα νεαρούς, μεγάλοι άνθρωποι με οικογένεια, παιδιά, εγγόνια κλπ. Αλλά με καρδιά νέου. Ο ένας από αυτούς πάντα χαμογελαστός και πλακατζής μέχρι αηδίας. Οι άλλοι εκ πρώτης όψεως σοβαροί, μεγαλόσωμοι και βλοσυροί αλλά μόλις τους έλεγες μια καλημέρα σκάγανε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Και οι τρεις απλοί καλόκαρδοι άνθρωποι που φαίνονται να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή και δουλεύουν σκληρά για να φροντίσουν αυτούς που αγαπούν. Η γιαγιά μου έλεγε άνθρωπο που χαμογελάει μην τον φοβάσαι. Όποτε τους έβλεπα μου έφτιαχνε η διάθεση.

Μια μέρα ο πρώτος που ανέφερα ήρθε να ζητήσει λεφτά προκαταβολικά. Όπως είπα, έχει χρόνια που συνεργάζονται και υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη το αφεντικό ότι ο παραγωγός δε θα πάει σε άλλον έμπορο και θα έχει καλά φρούτα και εμπιστοσύνη ο αγρότης ότι θα πληρωθεί στην ώρα του με κάποιες περικοπές στα κιλά που παρέδωσε.

Όταν ήρθε για προκαταβολή ήταν ακόμη χειμώνας και θα περνούσαν μήνες μέχρι να βγει η παραγωγή του και να 'χουν τα αφεντικά να κερδίσουν κάτι από αυτόν.Από τη στιγμή που μπήκε μου φάνηκε κάπως μουδιασμένος. Προφανώς δεν ένιωθε άνετα να ζητάει προκαταβολή τόσο νωρίς, παρότι είναι βέβαιο πως θα την υπερκάλυπτε με την παραγωγή του.

Το αφεντικό τον άφησε να περιμένει αρκετή ώρα λες και είναι κανένα σκουπίδι και όταν τελικά ήρθε στο γραφείο τον άρπαξε από τα μούτρα.

"Τι θέλεις τώρα να σου κάνω", "κι εγώ που να τα βρω" κλπ.

Δεν του ζήτησε δα και τόσα πολλά.

"Τι να κάνω...", απάντησε αυτός, "για το κορίτσι που σπουδάζει...", "να του δώσω να πληρώσει το ενοίκιο και τα βιβλία της". 

"Για το κορίτσι..."

Τελικά το αφεντικό αφού τον ταλαιπώρησε, τον έκανε να νιώσει άσχημα, έκανε διάφορους μορφασμούς δυσαρέσκειας και είπε όσα είπε, του έδωσε προκαταβολή αλλά κάπως λιγότερα απ' όσα του ζήτησε.

Φυσικά κάποιος που έχει τη λογική του αφεντικού μου, θα την έχει έτοιμη τη δικαιολογία για όλα αυτά.

Έτσι είναι αυτές οι δουλειές. Αλλιώς πως θα κρατήσεις το εργοστάσιο. Δίνουμε λεφτά και δουλειά σε τόσο κόσμο και λοιπές αηδίες.

Μια χαρά μπορείς να το κρατήσεις το εργοστάσιο. Αλλά όταν είσαι αφεντικό, θέλεις να βγάλεις χοντρά φράγκα. Και φυσικά με τα χοντρά φράγκα αγοράζεις σπίτια, πανάκριβα αμάξια για σένα και τους δικούς σου, σκάφος και γενικά βγάζεις τα γούστα σου τη στιγμή που ο άλλος παλεύει να πληρώσει δάνεια και λογαριασμούς για να μην του πάρουν το σπίτι ή του κόψουν το ρεύμα και τα συναφή όμορφα που συμβαίνουν γύρω μας την ώρα που είμαστε πολύ απασχολημένοι και αδιάφοροι για να κοιτάξουμε.

Κι αυτό φαίνεται σε μια φράση του αφεντικού μου σε συνεργάτη: "Εσένα αν σου πουν εκεί έχει λεφτά δε θα πας να τα πάρεις; Θα τα πάρεις. Δεν είσαι μαλάκας."

Δηλαδή θα τα πάρεις για σένα κι επειδή "τα βρήκες" με όποιον τρόπο κι αν τα βρήκες σου αξίζουν.  

Να τα έβρισκε ο άλλος. Να ήτανε πιο έξυπνος. 

Βρε σάλτα και γαμήσου!

Κι έτσι ερχόμαστε στις αρχές μου και στο τι πιστεύω το οποίο δε συμβιβάζεται με όσα μου ζητούνται να κάνω στη δουλειά μου.

Εγώ δεν θέλω να κλέψω. Από αυτούς τους μεροκαματιάρηδες δεν μπορώ να κλέψω, πόσο μάλλον για χάρη ενός κακομαθημένου μαλάκα που μ' έχει να δουλεύω όλη μέρα και στο τέλος του μήνα μου πετάει ένα μισθουλάκο. Και δεν θέλω να ανέχομαι τέτοια συμπεριφορά από τους ανθρώπους για τους οποίους εργάζομαι. Νιώθω συνένοχος και προδότης των ιδεών μου. Οι ιδέες δεν είναι για να τις κάνουμε κάδρο, να τις βάζουμε στον τοίχο και να τις χαζεύουμε όποτε μας βολεύει. Είναι για να τις κουβαλάς μέσα σου.

Εγώ δεν θέλω να γίνω απάνθρωπος. Η ανθρωπιά είναι ότι σημαντικότερο έχουμε. Είναι το μόνο που μπορεί να μας ενώσει και να προσπαθήσουμε μαζί πέρα από μίση και διακρίσεις να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Να δούμε τον εαυτό μας μέσα στους άλλους. Να νοιαστούμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γύρω μας και θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε κι εμείς αν τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά.

Θέλω να είμαι περήφανος για τις πράξεις μου και να μπορώ να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια όντας περήφανος και όχι απατεώνας που ότι κι αν κάνει δικαιολογεί τον εαυτό του.

Θέλω να βάζω τους ανθρώπους όχι μόνο πάνω από τα χρήματα αλλά και πάνω από τη γαμημένη την ανάγκη μου. Θα βρω τρόπο να τα βγάλω πέρα. Κι αν στην πορεία διαπιστώσω ότι δε μου κάνει θα τον αλλάξω κι αυτόν. Δε χρειάζεται να ζήσω με τον τρόπο που έχει ορίσει κάποιος άλλος για μένα.

Δε θα γίνω κάποιος άλλος.
Τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.

Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!

Για το κορίτσι...

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια...

Ανώνυμοι αντιδραστικοί

Το παρακάτω κείμενο έχει λογοκριθεί και είναι κατάλληλο για ανηλίκους, γείτονες, γνωστούς και λοιπές κουτσομπόλες χωρίς φόβο και πάθος για το "τι θα πει ο κόσμος". Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι φανταστικά (σούπερ ουάου σου λέω!) και έχουν απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα. Αλλά ας αφήσουμε τις φλυαρίες και ας ξεκινήσουμε τη σημερινή μας ιστορία. Μην τα ξαναλέμε... τζάκι, κουβερτούλα και βγάλτε την πιπίλα από το στόμα, μεγάλα παιδιά είστε πια!


Έφτασα κάπως αργοπορημένος στο ελαφρώς φωτισμένο και εντόνως φορτισμένο σπίτι του Αθεόφιλου. Χτύπησα το κουδούνι και αντί για γκλιν-γκλον ακούστηκε ένα σύνθημα του ΠΑΟΚ. Κάποιο κόλπο της ανιψιάς του, σκέφτηκα.
Ο Αθεόφιλος άνοιξε την πόρτα με κόκκινα από την αϋπνία μάτια και με καλοσώρισε:
-"Που είσαι 'συ ρε παπάρα καλέ μου φίλε; Πόσο καιρό έχω να σε δω;"

Μπήκα μέσα και έβγαλα τα παπούτσια. Ευτυχώς είχα προνοήσει και άλλαξα κάλτσες.
Ο Θεός ετοίμαζε μια ακόμη περίφημη εξωτική συνταγή που δεν είχε ξαναφτιάξει ποτέ του αλλά η επιτυχία ήταν σίγουρη καθώς πεινούσαμε πολύ.

- "Sorry που άργησα", είπα, "αλλά με είχε πιάσει μια μαλάκω γειτόνισσα και μου 'λεγε να ψηφίσω την κόρη της που είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος. Να βοηθήσω με το μαγείρεμα;"
-"Κόψε άμα θες καμιά πατάτα", είπε ο Αθεόφιλος και μου 'δωσε ένα μαχαίρι που αν το ακόνιζες αρκετά θα έκοβε μετά βίας τόνο rio mare ιδανικό για αυτή τη δουλειά.
-"Άρχισε να μου λέει", συνέχισα, "κάτι μαλακίες ανεδαφικά επιχειρήματα του στυλ, οι νέοι άνθρωποι είναι για σας, για να κάνουν πράγματα για το μέλλον σας κτλ. λες και επειδή είναι νέα αναιρείται το ότι είναι βούρλο, ψώνιο, κρυόκωλη, ψώλα και παρτάκιας ακατάλληλη για τη θέση και την πήρε ο πόνος λίγο πριν τις εκλογές ενδιαφέρθηκε λίγο καθυστερημένα για τα κοινά και αν βγει θα μας κλάσει τ' αρχίδια έχει δύσκολο έργο. Βρε άντε μου στο διάολο στην ευχή της Παναγίας".

Σκηνοθετική παρέμβαση...
Το πιο τραγικό είναι ότι αντί να τη στείλω στο διάολο μοιραστώ μαζί της τα επιχειρήματά μου, απλά καθόμουν και την άκουγα, χωρίς βέβαια ιδιαίτερη συγκατάβαση αλλά και χωρίς αντίδραση. Θεωρείται φυσιολογικό λίγες μέρες πριν τις εκλογές να πιστεύεις πως πρέπει να εκλεγείς και τα υπόλοιπα 4 χρόνια να μην έχεις καμία σχέση με δράσεις για το καλό των συμπολιτών σου, αλλά αν το κατακρίνεις αυτό είσαι ο περίεργος της υπόθεσης. Πουτάνα Άτιμη κοινωνία.

Επιστροφή στην ιστορία μας...
-"Άσε", είπε ο Αθεόφιλος, "και σε μένα σήμερα όλοι οι υποψήφιοι περάσανε από το μαγαζί. Γείτονες, γνωστοί, άγνωστοι κλπ. Και τι δε μου τάξανε. Μέχρι και νύφη μου είπαν ότι θα μου βρούνε."
-"Ψάχνεις για νύφη;", ρώτησα.
-"Όχι! Βασικά δεν ψάχνω για τίποτα απ' όσα μου προσφέρουν. Και νιώθω κάπως άβολα. Μάλλον πρέπει να βρω κάποιο ρουσφέτι για να 'χω να τους ζητάω γιατί αλλιώς δε μ' αφήνουν ήσυχο."

-"Δε μπορώ άλλο αυτή την καταπίεση", είπα και ξεφύσηξα. "Το αστείο είναι ότι τελευταία ακούω συνέχεια τη φράση, φτάσαμε πια να φοβόμαστε να πούμε ότι είμαστε δεξιοί. Τι ήταν να το πει αυτός ο μαλάκας Άδωνις..."

Σκηνοθετική ξαναπαρέμβαση...
Λες να έχουν και οι δεξιοί τέτοια προβλήματα; Μου φαίνεται δύσκολο να φανταστώ κάποιον που ψηφίζει νου δου ή λάος να αντιμετωπίζει συχνά τον χλευασμό των άλλων, εκτός αν για κάποιο περίεργο λόγο του αρέσει η παρέα αριστερών.

Ok δε θα ξαναματαπαρέμβω...
-"Κι έχω και την άλλη εκεί στη δουλειά", συνέχισα να λέω, "να με ζαλίζει κάθε μέρα να σκάψω το λάκκο της κοπέλας που δουλεύει στο γραφείο. Και μου λέει συνέχεια τις ίδιες μαλακίες συμβουλές.
Να παίρνεις εσύ τα λεφτά αγόρι μου.
Η παλιά γραμματέας 3000 ευρώ έπαιρνε. (σημείωση: το ποσό μέρα με τη μέρα ανεβαίνει)
Θα κουράζεσαι αλλά θα με θυμηθείς.
Θα με θυμηθείς όταν θα πληρωθείς.
Ελπίζω να σε φωτίσει ο Θεός και να κάνεις αυτό που πρέπει" (διευκρίνιση: όχι ο Ανέστης).
"Κι εγώ δε μιλάω γιατί δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ότι μου τα 'χει πρήξει έχει μεγενθύνει τη βουβωνική μου χώρα και δεν αντέχω άλλη πλύση εγκεφάλου, ότι η κοπέλα έχει οικογένεια και κάπως πρέπει να ζήσει, ότι δε με νοιάζουν και τόσο τα λεφτά, ότι η δουλειά μου μου φαίνεται βαρετή και έχω κι άλλα πράγματα να κάνω στη ζωή μου, ότι αν κάνω τις κατινιές που μου λέει ακολουθήσω τις συμβουλές της θα ντρέπομαι για τον εαυτό μου μια ζωή ή ότι εν τέλει δεν πιστεύω στο Θεό για να με φωτίσει γαμώ το φελέκι μου (διευκρίνιση: όχι τον Ανέστη)."

Ο Θεός (διευκρίνιση: ο Ανέστης) ήπιε μια γουλιά κρασί και είπε:
-"Μήπως να ανοίγαμε να δοκιμάσουμε και το άλλο κρασί;"
Σιωπή επικράτησε... το φαγητό ήταν επιτέλους έτοιμο! Ώρα να ξεχάσουμε προβλήματα, έγνοιες, άγχη και φοβίες και να έρθουμε σε επαφή με το πεινασμένο ζώο μέσα μας.

Ο Θεός και άλλα νέα από την πόλη που δεν πρέπει να ονομαστεί

Τα συνταρακτικά νέα της εβδομάδας που μας περνάει (όπως η αρρώστια) είναι τα εξής...

Ο Θεός, ο οποίος κυκλοφορεί με το χριστιανικό ψευδώνυμο Ανέστης που του 'χει κολλήσει σαν ρετσινιά, έγινε Λέκτορας! Έτσι αναγνωρίστηκαν από την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα οι διακρίσεις του στα μαθηματικά σε διαγαλαξιακό επίπεδο. Φήμες λένε ότι μετά από αυτή την επιτυχία του δέχτηκε προτάσεις για γυμνή φωτογράφηση σε γνωστό περιοδικό με λεζάντα σε επίμαχο σημείο "ο Θεός είναι μεγάλος". Επίσης, στον ελεύθερό του χρόνο βάζει το χεράκι του και στο μουντιάλ κι έτσι η Ελλάδα κατάφερε να βάλει το πρώτο της γκολ και να ξεκολλήσει από τη χασούρα. Βέβαια το χεράκι του δεν αρκούσε οπότε χρησιμοποίησε και το πόδι ενός εκ των αντιπάλων κι έτσι "το πρώτο γκολ της Ελλάδας στο μουντιάλ το έβαλε Νιγηριανός" (με τα λόγια του Θεού).

Ο Ατέο (κατά κόσμον Σοφός Προφήτης) εκφώνησε το πλησιέστερο δυνατόν σε δακρύβρεχτο συγχαρητήριο λόγο για τη διάκριση του Θεού, καθώς εκφράζοντας όλη την παρέα αναφώνησε "επιτέλους θα 'χουμε σπίτι στην *μπιπ*!" και όλοι αγκαλιασμένοι βάλαμε τα κλάματα.

Ο Τέντυ συνεχίζει το δυναμικό του αγώνα στο σκληρό κυνήγι των ονείρων του με διαλείμματα προσπαθειών ένταξης στο στυγνό καπιταλιστικό κόσμο της αγοράς εργασίας, γιατί κάπως πρέπει να ζήσουν και οι αγωνιστές.

Η Εν.Κα είναι τυχερή μες στην ατυχία της γιατί ο γκόμενός της παρότι έχει γίνει ψοφίμι και κλαψιάρης συνεχίζει να έχει φοβερό κώλο!

Και το πιο απίστευτο... παίζει να βρήκα δουλειά!

Η υπεροψία είναι η μάστιγα της ανθρωπότητας

Να πάει να γαμηθεί η ποίηση και τα συγκινητικά λογάκια όταν αυτοί που τα γράφουν είναι αναίσθητοι. Και μιλάω για μένα.

Μου 'πε "να πάμε καμιά μέρα για καφέ" και χαμογέλασε αμήχανα.
"Εντάξει" είπα και σκέφτηκα ότι μάλλον θέλει δανεικά που έτσι κι αλλιώς δεν έχω, οπότε αδιαφόρησα. Μήπως αναζήτησε την παρέα μου τόσα χρόνια...
Αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων δε χρειάζεται να είναι "οικονομικού τύπου".
Ποιο φιλότιμο και ποια ανθρωπιά; Υπεροψία και φόβος και Ελληναράδες εκεί που μας βολεύει.

Και τώρα βγαίνω για καφέ και αν το φέρει η κουβέντα λέω θεωρίες για τους λόγους που έμπλεξε.
Σκατά στα μούτρα μου!

ΥΓ: Όσο για το στιχάκι "ήπια το ούζο κι είπα γεια χαρά", ρε στο λαιμό να σου κάτσει!

Η πτώση του φεμινιστικού κινήματος (ή αλλιώς η παραβίαση της γυναικείας συνθήκης)

Η συγκεκριμένη ανάρτηση σχετίζεται με μια μικρή ιστορία από τα παλιά. Γι' αυτό ρίξτε ένα ξύλο στο τζάκι, πάρτε μια κουβερτούλα και σκεπαστείτε και βάλτε την πιπίλα στο στόμα.

Μια φορά κι έναν καιρό μια βροχερή και κρύα νύχτα του καλοκαιριού, καθόμουν και έπινα αμέριμνος τη μπύρα μου στο σύνηθες μπαρ όπου συχνάζουν φιλήσυχοι αγριάνθρωποι και απ' έξω τριγυρνούν αρκούδες όταν υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα δυσάρεστο περιστατικό.

Μία αθώα κοπελίτσα καθώς πήγαινε να φρεσκαριστεί είχε την ατυχία να περάσει δίπλα από ένα μυθικό τέρας του είδους κοντοπούτανους σκατοχαρακτήρικους, ο οποίος έφραζε με το ρωμαλέο κορμί του τα στενά του περάσματος προς την τουαλέτα. Οπότε το τέρας κάνοντας το καθήκον του και προασπίζοντας το έδαφος του βροντοφώναξε: "σιγά μωρή χοντρέλο!"
Η κοπέλα τρομαγμένη από τη βροντερή φωνή και ντροπιασμένη έβαλε την ουρά ανάμεσα στα σκέλια και προχώρησε.

Το περιστατικό αυτό με έκανε να νιώσω κατευθείαν μία αδικαιολόγητη συμπάθεια προς την κοπέλα και να προβώ σε παράτολμες ενέργειες που η σοφία ετών με έχει διδάξει να αποφεύγω δίνοντας έτσι πρόσφορο έδαφος σε πλάσματα του είδους Εν.Κα (πληροφορίες για αυτό το είδος δεν υπάρχουν πουθενά) να με στοιχειώνουν σαν Ερινύες. Πήγα, λοιπόν, έκατσα δίπλα της στο μπαρ και της έπιασα την κουβέντα.

Μετά τις τυπικές συστάσεις και καθώς προχωρούσε η κουβέντα προσπαθούσα απεγνωσμένα να βρω κοινό έδαφος κι έτσι έκανα την αφελή ερώτηση "με τι ασχολείσαι". Εν ολίγοις μου είπε ότι δεν κάνει κάτι ιδιαίτερο και της είπα ότι καλά κάνει. Αλλά εκείνη τη στιγμή καθώς την κοίταξα με τρόμο άρχισα να διαπιστώνω ότι η μορφή της άρχισε να αλλάζει. Η μεταμόρφωση της φαινομενικά αθώας κοπέλας ολοκληρώθηκε δευτερόλεπτα μετά όταν ξεστόμισε τη φράση "...και ψάχνω έναν μαλάκα να παντρευτώ". Τότε κατάλαβα ότι ήταν ένα ακόμη μέλος της αδίστακτης ομάδας αντεπανάστασης κατά του φεμινισμού.

Το δίδαγμα της μικρής μας ιστορίας είναι: Ο φόβος και η μαλακία είναι οι πραγματικοί δολοφόνοι.

Ε ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ Η ΖΩΗ ΜΑΣ!

ΥΓ (για τους παντρεμένους): Είπα ο φόβος και η μαλακία. Ο γάμος είναι άλλη συζήτηση.

Tv guide

Από τον Αύγουστο του 2004 άρχισε η απεξάρτησή μου από την τηλεόραση. Ξεκίνησε λόγω σπουδών στο εξωτερικό όπου για δύο χρόνια δεν είχα πρόσβαση στην ελληνική τηλεόραση. Συνεχίστηκε λόγω στρατού και μετά λόγω δουλειάς, οπότε σήμερα που έχουν ξεπεραστεί τα παραπάνω εμπόδια έχω φτάσει σε σημείο να βλέπω καθόλου έως ελάχιστα τηλεόραση. Βέβαια αυτό δεν το λέω προς τιμή μου γιατί δεν ήταν συνειδητή επιλογή απλά η εξάρτησή μου αυτή αντικαταστάθηκε από μία ακόμη πιο ισχυρή εξάρτηση με το διαδίκτυο. Τουλάχιστον, όμως, σε αυτή την περίπτωση έχω τη δυνατότητα για πιο σφαιρική ενημέρωση ή έστω έτσι νομίζω.

Εν όψη εκλογών αλλά και μετά την εκλογή της "κυβέρνησης απελευθέρωσης από τον ζυγό του φαταούλα (που αν και δεν προϋπολόγισε λεφτά για σόδες αναλαμβάνει την ευθύνη για το ρέψιμο)", έτυχε να παρακολουθήσω λίγο παραπάνω τηλεόραση από ενδιαφέρον για τα λυτρωτικά μέτρα που επιτέλους θα φέρουν την κοινωνική δικαιοσύνη στο El Lada και είπα να μοιραστώ τις διαπιστώσεις μου (λίγο αργοπορημένα ως συνήθως). Προς το παρών λέω να μην αναφερθώ στα μέτρα αλλά στην ποιότητα της ενημέρωσης στην τηλεόραση. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι πολύ πιθανόν τυχαία, καθώς τα ίδια πράγματα παρουσιάζονται συνεχώς στην τηλεόραση και από διαφορετικά πρόσωπα.

Θεωρώ εμφανέστατο ότι η συμπεριφορά των δημοσιογράφων τη σήμερον ημέρα έχει ξεπεράσει κάθε όριο τυπικότητας, ευπρέπειας και διακριτικότητας. Οι όροι αυτοί έχουν αντικατασταθεί (στο βαθμό που μπορεί να είχαν βάση στο παρελθόν) από κατευθυνόμενο "διάλογο", σοβαροφάνεια και λαϊκισμό. Οι σημερινοί tv-star δημοσιογράφοι έχουν γίνει χειρότεροι από τους πολιτικούς που τάχα κρίνουν με αυστηρότητα στο όνομα των συμφερόντων του απλού λαού, καθώς έχουν καταστεί ως οι πλέον επιτυχημένοι έμποροι ψευτιάς, παραπλάνησης, φόβου και βλακείας μεταξύ άλλων. Παράλληλα υποκρίνονται ότι δεν επηρεάζουν τον κόσμο ο οποίος "έχει μάτια και βλέπει! Η τηλεόραση δεν επηρεάζει την κοινή γνώμη. Ίσως ελάχιστα."
Οκέυ...!

Ο κόσμος έχει όντως μάτια και βλέπει. Βλέπει τους ίδιους παπαροκάδες (μετά την κατάργηση της οκάς) καθημερινά να καταδέχονται παρότι φορούν τα καλά τους να βάλουνε μπουγάδα το μυαλό του για να τον απαλλάξουν από σκέψεις που μπορεί να λεκιάσουν τη συνείδησή του. Έτσι, του πλασάρουν τις νέες τραγωδίες που ταλαιπωρούν τους απανταχού κατατρεγμένους αυτού του κόσμου, τις αλήθειες του Άδωνι και την αδιευκρίνιστης γεωγραφικής θέσης ρόγα της Πετρούλας, χωρίς ο θεατής να έχει το σθένος, την προδιάθεση ή οποιαδήποτε παρότρυνση να σκεφτεί λίγο παραπάνω, να δει λίγο παραπέρα. Δηλώσεις του τύπου "η Ελλάδα την επομένη των εκλογών χρειάζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση όποια κι αν είναι αυτή γιατί αλλιώς χαθήκαμε", ειδικά όταν προέρχονται από στόματα δημοσιογράφων γνωστών φανς του φαταούλα (που αναλαμβάνει την ευθύνη και για την κλανιά αν και δεν παρήγγειλε φασόλια) όσο να 'ναι τρομάζουν τον υπαλληλάκο, ελεύθερο επαγγελματία, ανειδίκευτο εργάτη, αγρότη, συναγωνιστή κτλ., που στην καλύτερη περίπτωση οι συνθήκες διαβίωσής του τον βοήθησαν να του περάσει η δυσκοιλιότητα.

Πάντως για να μη χαρακτηριστώ αρνητικός, δε μου ταιριάζει άλλωστε, πρέπει να αναφερθώ και στην κοινωνική τους προσφορά. Για παράδειγμα η συνεχής προβολή δημοσκοπήσεων ιδιαίτερα κατά τις προεκλογικές περιόδους είναι υψίστης σημασίας. Αλλιώς πως θα μάθαινε εγκαίρως ο απελπισμένος για ρουσφέτι κοσμάκης ποιοι υποψήφιοι έχουν ακράτεια για να δώσει τα σέβη του στην ποδιά τους.

Αλλά ας έρθουμε στο σήμερα. Θα είμαι λακωνικός και απλά θα ρωτήσω, μετά την επίτευξη της μεγάλης αλλαγής στο πολιτικό τοπίο, τι καταλάβατε ρε παιδιά?
Μας φάγανε οι καλές προθέσεις και οι προηγούμενοι που τα κάνανε σκατά αλλά παρόλ' αυτά θα είναι πάλι οι επόμενοι.

Επίσης, φακ δε Ι Γιου και την ανάγκη για λιτότητα. Έτσι για να μην παρεξηγιόμαστε.