Μια σύντομη ιστορία φασισμού

Μια φορά κι έναν καιρό οι Έλληνες φοβόντουσαν τόσο πολύ που επέτρεψαν στους φασίστες να πάρουν την εξουσία. Κι όταν μεγάλωσαν τα παιδιά τους βιώνοντας τι θα πει φασισμός, συνειδητοποίησαν πόσο κοντόφθαλμοι ήταν οι γονείς τους και έδιωξαν τους φασίστες. Μέχρι που μεγάλωσαν και τα εγγόνια βιώνοντας τι θα πει τηλεοπτική τρομοκρατία και αποβλάκωση. Και επειδή κάποιοι φοβόντουσαν τόσο πολύ άρχισαν να ψηφίζουν τους φασίστες, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες περίμεναν πότε θα μεγαλώσουν τα δισέγγονα για να συνειδητοποιήσουν πόσο κουφιοκέφαλοι υπήρξαν οι γονείς τους. Και ζήσανε αυτοί φασιστικά κι εμείς χειρότερα!

Όσοι συνωμοτικά μιλούν

Αν είναι τόσο δίκαια και αληθινά αυτά που λες,
γιατί μιλάς σιγά;

Τις πταίει; Αυτός! 1-0

Αρκετά χρόνια τώρα ένα ερώτημα τριγυρνά στο μπερδεμένο και χαριτωμένο κεφαλάκι μου. Με ποιο σκεπτικό άνθρωποι φτωχοί και ταλαιπωρημένοι, που δουλεύουν σαν τα σκυλιά για να κονομάνε τα αφεντικά τους, υποστηρίζουν δεξιά κόμματα (μέσα και το μπατσόκ μη λέμε τα αυτονόητα) και συντηρητικές αντιλήψεις. Είναι εμφανές πως οι εν λόγω παρατάξεις χρόνια τώρα με τις πολιτικές τους στηρίζουν τους πλουσίους και οι μόνοι που θίγονται είναι τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, παρά τις πίπες που υπόσχονται προεκλογικά.

Τείνω να το αποδώσω σε δύο λόγους. Τώρα θα μου πείτε στ' αρχίδια μας τι πιστεύεις ρε καραγκιόζη που μας το παίζεις και ξερόλας και μας τα πρήζεις με τις βλακώδεις θεωρίες σου. Αλλά ξεχνάτε παιδιά ότι εδώ είναι το blog μου και κουμάντο κάνω εγώ! Εδώ είναι το φτωχικό μου! Το τσαρδάκι μου! Το νοικοκυριό μου! Μι κάζα ε σου κάζα! Αντερστέντ;

Από τη μία ο κόσμος προφανώς εθελοτυφλεί. Δε θέλει να δεχθεί την πραγματικότητα και περιμένει με ανυπομονησία, σαν το σκυλάκι που περιμένει κόκκαλο, για υποσχέσεις επί υποσχέσεων. Έχει μάθει και πατροπαράδοτα να υποστηρίζει συγκεκριμένα πράγματα και άντε να του αλλάξεις μυαλό.

Σχετικός με το τελευταίο είναι ο δεύτερος λόγος. 

Παρένθεση: Το χαρακτηριστικό της αριστεράς είναι η ιδεολογία. Όταν είσαι αριστερός θα έχεις κάποια ιδεολογία ακόμη κι αν είσαι χοντροκέφαλος, δεν μπορεί. Ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που οι αριστεροί δυσκολεύονται να τα βρουν μεταξύ τους και τείνουν να διαφωνούν, καθώς οι ιδέες δύσκολα συγκλίνουν.

Η δεξιά από την άλλη δε χαρακτηρίζεται από την ιδεολογία. Αυτό που φέρνει τους δεξιούς κοντά είναι το συμφέρον το οποίο είναι πιο εύπλαστο από τις ιδέες. Αλλά αυτό ισχύει για αυτούς που επωφελούνται, δηλαδή τους πιο ισχυρούς. Οπότε οι φτωχοί τι δικαιολογία έχουν; Τι παίρνει τη θέση της ιδεολογίας για αυτούς και πιστεύουν στη δεξιά; Ας το σκεφτούμε λίγο. Σου 'ρχεται τίποτα; Καλά το πας... έλα το 'χουμε... κλείνει η παρένθεση.

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Εκ των τριών, αυτό που έχει μείνει κάπως πιο καλοδιατηρημένο στις συνειδήσεις του κόσμου είναι μάλλον το πρώτο. Η πατρίς! Γιατί εδώ είναι Ελλάδα ρε! Έχουμε βγάλει Πλάτωνα και Αριστοτέλη! Έχουμε βγάλει Μέγκα Αλέξανδρο! Είχαμε Δημοκρατία όταν εσείς ακόμη ζούσατε σε σπηλιές! Δε μας αφήνουν να σηκώσουμε κεφάλι γιατί θα τους φάμε! Σώκρατες ντρανκ δε κόνιουμ! Δε συνεχίζω, καταλάβατε που το πάω.

Είναι άραγες σύμπτωση ότι σε καιρούς κρίσης που ο κόσμος αρχίζει να αμφιβάλει για τις έως τώρα κομματικές επιλογές του και να αναρωτιέται τι θα ήταν καλύτερο να υποστηρίξει, προωθείται τόσο η ξενοφοβία, ο πατριωτισμός και φυσικά η ακροδεξιά; Δεν ξέρω. Ίσως να συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες. Ίσως οι άνθρωποι να ψάχνουν για εξιλαστήρια θύματα. Βέβαια, ίσως να έχουν και λίγη βοήθεια στο ποιον να κατηγορήσουν. Και ποιος καλύτερος από κάποιον πιο φτωχό, πιο κατατρεγμένο, πιο κακομοίρη από τους ίδιους; Τον μετανάστη. Είναι όπως στο σχολείο που έπρεπε να βρεις κάποιον πιο αδύναμο από σένα για να δείξεις πόσο μάγκας είσαι. Αφού λοιπόν αυτοί οι αλήτες είναι ο μεγάλος κίνδυνος και όχι αυτά τα θολά και δυσνόητα με τράπεζες, spreads, σκάνδαλα κλπ. πρέπει να επιλέξουμε το μη χείρον βέλτιστον. Δηλαδή την καλή μας δεξιά. Τι κι αν οι πολιτικές τους κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους; Άλλος είναι ο κίνδυνος!

Δε θα προχωρήσω σε περαιτέρω ανάλυση. Σας αφήνω με μερικές εικόνες. Τα σχόλια ευπρόσδεκτα. Μου αρέσουν οι παρατηρήσεις, διορθώνομαι.

Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Πατήστε play πριν αρχίσετε την ανάγνωση... (η διφωνία προς το τέλος του τραγουδιού είναι μαγική)

Είχε μόλις τελειώσει το τραγούδι και το ξαναέβαλα αμέσως. Το άκουγα για πρώτη φορά και είχα μουδιάσει. Πάντα λάτρευα αυτή την αίσθηση που προκαλεί η μουσική. Και ανυπομονώ συνεχώς για την επόμενη φορά που θα την ξανανιώσω με ένα τραγούδι. Όπως το μούδιασμα του έρωτα.

Η πρώτη φορά που το ένιωσα παίζοντας κάτι στην κιθάρα ήταν αρκετή. Πως μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό; Έτσι θέλω να είναι η ζωή μου. Γεμάτη μουσική. Μουσική και όνειρα.

Αλλά πρώτα να σας πω για μια συνάντηση...

Τα τελευταία χρόνια με ταλαιπώρησε αρκετά ένα πρόβλημα με τη μέση μου. Δισκοκήλη είχαν δείξει οι εξετάσεις. Περίπου δυο μήνες πριν άρχισαν να επανεμφανίζονται οι ενοχλήσεις μετά από απουσία μηνών και να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Μέχρι που η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και κατάλαβα ότι θα πρέπει να πάω για χειρουργείο. Επέμβαση ρουτίνας έλεγαν οι γιατροί και ήταν καιρός να απαλλαγώ από αυτό το πρόβλημα και να συνεχίσω τη ζωή μου.

Στην κλινική ήμουν σε ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια. Στο μεσαίο εγώ και στα διπλανά δύο παιδιά με γάζες στο κεφάλι, ο ένας μπροστά, ο άλλος πίσω. Ο πρώτος είχε μέρες στην κλινική, ήταν αρκετά καλά και συζητούσε με τον πατέρα του. Κάποια στιγμή πιάσαμε την κουβέντα. Αρχικά με ρώτησαν για ποιο λόγο είμαι εκεί και τους απάντησα. 

-Εσύ είχες κάποιο ατύχημα;" ρώτησα.

-"Όχι, όγκο", μου απάντησε.

-" Περαστικά... μια χαρά σε βλέπω."

Η συζήτηση συνεχίστηκε. Με τα πολλά αναφέρθηκε ότι ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη μουσική. Ο πατέρας του έδειξε αμέσως ενδιαφέρον γιατί όπως μου είπε ο μικρότερος γιος του παίζει κιθάρα και του αρέσει πολύ. Συγκεκριμένα μου είπε ότι είναι τρίτη λυκείου και το μόνο που λέει ότι του αρέσει είναι η μουσική και μάλιστα πως είναι πολύ καλός. 

-"Αλλά δυστυχώς το ανακαλύψαμε αργά", συμπλήρωσε.

-"Τι εννοείτε;" τον ρώτησα.

-"Ε τώρα δεν προλαβαίνει να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις των ειδικών μαθημάτων", απάντησε.

Ακούγοντας το αυτό ενθουσιάστηκα, γιατί το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί με μένα. Και τώρα είχα την ευκαιρία να γυρίσω πίσω το χρόνο και να συμβουλέψω τους γονείς μου. Σχεδόν είχα δακρύσει όταν του είπα...

-"Να σας πω την ιστορία μου... ξεκίνησα να μαθαίνω κιθάρα στη δευτέρα λυκείου. Στην τρίτη σταμάτησα υποτίθεται για να συγκεντρωθώ στις εξετάσεις μου. Την επόμενη χρονιά θα έδινα για δεύτερη φορά εξετάσεις και είχα διαπιστώσει ότι αυτό που θέλω να κάνω είναι να περάσω στη μουσικών σπουδών. Τότε ρωτήσαμε δασκάλους σχετικά με την προετοιμασία και μας είπαν ότι χρειάζονται τουλάχιστον δύο χρόνια προετοιμασίας. Οπότε αποφασίσαμε πως είναι καλύτερα να περάσω σε κάποια άλλη σχολή και μετά να ασχοληθώ μόνος μου με τη μουσική. Το μετάνιωσα πάρα πολύ..."

-"Τι μετάνιωσες;" με ρώτησε.

-"Που δεν αφιέρωσα ένα χρόνο ακόμη για να κάνω αυτό που ονειρευόμουν. Γι΄ αυτό ίσως αξίζει τον κόπο ο γιος σας ακόμη και τώρα να ξεκινήσει."

-"Μα τώρα δεν προλαβαίνει είναι ήδη τρίτη λυκείου", απάντησε με αδιαπραγμάτευτο ύφος.

-"Τα χρόνια περνούν αλλά αυτό που έχει σημασία για να γίνουμε ευτυχισμένοι είναι να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα. Ένα-δυο χρόνια δεν είναι τίποτα."

-"Κοίτα, κι εγώ συμφωνώ ότι πρέπει να κάνουμε αυτό που αγαπάμε επάγγελμα αλλά ακόμη κι αν αφιερώσει το χρόνο που χρειάζεται και τα καταφέρει, μετά πως θα ζήσει από αυτό; Οι καιροί έχουν αλλάξει."

Στη συνέχεια η κουβέντα πήρε για μένα την κάτω βόλτα, καθώς περιείχε κοινότοπα επιχειρήματα περί κρίσης, παραδείγματα μουσικών που έχουν ταλέντο αλλά με το ζόρι τα φέρνουν βόλτα και άλλα παρόμοια. Εγώ για όνειρα συζητούσα. Μάλλον δεν είναι το πρόβλημά του ότι ο γιος του δεν προλαβαίνει, σκέφτηκα. Αυτό που τον ανησυχούσε ήταν να εξασφαλιστεί οικονομικά και στον ελεύθερο του χρόνο ας κάνει ότι θέλει. Πραγματική ευτυχία!

-"Η ζωή κάποιες φορές χρειάζεται θράσος", του είπα. "Έτσι κι αλλιώς για κανένα επάγγελμα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος".

Αλλά εκείνος επέμενε.

Μετά από ώρα σκεφτόμουν και πάλι τη συζήτηση και ήθελα να του πω "να έχετε πίστη στα παιδιά σας γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσουν πίστη στον εαυτό τους." Αλλά ήταν αργά. Η συζήτηση είχε ήδη τελειώσει. Τι περίμενα; Οι γονείς πιο πολύ φοβούνται παρά ονειρεύονται. Ίσως έχει να κάνει με το ένστικτο να προστατέψουν το παιδί τους. Ο ένας του γιος αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και πάλι...

Την επόμενη μέρα εγώ ήδη θα έφευγα από την κλινική. Όταν τους χαιρέτησα, του έσφιξα το χέρι και του ευχήθηκα τα παιδιά του να κάνουν όλα τα όνειρά τους πραγματικότητα. Βλέποντας πως δεν μπορούσε να καταλάβει στη χθεσινή συζήτησή μας αυτό που ένιωθα, κατάλαβα πως η μόνη ελπίδα είναι να ακούσει ο μικρός την καρδιά του. Στο παρελθόν είχα κατηγορήσει τους γονείς μου που δεν επέμειναν να ασχοληθώ με τη μουσική ενώ έβλεπαν πως αυτό ήταν που ήθελα. Κακώς! Τα όνειρά σου πρέπει μόνος σου να έχεις τη θέληση να τα κάνεις πραγματικότητα. Ίσως δεν ήμουν αρκετά μεγάλος για να το ξέρω. Πάντως όταν μεγαλώσω, θα γίνω μουσικός.

Φοβού τους bloggers και γνώμη φέροντες

Έχω καιρό να γράψω στο blog μου και αυτό με στενοχωρεί. Πιστεύω πως γράφω για να μοιραστώ τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους ώστε αν αξίζουν κάτι αυτές οι σκέψεις και έχουν σημασία για κάποιους να μην πάνε χαμένες. Επίσης, ο κύριος λόγος που γράφω είναι για να εκτονώσω τις σκέψεις μου και ελεύθερος πλέον από αυτές να συνεχίσω. Έχει μεγάλη δύναμη η εξομολόγηση και καλύτερα όταν το κάνεις να έχεις κάποιον απέναντί σου που να θέλει να σε ακούσει.

Πολλά έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό και για τίποτα από αυτά δεν έχω γράψει. Αλλά περιμένω και ξέρω πως θα ρθει η στιγμή. Πρέπει να ξέρεις να περιμένεις κάποιες φορές. Και να που η στιγμή ήρθε.

Τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου έντονα και περίεργα συναισθήματα με είχαν κατακλύσει. Ήμουν αρκετά καταβεβλημένος από το περιβάλλον της δουλειάς μου και την καθημερινότητα (βλέπε Το εργοστάσιο κι εγώ) και συγχρόνως από τη σκέψη να σταματήσω τη δουλειά σε καιρούς κρίσης. Δε βλέπεις τι γίνεται; Ανεργία, φτώχεια, φόροι, περικοπές. Κάνε υπομονή!

Αλλά δε μπορούσα πλέον να ζω με το φόβο. Να ανέχομαι, να συμβιβάζομαι, να αδιαφορώ. Αυτή η ζωή κόντευε να με καταπιεί. Δε μπορούσα να κάθομαι και να περιμένω για καλύτερες μέρες μέχρι να χάσω το χρόνο και το σθένος μου. Για το καλύτερο πρέπει να αγωνίζεσαι κι εγώ ένιωθα πως ήμουν μακρυά από το δρόμο για το καλύτερο. Χρειαζόμουν μια αλλαγή.

Έτσι αποφάσισα να σταματήσω τη δουλειά και να φύγω με την ΧΧΧΧ (λογοκρισία) κι όπου μας βγάλει. Κανείς δε χάνεται αν δε θέλει να χαθεί. Κι όσο για την κρίση τα κανάλια, οι πολιτικοί και οι εταιρείες μπορούν να πάρουν την τρομοκρατία τους και να τη βάλουν εκεί που ξέρουν. Θα κάνω τα πάντα για να είμαι περήφανος για τις επιλογές μου.

Έτσι, μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων με τους δικούς μου οι οποίοι εν τέλει με υποστήριζαν αλλά με ένα κόμπο στο λαιμό, ήμουν αποφασισμένος να ανακοινώσω στα αφεντικά μου ότι παραιτούμαι και να φύγω με το κεφάλι ψηλά. Η αλήθεια είναι πως παρότι είχα καταλήξει πως θα το κάνω άμεσα, δίσταζα και είχαν περάσει μερικές μέρες από τη στιγμή που είχα πάρει την απόφασή μου. Τελικά αποφάσισα πως θα τους το πω στο τέλος της βδομάδας. Όταν έφτασε το Σάββατο περίμενα να μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσω ιδιαιτέρως στον έναν από τα δύο αφεντικά.

Τελικά, κάποια στιγμή με φώναξε ο άλλος και μου ανακοίνωσε:

-"Το λοιπόν. Η συνεργασία μας ολοκληρώθηκε. Να περάσεις τη Δευτέρα από το λογιστήριο για να σε τακτοποιήσουν."

Φαινόταν εκνευρισμένος και ανήσυχος. Η απάντησή μου ήταν απλά:

-"Ok".

Πήγα στο γραφείο μου για να κλείσω τον υπολογιστή. Το αφεντικό με ακολούθησε για να δει τι κάνω.

-"Έτσι μπράβο, κλείσε τον υπολογιστή...", είπε και περίμενε να βγω από το γραφείο.

Προφανώς δεν μου είχε καμία εμπιστοσύνη και φοβόταν τι μπορεί να έκανα. Να σβήσω αρχεία ή οτιδήποτε άλλο.

Η γραμματέας που είχε δει το όλο σκηνικό με κοιτούσε μουδιασμένη. Ποτέ δεν ένιωσα πως ήταν πραγματικά φιλική απέναντί μου και από την αρχή είχα να αντιμετωπίσω έντονο ανταγωνισμό από την πλευρά της χωρίς να έχω ποτέ σκοπό να της φάω τη θέση ή να την υποσκελίσω.

-"Δε θα τον ρωτήσεις για ποιο λόγο;", με ρώτησε.

-"Τι να τον ρωτήσω έτσι όπως μου το είπε", της απάντησα. 

Τη χαιρέτησα και έφυγα. Είχα αιφνιδιαστεί και τα συναισθήματά μου δεν ήταν αυτά που ήθελα να έχω όταν θα έφευγα από τη δουλειά. Από τη μία μου κακοφάνηκε που δεν είχα την ηθική ικανοποίηση να παραιτηθώ αλλά για να είμαι ειλικρινής η απόλυση με βόλευε οικονομικά. Ένιωθα κάποια ανακούφιση και συγχρόνως έντονη περιέργεια για το λόγο για τον οποίο με απέλυσαν. Τον τελευταίο καιρό έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις περί παραίτησης να τριγυρίζουν στο μυαλό μου δεν ήμουν και πολύ παραγωγικός. Πολλές φορές ήταν σα να περιφέρομαι άσκοπα εκεί μέσα. Λες να ήταν αυτός ο λόγος; Λες να αποφάσισαν μια τέτοια περικοπή για λόγους οικονομίας; Λες να είχε δίκιο η κουτσομπόλα καθαρίστρια που έλεγε ότι η θέση στο γραφείο είναι μόνο για έναν;

Αλλά εγώ άλλα είχα καταλάβει. Ούτε οικονομικό πρόβλημα είχαν, ούτε ανάγκη για περικοπές και το να έχουν δύο άτομα στο γραφείο βόλευε από πολλές απόψεις. Δε μας έδιναν σάμπως και τίποτα σπουδαίους μισθούς. Ο λόγος ήταν άλλος. Κι ας ακουστούν χίλια δύο άσχετα κουτσομπολιά από τους εργάτες του εργοστασίου που ανησυχούν για τη δουλίτσα τους. Η αλήθεια είναι άλλη.

Όπως αργότερα διαπίστωσα, τα αφεντικά είχαν δει την παραπάνω ανάρτηση και μάλλον δεν τους άρεσε και πολύ. Κάποιες μέρες μετά έμαθα ότι επικοινώνησαν με την επιχείρηση που φιλοξενούσε την ιστοσελίδα της εταιρείας, την οποία είχα φτιάξει εξ ολοκλήρου εγώ, για να ζητήσουν τον κωδικό της σελίδας. Προφανώς δε μου είχαν καμία εμπιστοσύνη και φοβόντουσαν πως θα μπορούσα να πειράξω την ιστοσελίδα, ίσως ακόμη και να την σβήσω.

Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να κάνω κάτι εκδικητικό. Θεωρώ πως οι άνθρωποι βρίσκουν ότι τους αξίζει στη ζωή. Ίσως κάνω λάθος. Ίσως και όχι.

Θα μου πεις ότι υπάρχουν τόσοι κακόψυχοι που έχουν πολλά λεφτά και ζουν πλουσιοπάροχα. 

Αλλά τα λεφτά είναι η ευτυχία που αποζητούμε;
Εγώ νομίζω πως όχι. Γι' αυτό και έφυγα για να την ψάξω κάπου αλλού.

Σας αφήνω με μερικές σχετικές εικόνες.

Το εργοστάσιο κι εγώ - Μια ιστορία αγάπης και μίσους

Αγαπώ τον Καρυωτάκη αλλά τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.

Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!

Ξεκίνησα τη δουλειά σε μια δύσκολη φάση για τα οικονομικά μου, η οποία και παραμένει, οπότε αν μείνω χωρίς δουλειά την έχω φουτσίσει. Όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση μπαίνεις στη διαδικασία να ανέχεσαι πολλά πράγματα προκειμένου να δουλέψεις.

Όταν, όμως, οι αρχές σου είναι υπεράνω χρημάτων, έτσι και οι επιλογές σου πρέπει να γίνονται μ' αυτή τη λογική. Αλλιώς οι αρχές σου γίνονται αρχίδια και τα αρχίδια ορίζουν τη ζωή σου, η ζωή σου γίνεται ένα συνεχές κυνήγι χρήματος και καθώς τρέχεις πέφτεις στο βόθρο της μιζέριας, οι αναθυμιάσεις της ρουτίνας σε ζαλίζουν, κάπου στο βάθος του μυαλού σου θυμάσαι ότι άλλα ήθελες, μπερδεύεται το σύστημα και έχε γεια καημένε κόσμε.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα στο εργοστάσιο δεν είναι φυσικά τα αφεντικά μου αλλά ούτε βρίσκονται μεταξύ των αλλοτριωμένων υπαλλήλων/εργατών που έχουν τη λογική το εργοστάσιο να είναι καλά για να έχουμε δουλειά. Και δώσ' του κλέψιμο από τους φτωχομπινέδες μεροκαματιάρηδες αγρότες μην τυχόν και χάσει κάνα ευρώ το αφεντικό, που στις καλοκαιρινές διακοπές του τρώει για καύσιμα στο σκάφος του όσα εκείνοι βγάζουν με κάποιους μήνες δουλειάς.

Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι κάποιοι καλόκαρδοι αγρότες όπως τρία αδέρφια που φέρνουν ροδάκινα εδώ και πολλά χρόνια στο εργοστάσιο, όπως μου είπαν. Μη φανταστείτε τίποτα νεαρούς, μεγάλοι άνθρωποι με οικογένεια, παιδιά, εγγόνια κλπ. Αλλά με καρδιά νέου. Ο ένας από αυτούς πάντα χαμογελαστός και πλακατζής μέχρι αηδίας. Οι άλλοι εκ πρώτης όψεως σοβαροί, μεγαλόσωμοι και βλοσυροί αλλά μόλις τους έλεγες μια καλημέρα σκάγανε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Και οι τρεις απλοί καλόκαρδοι άνθρωποι που φαίνονται να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή και δουλεύουν σκληρά για να φροντίσουν αυτούς που αγαπούν. Η γιαγιά μου έλεγε άνθρωπο που χαμογελάει μην τον φοβάσαι. Όποτε τους έβλεπα μου έφτιαχνε η διάθεση.

Μια μέρα ο πρώτος που ανέφερα ήρθε να ζητήσει λεφτά προκαταβολικά. Όπως είπα, έχει χρόνια που συνεργάζονται και υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη το αφεντικό ότι ο παραγωγός δε θα πάει σε άλλον έμπορο και θα έχει καλά φρούτα και εμπιστοσύνη ο αγρότης ότι θα πληρωθεί στην ώρα του με κάποιες περικοπές στα κιλά που παρέδωσε.

Όταν ήρθε για προκαταβολή ήταν ακόμη χειμώνας και θα περνούσαν μήνες μέχρι να βγει η παραγωγή του και να 'χουν τα αφεντικά να κερδίσουν κάτι από αυτόν.Από τη στιγμή που μπήκε μου φάνηκε κάπως μουδιασμένος. Προφανώς δεν ένιωθε άνετα να ζητάει προκαταβολή τόσο νωρίς, παρότι είναι βέβαιο πως θα την υπερκάλυπτε με την παραγωγή του.

Το αφεντικό τον άφησε να περιμένει αρκετή ώρα λες και είναι κανένα σκουπίδι και όταν τελικά ήρθε στο γραφείο τον άρπαξε από τα μούτρα.

"Τι θέλεις τώρα να σου κάνω", "κι εγώ που να τα βρω" κλπ.

Δεν του ζήτησε δα και τόσα πολλά.

"Τι να κάνω...", απάντησε αυτός, "για το κορίτσι που σπουδάζει...", "να του δώσω να πληρώσει το ενοίκιο και τα βιβλία της". 

"Για το κορίτσι..."

Τελικά το αφεντικό αφού τον ταλαιπώρησε, τον έκανε να νιώσει άσχημα, έκανε διάφορους μορφασμούς δυσαρέσκειας και είπε όσα είπε, του έδωσε προκαταβολή αλλά κάπως λιγότερα απ' όσα του ζήτησε.

Φυσικά κάποιος που έχει τη λογική του αφεντικού μου, θα την έχει έτοιμη τη δικαιολογία για όλα αυτά.

Έτσι είναι αυτές οι δουλειές. Αλλιώς πως θα κρατήσεις το εργοστάσιο. Δίνουμε λεφτά και δουλειά σε τόσο κόσμο και λοιπές αηδίες.

Μια χαρά μπορείς να το κρατήσεις το εργοστάσιο. Αλλά όταν είσαι αφεντικό, θέλεις να βγάλεις χοντρά φράγκα. Και φυσικά με τα χοντρά φράγκα αγοράζεις σπίτια, πανάκριβα αμάξια για σένα και τους δικούς σου, σκάφος και γενικά βγάζεις τα γούστα σου τη στιγμή που ο άλλος παλεύει να πληρώσει δάνεια και λογαριασμούς για να μην του πάρουν το σπίτι ή του κόψουν το ρεύμα και τα συναφή όμορφα που συμβαίνουν γύρω μας την ώρα που είμαστε πολύ απασχολημένοι και αδιάφοροι για να κοιτάξουμε.

Κι αυτό φαίνεται σε μια φράση του αφεντικού μου σε συνεργάτη: "Εσένα αν σου πουν εκεί έχει λεφτά δε θα πας να τα πάρεις; Θα τα πάρεις. Δεν είσαι μαλάκας."

Δηλαδή θα τα πάρεις για σένα κι επειδή "τα βρήκες" με όποιον τρόπο κι αν τα βρήκες σου αξίζουν.  

Να τα έβρισκε ο άλλος. Να ήτανε πιο έξυπνος. 

Βρε σάλτα και γαμήσου!

Κι έτσι ερχόμαστε στις αρχές μου και στο τι πιστεύω το οποίο δε συμβιβάζεται με όσα μου ζητούνται να κάνω στη δουλειά μου.

Εγώ δεν θέλω να κλέψω. Από αυτούς τους μεροκαματιάρηδες δεν μπορώ να κλέψω, πόσο μάλλον για χάρη ενός κακομαθημένου μαλάκα που μ' έχει να δουλεύω όλη μέρα και στο τέλος του μήνα μου πετάει ένα μισθουλάκο. Και δεν θέλω να ανέχομαι τέτοια συμπεριφορά από τους ανθρώπους για τους οποίους εργάζομαι. Νιώθω συνένοχος και προδότης των ιδεών μου. Οι ιδέες δεν είναι για να τις κάνουμε κάδρο, να τις βάζουμε στον τοίχο και να τις χαζεύουμε όποτε μας βολεύει. Είναι για να τις κουβαλάς μέσα σου.

Εγώ δεν θέλω να γίνω απάνθρωπος. Η ανθρωπιά είναι ότι σημαντικότερο έχουμε. Είναι το μόνο που μπορεί να μας ενώσει και να προσπαθήσουμε μαζί πέρα από μίση και διακρίσεις να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Να δούμε τον εαυτό μας μέσα στους άλλους. Να νοιαστούμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γύρω μας και θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε κι εμείς αν τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά.

Θέλω να είμαι περήφανος για τις πράξεις μου και να μπορώ να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια όντας περήφανος και όχι απατεώνας που ότι κι αν κάνει δικαιολογεί τον εαυτό του.

Θέλω να βάζω τους ανθρώπους όχι μόνο πάνω από τα χρήματα αλλά και πάνω από τη γαμημένη την ανάγκη μου. Θα βρω τρόπο να τα βγάλω πέρα. Κι αν στην πορεία διαπιστώσω ότι δε μου κάνει θα τον αλλάξω κι αυτόν. Δε χρειάζεται να ζήσω με τον τρόπο που έχει ορίσει κάποιος άλλος για μένα.

Δε θα γίνω κάποιος άλλος.
Τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.

Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!

Για το κορίτσι...

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια...

Κάπου πιο κάτω απο όσα μας ενώνουν

Ερωτήματα με αφορμή τους "Αγανακτισμένους"

Χθες ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων με συμμετοχή αρκετών ανθρώπων σε πολλές πόλεις. Κάνοντας μια "βόλτα" στο διαδίκτυο εύκολα συναντά κανείς πολλές θετικές αντιδράσεις αλλά και αρκετές αρνητικές και μάλιστα από άτομα που ανήκουν σε διάφορους ιδεολογικούς χώρους. Είναι αξιοθαύμαστο πόσος αρνητισμός έχει βγει πριν καν γίνει η πρώτη συνάντηση. Η ειρωνεία δε, δίνει και παίρνει. Ένα πετυχημένο παράδειγμα είναι η δημιουργία σελίδων στο facebook του στυλ Αγανακτισμένοι στη Μόρντορ, Αγανακτισμένοι στη Φρουτοπία, Αγανακτισμένοι εκεί που κλάνει η αλεπού κλπ.

Ποιοι είναι αυτοί οι αγανακτισμένοι και που ήταν κρυμμένοι τόσο καιρό (αν ήταν κρυμμένοι); Γιατί τους άρεσε το κάλεσμα πέρα από ιδεολογικές ταυτότητες; Δεν έχουν ιδεολογική ταυτότητα; Κακά παιδιά! Το σωστό είναι να βρεις μια ομάδα/παράταξη και να χωθείς και μετά να απαξιώνεις τους άλλους. Τόσα χρόνια έτσι πήγαμε μπροστά! Έτσι δεν είναι;

Βασικός ενδοιασμός κατά αυτής της κίνησης είναι ότι δεν ξέρεις ποιος είναι και τι υποστηρίζει ο διπλανός σου. Και αυτό φοβίζει και προκαλεί ανασφάλεια. Κι εμένα το όλο θέμα μου προκαλεί ανασφάλεια και προβληματισμό. Γιατί να υποστηρίξω την κίνηση τόσο διαφορετικών ανθρώπων για τους οποίους δε γνωρίζω τις απόψεις και προσδοκίες τους για το μέλλον; Μπορεί ο διπλανός μου να θεωρεί ότι το πρόβλημα είναι οι συγκεκριμένοι πολιτικοί. Και τι θα καταφέρουμε μαζί; Να έρθουν άλλα λαμόγια στη θέση τους; Μπορεί ο παραδίπλα να μισεί τους μετανάστες. Μπορεί... μπορεί...

Και εν τέλει ποιοι είναι αυτοί που το ξεκίνησαν; Ποιες είναι οι δικές τους προσδοκίες που κρύβονται πίσω από τις γενικότητες περί αγανάκτησης; Το διαδίκτυο και συγκεκριμένα το facebook καθιστά ιδιαίτερα εύκολο να δημιουργήσεις καλέσματα και να εκμεταλευτείς τα αισθήματα του κόσμου. Γιατί να τους κάνω τη χάρη;

Αν όμως βλέπουμε καχύποπτα τα πάντα θα καταντήσουμε όπως τους φανατικούς που βλέπουν μόνο ένα δρόμο, όπως τα κομματόσκυλα που δε συμμετέχουν σε τίποτα που δε γίνεται στα πλαίσια του κόμματος. Και με ποια προοπτική; Όταν θα έχουμε πλειοψηφία να εφαρμόσουμε αυτά που θέλουμε είτε σας αρέσει είτε όχι; Και τώρα τι γίνεται;

Διαφορετικές απόψεις θα υπάρχουν πάντα. Εκτός αν έχουμε στόχο να τις εξαλείψουμε με φασιστικές πρακτικές αντίστοιχες ή και χειρότερες των κυβερνήσεων πασοκ-νδ.
Διαφορετικές απόψεις θα υπάρχουν σε καλύτερες και χειρότερες κοινωνίες. Το ερώτημα είναι, έχεις τη θέληση και το σθένος να προσεγγίσεις τον συνάνθρωπό σου με διαφορετική ιδεολογία, τον φαινομενικά εχθρό σου;

Είναι εμφανές ότι δε χρειάζονται και πολύ προσπάθεια οι εκάστοτε πολιτικοί, μεγαλοβιομήχανοι, τραπεζίτες και λοιποί να κάνουν τη δουλειά τους, γιατί ότι μας ενώνει φροντίζουμε από μόνοι μας να το παραμερίσουμε και να δώσουμε προτεραιότητα στις διαφορετικές αντιλήψεις μας. Λες και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Λες και με το διπλανό μας είμαστε ορκισμένοι εχθροί.

Είναι εύλογος βέβαια ο προβληματισμός για το τι θα ακολουθήσει μια ενδεχόμενη εξέγερση των πολιτών. Προσδοκούμε έναν κόσμο καλύτερο. Αλλά αν δεν προσπαθούμε να αποκτήσουμε κοινούς στόχους και μένουμε σε όσα μας χωρίζουν δεν μπορούμε να έχουμε πολλές προσδοκίες.
Χωρίς καμία πρόθεση να εξισώσω τις διάφορες ιδεολογίες θεωρώ εν πολλοίς συγκυριακό το θέμα διαμόρφωσης ιδεολογίας. Δεν γαλουχήθηκαν όλοι οι άνθρωποι με το πνεύμα της αμφισβήτησης. Αλλά οι άνθρωποι αλλάζουν! Πιστεύω πως όλοι θα έχουμε κάποιο σχετικό παράδειγμα. Και κάποιοι εκ των φαινομενικά εχθρών μας ίσως περιμένουν να δουν, να ακούσουν, να μοιραστούν κάτι διαφορετικό, να συζητήσουν πράγματα που θα βοηθήσουν αυτούς κι εμάς να βρούμε ένα κοινό δρόμο. Αρκεί να προσεγγίσει ο ένας τον άλλο έχοντας μια κοινή βάση. Και στη συγκεκριμένη κίνηση υπάρχει μια κοινή βάση. Αν για κάποιους είναι στενή αυτή η βάση και δεν τους χωράει, αυτήν έχουμε για την ώρα τελευταίο κομμάτι. Άλλωστε χίλιοι καλοί χωράνε.

Όπως και να 'χει, η αλήθεια είναι εκεί έξω.

Θα κλείσω με μια φράση του πιτσιρίκου: "Η ειρωνεία και ο σαρκασμός σε ανάλογες δράσεις και συζητήσεις Ελλήνων δίνουν και παίρνουν. Κι όμως, δεν γίνεται να σαρκάζεις τους συντρόφους σου – με αυτούς βαδίζεις. Είναι άλλο να σαρκάζεις την εξουσία και άλλο τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους αγωνίζεσαι για κάποιο σκοπό."

Τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα.

Πάρε μια πίπα σα να ήταν γρανίτα φράουλα

Δεν είμαι και ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στον κόσμο.
Συγκεκριμένα, είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατον οπότε ας μη πιάσουμε καν αυτό το κεφάλαιο. Επίσης, όσα μας προβληματίζουν στην καθημερινότητά μας μου φαίνονται βασανιστικά μάταιες απειροελάχιστες λεπτομέρειες που χάνονται καθημερινά στη δύνη του χρόνου, χωρίς να αφήσουν κανένα αξιόλογο ίχνος στο ρου της ιστορίας. Τέλος, θεωρώ ότι δεν απέχουμε και πολύ από τους αγαπητούς προγόνους μας τις μαϊμούδες.
Δε μπορώ να αρνηθώ πως υπάρχει μια κάποια εξέλιξη στην ιστορία του ανθρώπου, η οποία έχει ενδιαφέρον και μπορεί να σου γεννήσει ελπίδες και όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο αν έχεις αρκετή φαντασία αλλά η εξέλιξη αυτή συμβαίνει ΑΝΥΠΟΦΟΡΑ ΑΡΓΑ!

Παρόλ' αυτά μου αρέσει να ελπίζω, να διασκεδάζω, να απολαμβάνω μικρές χαρές και να βρίσκω νόημα σε πράγματα που παίρνοντας ως δεδομένα τα παραπάνω φαίνονται ανούσια.

Δε λέω ρε παιδί μου... είναι καλό να βλέπεις τη ζωή θετικά. Να έχεις το κουράγιο και να είσαι αισιόδοξος ακόμη και όταν αντιμετωπίζεις πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Αλλά άλλο αυτό και άλλο το να έχεις ψευδαισθήσεις. Κι έτσι ερχόμαστε στην αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο. Έχω πετύχει κατά καιρούς στο διαδίκτυο είτε σε ιστοσελίδες "κοινωνικής δικτύωσης" είτε σε παρουσιάσεις που στέλνει με email κάποιος ξεχασμένος φίλος κτλ. κειμενάκια που θυμίζουν αποφθέγματα σε λευκώματα με διδάγματα για τη ζωή του παρακάτω στυλ:

Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά...
Χόρεψε σα να μη σε βλέπει κανείς...
Τραγούδα σα να μη σ´ακούει κανείς...
ΑΓΑΠΑ ΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΕ ΚΑΝΕΙΣ...
ΖΗΣΕ ΣΑ ΝΑ ΗΤΑΝ Η ΓΗ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ... 

Τα κειμενάκια αυτά είναι όμορφα δε λέω αλλά είπαμε να είμαστε αισιόδοξοι, όχι και μαλάκες. Το να προσπαθείς να αγνοήσεις τι συμβαίνει γύρω σου δεν το κάνει να φύγει στην πραγματικότητα. Απλά σε μετατρέπει σε ένα φαντασμένο καραγκιόζη.
Για να απαντήσω στο συγκεκριμένο κείμενο,
1. αν δε χρειαζόμουν λεφτά δε θα δούλευα 50-60 ώρες τη βδομάδα για ένα μισθουλάκο (για την ακρίβεια ούτε 1 ώρα), αλλά θα αξιοποιούσα το χρόνο μου σε πράγματα που μου αρέσουν και θεωρώ αξιόλογα.
2-3. Ο χορός και το τραγούδι είναι τρόποι εξωτερίκευσης των συναισθημάτων και κοινωνικοποίησης, οπότε το να αδιαφορείς για το περιβάλλον σου και να παριστάνεις ότι είσαι μόνος στο δωμάτιό σου όταν τα κάνεις εκτός από παλαβομάρα είναι και αντικοινωνικό. Άσε που η αλληλεπίδραση σε κάνει καλύτερο σε αυτά.
4. Σα μακαρονάδα χωρίς σάλτσα. Απαξιώ να το αναλύσω περισσότερο.
5. Ένας κόσμος γεμάτος βία, απληστία, ανισότητα, πείνα και άλλα τέτοια ωραία απέχει πολύ απ' το να είναι όμορφος. Γιατί δεν είναι όμορφος για πολλούς ανθρώπους που υποφέρουν και μπορεί οποιοσδήποτε να βρεθεί στη θέση τους. Η γη δεν είναι παράδεισος. Δεν υπάρχει παράδεισος. Υπάρχουμε εμείς και αν κοιτάμε την αλήθεια κατάματα και αναγνωρίζουμε ποιοι είμαστε, ποια είναι τα λάθη μας και πως θα τα διορθώσουμε, μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη.

Σαν απόφθεγμα από λεύκωμα μου βγήκε το τέλος. Συγγνώμη, δεν είχα τέτοια πρόθεση.

Η υπεροψία είναι η μάστιγα της ανθρωπότητας

Να πάει να γαμηθεί η ποίηση και τα συγκινητικά λογάκια όταν αυτοί που τα γράφουν είναι αναίσθητοι. Και μιλάω για μένα.

Μου 'πε "να πάμε καμιά μέρα για καφέ" και χαμογέλασε αμήχανα.
"Εντάξει" είπα και σκέφτηκα ότι μάλλον θέλει δανεικά που έτσι κι αλλιώς δεν έχω, οπότε αδιαφόρησα. Μήπως αναζήτησε την παρέα μου τόσα χρόνια...
Αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων δε χρειάζεται να είναι "οικονομικού τύπου".
Ποιο φιλότιμο και ποια ανθρωπιά; Υπεροψία και φόβος και Ελληναράδες εκεί που μας βολεύει.

Και τώρα βγαίνω για καφέ και αν το φέρει η κουβέντα λέω θεωρίες για τους λόγους που έμπλεξε.
Σκατά στα μούτρα μου!

ΥΓ: Όσο για το στιχάκι "ήπια το ούζο κι είπα γεια χαρά", ρε στο λαιμό να σου κάτσει!

Περί απλότητας

Η ζωή δεν είναι απλή... παρά τις φήμες που κυκλοφορούν. Να χαίρεσαι την κάθε στιγμή, να εκτιμάς τα απλά πράγματα στη ζωή, να κάνεις μια ευτυχισμένη οικογένεια, να έχεις καθαρή τη συνείδησή σου... η ζωή δεν είναι τόσο απλή.

Απλή είναι η λογική μας, γιατί τόσο μας επιτρέπει το φτωχό μας αλλά περιβόητο μυαλό. Ναι, τα ζώα δεν έχουν συνείδηση, δεν έχουν λογική. Χρειάζεται λογική για να δημιουργήσεις ένα τόσο σύνθετο τρόπο επικοινωνίας όπως η ομιλία, για να αναπτύξεις επιστήμες, για να γράψεις βιβλία, για να εξελίξεις τη σκέψη σου. Χρειάζεται λογική για να αναπτύξεις τεχνολογία, να ανταπεξέλθεις στον ανταγωνισμό, να κάνεις συμφέρουσες συμφωνίες, να εκμεταλλευθείς ανθρώπους και καταστάσεις, να πουλήσεις τα πιστεύω σου, να πετύχεις...

ΤΙ;

Μάλλον τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε για να νιώθουμε καλύτερα. Η ζωή ξεπερνά τη λογική μας κατά πολύ.

Κάποια στιγμή στη ζωή τους οι περισσότεροι (θέλω να πιστεύω) άνθρωποι αρχίζουν και αναρωτιούνται. Τι είναι σημαντικό στη ζωή, τι υπάρχει πέρα από μας, τι είναι θεός, υπάρχει ζωή μετά θάνατον, υπάρχουν εξωγήινοι, φταίνε τελικά οι Εβραίοι για ΟΛΑ; Οι πιο τολμηροί ίσως να εξετάσουν το ενδεχόμενο αμφισβήτησης όσων έχουν μάθει ως κατεστημένη γνώση.

Άλλοι ίσως να μην έχουν αυτή την πολυτέλεια που προσφέρει η ανθρώπινη συνείδηση, θεωρώντας ότι ξέρουν ήδη όσα πρέπει να ξέρουν. Έτσι τείνουν να είναι ιδιαίτερα ισχυρογνώμονες, να πιστεύουν έντονα στα θεία απαξιώνοντας τα επίγεια ή/και να είναι ιδιαίτερα εθνικόφρονες ή/και να τους ενδιαφέρει μόνο το συμφέρον τους ή/και να πιστεύουν σε σενάρια συνωμοσίας και θεωρίες για αγρίους ή/και να είναι μΠΑΟΚ και ξερό ψωμί. Κατά μία άποψη αυτοί την έχουν ήδη πατήσει.

Επιστρέφοντας στους τολμηρούς, ξεκινούν με τις καλύτερες προθέσεις. Θέλουν να γνωρίσουν τον κόσμο, να βελτιώσουν τη ζωή τους και των άλλων, να προσφέρουν κάτι σημαντικό στην ανθρωπότητα, να βρουν την αλήθεια τους. Όμως στην πορεία η ζωή σου επιφυλάσσει εκπλήξεις. Αντί για αλήθεια συναντάς περιορισμούς, αντί να αλλάξεις τον κόσμο αλλάζεις εσύ, χάνεις το νεανικό σου σθένος, προσαρμόζεσαι και συμβιβάζεσαι, γνωρίζεις το όριο...
Τότε μπορεί να νομίζεις ότι έφτασες την ωριμότητα, ότι κατανοείς πράγματα που δεν μπορούσες να καταλάβεις παλιότερα, ότι πέτυχες ό,τι μπορούσες να πετύχεις, ότι έμαθες να εκτιμάς την απλότητα των πραγμάτων. Και η ζωή συνεχίζεται πιο απλή από ποτέ.

ΥΓ: Θα διάλεγα το κόκκινο χάπι αλλά είναι χάλια το στομάχι μου. Μήπως βγαίνει σε υπόθετο;

Μάλλον από κώλο βγήκαμε

Mία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία.
Τα υπόλοιπα είναι σκατά. Και ως σκατά μπορούν να είναι ποικίλου χρώματος, υφής και σύστασης αλλά γενικώς βρωμάνε (ή απλά μυρίζουν έντονα για κάποιους), είναι εύπλαστα, αποκρουστικά (όχι για όλους), αποτελούν βρισιά (π.χ. φάε σκατά, σκατό ακόμη δε βγήκες απ' το αυγό σου και μιλάς), παρομοιάζονται με κακή μαγειρική (π.χ. αφελής ερώτηση φαντάρου: -Τι φαγητό έχει σήμερα; απάντηση: -Σκατά με σάλτσα), εκφράζουν κακή διάθεση (π.χ. -Τι λέει; -Σκατά) κτλ κτλ.

Οπότε η αδυναμία μας να νικήσουμε το θάνατο αλλά και να κατανοήσουμε πλήρως έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, η ισότητα αλλά και η φύση, το σύμπαν, η οικολογία κ.ά. καθιστά την υπόστασή μας ως άνθρωποι άξια να χαρακτηριστεί με έναν τόσο αδικημένο όρο όπως τα "σκατά". Εξ ου και ο τίτλος.

Όντας ένα σκατό κι εγώ πασχίζω να κατανοήσω μία από τις παραπάνω έννοιες και συγκεκριμένα τον άνθρωπο, αλλά όχι μεθοδικά και σε κάποια επιστημονική βάση, μα περισσότερο όπως πετυχαίνεις ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση και ενώ στην αρχή σου φαινόταν βαρετό και αδιάφορο τελικά γουστάρεις και ψάχνεις πότε θα 'χει και το δεύτερο μέρος.

Όσο για προσδοκίες του στυλ να προσπαθήσω να αλλάξω κάτι μου φαίνονται πλέον σαν τις παραισθήσεις που είχε ο Σειληνός στην έρημο παρέα με τη Βλαχοπούλου. Αυτό καθώς αν λάβουμε υπόψη την περιορισμένη αντίληψή μας, τη συνεχή αδιαφορία για ότι συμβαίνει γύρω μας, την ανακήρυξη του βολέματος ως το νέο αμερικάνικο όνειρο και του τρίπτυχου πολυθρόνα-τηλεόραση-πίτσα ως τη γη της επαγγελίας και μέσα σε όλα αυτά ότι το μόνο που κάνουμε καλά είναι να καταστρέφουμε τον πλανήτη και να αυξάνουμε τις ανισότητες τότε καλύτερα να δώσουμε μια ευκαιρία στα έντομα που λέει και ο φίλος μου ο Θέμης.

Έτσι καταλήγω στο πάγιο ερώτημα που με παιδεύει τα τελευταία χρόνια που έχω αρχίσει να γνωρίζω τον εαυτό μου. Γιατί σκατά ζούμε; Ρωτώ και απάντηση δε βρίσκω. Μόνο προφάσεις μεταξύ των οποίων η πιο πειστική μέχρι στιγμής είναι: "Και τι να κάνουμε δηλαδή ρε φιλαράκι, να πεθάνουμε;"
Το καφενείο να 'ν' καλά.