Μια στάση παραπέρα

Κυριακή απόγευμα και η κυρία Κυριακή είχε πάρει το αστικό για να μεταβεί από το κέντρο στην περιοχή όπου μένει. Είχε πάει σε ένα μνημόσυνο. Η κυρία Κυριακή είχε προσέξει ότι τον τελευταίο καιρό οι κηδείες και τα μνημόσυνα γνωστών και συγγενών όλο και πλήθαιναν. Κάθε φορά που τύχαινε κάτι τέτοιο επέστρεφε στο σπίτι σκεπτική. Σκεπτική όχι για το σύνηθες πως πέρασαν τα χρόνια και ότι θα έρθει μια στιγμή που θα φύγει κι αυτή απ' τον κόσμο. Αυτό που την προβλημάτιζε ήταν τα παιδιά της. "Πως θα ζήσουν τα παιδιά σε έναν τέτοιο κόσμο;"

Ήταν τέλη Μαΐου. Μία από τις πρώτες καλοκαιρινές μέρες που ήρθε να επισφραγίσει μια καλοκαιρινή μπόρα. Τις μέρες εκείνες, οι πλατείες είχαν γεμίσει κόσμο. Κόσμος απογοητευμένος αλλά παράλληλα γεμάτος όνειρα και ελπίδες.
"Μακάρι να πετύχουν κάτι καλό αυτά τα παιδιά", σκεφτόταν η κυρία Κυριακή. Και αναρωτιόταν...
"Πως να ξύπνησε τόση ελπίδα μες σ' αυτό το κλίμα απελπισίας."
Ακουγόταν πως οι Ισπανοί φώναζαν κάντε ησυχία να μη ξυπνήσουμε τους Έλληνες. Πως να μην αντιδράσεις σε κάτι τέτοιο. Αλλά η κυρία Κυριακή πίστευε πως ήταν κάτι άλλο που έβγαλε τον κόσμο στις πλατείες.

Η μπόρα συνεχίστηκε για αρκετά λεπτά και με μεγάλη ένταση. Σε μια στάση κάνοντας ένα σάλτο μέσα από τα νερά, που είχαν σχηματίσει λιμνούλα στο σημείο που ήταν η είσοδος του αστικού, ανέβηκε ένας νεαρός. Παρότι το λεωφορείο ήταν σχεδόν άδειο, ο νεαρός δεν κάθισε αλλά στάθηκε όρθιος απέναντι από τη θέση της κυρίας Κυριακής κρατώντας ένα στύλο για να στηρίζεται. Με μια ματιά η κυρία Κυριακή διαπίστωσε ότι τα ρούχα του νεαρού ήταν μούσκεμα από τη βροχή. Δε θα 'λεγες βέβαια πως έκανε κρύο. Αντίθετα, η βροχή είχε δροσίσει αυτή την αρκετά ζεστή μέρα. Ο νεαρός ήταν αδύνατος και ελαφρώς καμπούριαζε, αξύριστος, φορούσε γυαλιά μυωπίας, σκούρο μπλε τζιν και ανοιχτόχρωμο πουκάμισο.
"Μοιάζει με αυτά τα παιδιά στις πλατείες", σκέφτηκε η κυρία Κυριακή.

Χωρίς δεύτερη σκέψη άνοιξε την τσάντα της, έψαξε και μετά έτεινε το χέρι της προς το νεαρό προσφέροντάς του δύο χαρτομάντιλα, όπως τα είχε τραβήξει βιαστικά από το πακέτο της. Αυτός προσπαθούσε να ηρεμήσει από το τρέξιμο στη βροχή. Βλέποντας το χέρι της γύρισε και την κοίταξε για μια στιγμή με αμηχανία.
"Πάρε για να σκουπιστείς", του είπε αυτή.
Της χαμογέλασε εγκάρδια, την ευχαρίστησε και πήρε τα χαρτομάντιλα για να σκουπίσει τη βροχή από το πρόσωπό του, το σβέρκο του και τα γυαλιά του. Η κυρία Κυριακή χαμογέλασε στοργικά.

Μπροστά στο λεωφορείο ήταν ένα νεαρό ζευγάρι. Είχαν καθίσει μαζί σε αυτά τα μονά καθίσματα που υπάρχουν πίσω από τον οδηγό, προφανώς για να είναι κοντά ο ένας στον άλλο αφού υπήρχαν κι άλλες θέσεις. Μιλούσαν, κοιταζόντουσαν στα μάτια, φιλιόντουσαν τρυφερά. Φαίνονταν πολύ αγαπημένοι.
Αυτός αξύριστος με γυαλιά μυωπίας και μαύρα ρούχα. Η κοπέλα φορούσε επίσης γυαλιά, ένα όμορφο ριγέ λινό παντελόνι και μπλουζάκι και είχε σκουλαρίκι στη μύτη και στα χείλη.
"Σαν τα παιδιά στις πλατείες", σκέφτηκε και πάλι η κυρία Κυριακή.

Σε μια στάση, ο βρεγμένος νεαρός κατέβηκε αφού χαιρέτησε χαμογελαστός την κυρία Κυριακή. Αυτή ψιθύρισε μια ευχή όπως αυτός κατέβαινε.

Οι πόρτες έκλεισαν ενώ η φωνή στο ηχείο ανακοίνωσε την επόμενη στάση. Η προσοχή της κυρίας Κυριακής στράφηκε προς το ζευγάρι. Το λεωφορείο δεν είχε ξεκινήσει ακόμη καθώς ο οδηγός περίμενε το κόκκινο φανάρι. Η κοπέλα ακούγοντας την ανακοίνωση της επόμενης στάσης πίεσε επανειλημμένα το κουμπί stop για να σιγουρευτεί. Η κυρία Κυριακή πρόσεξε εκείνη τη στιγμή στον καθρέπτη πως το βλέμμα του οδηγού στράφηκε στο ζευγάρι. Το λεωφορείο ξεκίνησε και πάλι. Πλησίαζε στη γειτονιά της κυρίας Κυριακής.

Στο δρόμο συναντούσες αρκετά παλιά και απεριποίητα σπίτια. Εκτός από τις άσχημες πολυκατοικίες υπήρχαν και κάποιες παλιές μονοκατοικίες οι οποίες έκρυβαν μια ομορφιά και αίγλη που τώρα είχαν χαθεί κάτω από τη σκόνη, τους ξεβαμμένους τοίχους και τις ανακοινώσεις των δελτίων ειδήσεων. Η κυρία Κυριακή σκεφτόταν πως είχε περάσει και δύσκολες και όμορφες περιόδους στη ζωή της. Μα αυτό που την έτρωγε ήταν τι άραγε θα έρθει τώρα.

Τα παιδιά είχαν σηκωθεί όρθιοι περιμένοντας τη στάση. Η κυρία Κυριακή που είχε μάθει τόσα χρόνια τις στάσεις κατάλαβε πως το λεωφορείο δε σταμάτησε. Μετά από λίγο το κατάλαβε και η κοπέλα καθώς είπε στον οδηγό:
-"Μήπως περάσαμε τη στάση; Είχα πατήσει το κουμπί."
-"Ε πότε πάτησες το κουμπί;", ρώτησε με ύφος ο οδηγός.
-"Το είχα πατήσει όταν ακούστηκε η ανακοίνωση."
-"Το κουμπί να το πατάτε όταν έχει ξεκινήσει το λεωφορείο, όχι αμέσως μόλις κλείσουν οι πόρτες", φώναξε ο οδηγός αγριεμένος.
-"Δεν μπορείτε να μας αφήσετε κάπου εδώ να κατεβούμε;", είπε ο νεαρός στον οδηγό.
Ο δρόμος ήταν ήσυχος και δεν υπήρχαν αυτοκίνητα.
-"Σε λίγο έχει άλλη στάση", απάντησε ο οδηγός.

Τα παιδιά δεν είπαν κάτι άλλο και περίμεναν τη στάση. Όταν άνοιξαν οι πόρτες κατέβηκαν και άρχισαν να περπατούν προς τα πίσω πιασμένοι χέρι-χέρι.
"Νέοι είναι", σκέφτηκε η κυρία Κυριακή.
"Τι τους νοιάζει που θα κατέβουν. Το θέμα είναι να πάνε εκεί που θέλουν.
Σαν αυτά τα παιδιά στις πλατείες."

Κάπου πιο κάτω απο όσα μας ενώνουν

Ερωτήματα με αφορμή τους "Αγανακτισμένους"

Χθες ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων με συμμετοχή αρκετών ανθρώπων σε πολλές πόλεις. Κάνοντας μια "βόλτα" στο διαδίκτυο εύκολα συναντά κανείς πολλές θετικές αντιδράσεις αλλά και αρκετές αρνητικές και μάλιστα από άτομα που ανήκουν σε διάφορους ιδεολογικούς χώρους. Είναι αξιοθαύμαστο πόσος αρνητισμός έχει βγει πριν καν γίνει η πρώτη συνάντηση. Η ειρωνεία δε, δίνει και παίρνει. Ένα πετυχημένο παράδειγμα είναι η δημιουργία σελίδων στο facebook του στυλ Αγανακτισμένοι στη Μόρντορ, Αγανακτισμένοι στη Φρουτοπία, Αγανακτισμένοι εκεί που κλάνει η αλεπού κλπ.

Ποιοι είναι αυτοί οι αγανακτισμένοι και που ήταν κρυμμένοι τόσο καιρό (αν ήταν κρυμμένοι); Γιατί τους άρεσε το κάλεσμα πέρα από ιδεολογικές ταυτότητες; Δεν έχουν ιδεολογική ταυτότητα; Κακά παιδιά! Το σωστό είναι να βρεις μια ομάδα/παράταξη και να χωθείς και μετά να απαξιώνεις τους άλλους. Τόσα χρόνια έτσι πήγαμε μπροστά! Έτσι δεν είναι;

Βασικός ενδοιασμός κατά αυτής της κίνησης είναι ότι δεν ξέρεις ποιος είναι και τι υποστηρίζει ο διπλανός σου. Και αυτό φοβίζει και προκαλεί ανασφάλεια. Κι εμένα το όλο θέμα μου προκαλεί ανασφάλεια και προβληματισμό. Γιατί να υποστηρίξω την κίνηση τόσο διαφορετικών ανθρώπων για τους οποίους δε γνωρίζω τις απόψεις και προσδοκίες τους για το μέλλον; Μπορεί ο διπλανός μου να θεωρεί ότι το πρόβλημα είναι οι συγκεκριμένοι πολιτικοί. Και τι θα καταφέρουμε μαζί; Να έρθουν άλλα λαμόγια στη θέση τους; Μπορεί ο παραδίπλα να μισεί τους μετανάστες. Μπορεί... μπορεί...

Και εν τέλει ποιοι είναι αυτοί που το ξεκίνησαν; Ποιες είναι οι δικές τους προσδοκίες που κρύβονται πίσω από τις γενικότητες περί αγανάκτησης; Το διαδίκτυο και συγκεκριμένα το facebook καθιστά ιδιαίτερα εύκολο να δημιουργήσεις καλέσματα και να εκμεταλευτείς τα αισθήματα του κόσμου. Γιατί να τους κάνω τη χάρη;

Αν όμως βλέπουμε καχύποπτα τα πάντα θα καταντήσουμε όπως τους φανατικούς που βλέπουν μόνο ένα δρόμο, όπως τα κομματόσκυλα που δε συμμετέχουν σε τίποτα που δε γίνεται στα πλαίσια του κόμματος. Και με ποια προοπτική; Όταν θα έχουμε πλειοψηφία να εφαρμόσουμε αυτά που θέλουμε είτε σας αρέσει είτε όχι; Και τώρα τι γίνεται;

Διαφορετικές απόψεις θα υπάρχουν πάντα. Εκτός αν έχουμε στόχο να τις εξαλείψουμε με φασιστικές πρακτικές αντίστοιχες ή και χειρότερες των κυβερνήσεων πασοκ-νδ.
Διαφορετικές απόψεις θα υπάρχουν σε καλύτερες και χειρότερες κοινωνίες. Το ερώτημα είναι, έχεις τη θέληση και το σθένος να προσεγγίσεις τον συνάνθρωπό σου με διαφορετική ιδεολογία, τον φαινομενικά εχθρό σου;

Είναι εμφανές ότι δε χρειάζονται και πολύ προσπάθεια οι εκάστοτε πολιτικοί, μεγαλοβιομήχανοι, τραπεζίτες και λοιποί να κάνουν τη δουλειά τους, γιατί ότι μας ενώνει φροντίζουμε από μόνοι μας να το παραμερίσουμε και να δώσουμε προτεραιότητα στις διαφορετικές αντιλήψεις μας. Λες και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Λες και με το διπλανό μας είμαστε ορκισμένοι εχθροί.

Είναι εύλογος βέβαια ο προβληματισμός για το τι θα ακολουθήσει μια ενδεχόμενη εξέγερση των πολιτών. Προσδοκούμε έναν κόσμο καλύτερο. Αλλά αν δεν προσπαθούμε να αποκτήσουμε κοινούς στόχους και μένουμε σε όσα μας χωρίζουν δεν μπορούμε να έχουμε πολλές προσδοκίες.
Χωρίς καμία πρόθεση να εξισώσω τις διάφορες ιδεολογίες θεωρώ εν πολλοίς συγκυριακό το θέμα διαμόρφωσης ιδεολογίας. Δεν γαλουχήθηκαν όλοι οι άνθρωποι με το πνεύμα της αμφισβήτησης. Αλλά οι άνθρωποι αλλάζουν! Πιστεύω πως όλοι θα έχουμε κάποιο σχετικό παράδειγμα. Και κάποιοι εκ των φαινομενικά εχθρών μας ίσως περιμένουν να δουν, να ακούσουν, να μοιραστούν κάτι διαφορετικό, να συζητήσουν πράγματα που θα βοηθήσουν αυτούς κι εμάς να βρούμε ένα κοινό δρόμο. Αρκεί να προσεγγίσει ο ένας τον άλλο έχοντας μια κοινή βάση. Και στη συγκεκριμένη κίνηση υπάρχει μια κοινή βάση. Αν για κάποιους είναι στενή αυτή η βάση και δεν τους χωράει, αυτήν έχουμε για την ώρα τελευταίο κομμάτι. Άλλωστε χίλιοι καλοί χωράνε.

Όπως και να 'χει, η αλήθεια είναι εκεί έξω.

Θα κλείσω με μια φράση του πιτσιρίκου: "Η ειρωνεία και ο σαρκασμός σε ανάλογες δράσεις και συζητήσεις Ελλήνων δίνουν και παίρνουν. Κι όμως, δεν γίνεται να σαρκάζεις τους συντρόφους σου – με αυτούς βαδίζεις. Είναι άλλο να σαρκάζεις την εξουσία και άλλο τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους αγωνίζεσαι για κάποιο σκοπό."

Τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα.