Εργαζόμενη μητέρα

Σε όσες δουλειές έχω κάνει μέχρι τώρα, πάντα συναντάω κάποια νέα κοπέλα που έχει παιδάκια να θρέψει. Αυτό σε καιρούς κρίσης (και μη) σημαίνει ότι δεν μπορούν να συμπεριφερθούν σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι στους συναδέλφους τους γιατί τρέμουν πως θα χάσουν τη δουλίτσα τους και επομένως δε θα έχουν λεφτά για να πάρουν γάλα για τα παιδάκια τους, καθώς και κρέμες, μπισκοτάκια, σοκολάτες,  γαριδάκια, πάνες βρακάκι, ένα σκασμό παιχνίδια στα οποία κυριαρχούν χαζοχαρούμενες ξανθιές και σκληροτράχηλοι ανεγκέφαλοι κομάντο, dvd τα ζουζούνια τραγουδάνε κι άλλα καθυστερημένα τραγούδια σε ροκ εν ρολ εκτελέσεις (ποιοι κάνουν αυτές τις ενορχηστρώσεις;), πανάκριβα ρουχαλάκια sam 0-13 και παπουτσάκια crocodilino που σε ένα μήνα δε θα τους κάνουν γιατί μεγαλώνουν και γρήγορα τα πουλάκια μου, δεν πειράζει όμως... (ανάσα) γιατί το σημαντικό είναι να  δίνουμε το καλύτερο στα παιδιά μας και αυτό το καλύτερο είναι κάτι που έχουμε δει στις διαφημίσεις.

Για όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενες μητέρες νιώθουν επιτακτική την ανάγκη να διασφαλίσουν τη δουλειά τους και ο τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι να είναι αθέμιτα ανταγωνιστικές, να γλύφουν τα αφεντικά και τους πελάτες, να καρφώνουν τους συναδέλφους τους για το παραμικρό, να αποποιούνται οποιαδήποτε ευθύνη για μαλακία που έχουν κάνει και ανακάλυψε μόνο του το αφεντικό γιατί δεν είναι όλοι καρφιά σαν κι αυτές, να μη βοηθούν σε καμία περίπτωση νέους συναδέλφους, να δέχονται οποιαδήποτε άδικη απαίτηση του αφεντικού και να δουλεύουν για ψίχουλα και άλλα τέτοια.

Όσοι, λοιπόν, μπαίνετε στην αγορά εργασίας ή ψάχνετε για νέα δουλειά, όταν σας κάτσει κάτι ρίξτε ένα μάτι πριν μπείτε. Τουλάχιστον να ξέρετε τι σας περιμένει.

Και όσες κοπέλες δεν έχετε τεκνοποιήσει ακόμη, ΠΑΡΑΚΑΛΩ εξασφαλίστε πρώτα τα βασικά για τους διαδόχους σας, όπως το να έχετε σώας τας φρένας και μετά προβείτε στο ευτυχές γεγονός. Και να θυμάστε, δυο λεξούλες αρκούν... "τραβήξου μαλάκα"!

ΥΓ: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θα ήθελα να διευκρινίσω πως δεν έχει καμία σημασία αν είσαι γονιός ή άτεκνος, παντρεμένος ή ανύπαντρος, άντρας ή γυναίκα αν δεν ξέρεις να συμπεριφερθείς με λίγη αξιοπρέπεια στη δουλειά σου. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορείς να σεβαστείς τους συναδέλφους σου και να αναγνωρίσεις πως η συνεννόηση μαζί τους είναι αυτή που θα σου εξασφαλίσει καλές συνθήκες εργασίας. Και άλλωστε όλοι έχουν στομάχια να γεμίσουν, ανάγκες να καλύψουν, τράπεζες να φροντίσουν.

Έχω δει αρκετές άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν ανήκουν στην κατηγορία εργαζόμενη μητέρα και ήταν απαράδεκτοι σαν συνάδελφοι. Απλά η συγκεκριμένη κατηγορία έχει την ιδιαιτερότητα ότι χρησιμοποιεί τα παιδιά σαν δικαιολογία για την ανταγωνιστικότητα που μπορεί να εκδηλώνει. Αυτά και καλύτερους απογόνους!

Η τσέπη που φουσκώνει μόνη της

Δείτε το παρακάτω ωραίο βίντεο για την απεργία στη Χαλυβουργική.

Αδιαφορούμε μέχρι το πρόβλημα να φτάσει στην πόρτα μας. Αλλά αν σηκώσεις το κεφάλι θα το δεις στον ορίζοντα που έρχεται. Καιρός να σταματήσουμε να αδιαφορούμε. Είναι σημαντικό να είμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους μας και σε κάθε εργαζόμενο. Αυτοί αγωνίζονται να επιβιώσουν όπως κι εμείς. Ας παραμερίσουμε τον ανταγωνισμό και τις μικρότητες που εξυπηρετούν μόνο τα αφεντικά και ας αποκτήσουμε λίγη αξιοπρέπεια. Αρκετά με το καλό των αφεντικών. Δεν τους χρωστάμε τίποτα, αυτοί μας χρωστούν.

Φοβού τους bloggers και γνώμη φέροντες

Έχω καιρό να γράψω στο blog μου και αυτό με στενοχωρεί. Πιστεύω πως γράφω για να μοιραστώ τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους ώστε αν αξίζουν κάτι αυτές οι σκέψεις και έχουν σημασία για κάποιους να μην πάνε χαμένες. Επίσης, ο κύριος λόγος που γράφω είναι για να εκτονώσω τις σκέψεις μου και ελεύθερος πλέον από αυτές να συνεχίσω. Έχει μεγάλη δύναμη η εξομολόγηση και καλύτερα όταν το κάνεις να έχεις κάποιον απέναντί σου που να θέλει να σε ακούσει.

Πολλά έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό και για τίποτα από αυτά δεν έχω γράψει. Αλλά περιμένω και ξέρω πως θα ρθει η στιγμή. Πρέπει να ξέρεις να περιμένεις κάποιες φορές. Και να που η στιγμή ήρθε.

Τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου έντονα και περίεργα συναισθήματα με είχαν κατακλύσει. Ήμουν αρκετά καταβεβλημένος από το περιβάλλον της δουλειάς μου και την καθημερινότητα (βλέπε Το εργοστάσιο κι εγώ) και συγχρόνως από τη σκέψη να σταματήσω τη δουλειά σε καιρούς κρίσης. Δε βλέπεις τι γίνεται; Ανεργία, φτώχεια, φόροι, περικοπές. Κάνε υπομονή!

Αλλά δε μπορούσα πλέον να ζω με το φόβο. Να ανέχομαι, να συμβιβάζομαι, να αδιαφορώ. Αυτή η ζωή κόντευε να με καταπιεί. Δε μπορούσα να κάθομαι και να περιμένω για καλύτερες μέρες μέχρι να χάσω το χρόνο και το σθένος μου. Για το καλύτερο πρέπει να αγωνίζεσαι κι εγώ ένιωθα πως ήμουν μακρυά από το δρόμο για το καλύτερο. Χρειαζόμουν μια αλλαγή.

Έτσι αποφάσισα να σταματήσω τη δουλειά και να φύγω με την ΧΧΧΧ (λογοκρισία) κι όπου μας βγάλει. Κανείς δε χάνεται αν δε θέλει να χαθεί. Κι όσο για την κρίση τα κανάλια, οι πολιτικοί και οι εταιρείες μπορούν να πάρουν την τρομοκρατία τους και να τη βάλουν εκεί που ξέρουν. Θα κάνω τα πάντα για να είμαι περήφανος για τις επιλογές μου.

Έτσι, μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων με τους δικούς μου οι οποίοι εν τέλει με υποστήριζαν αλλά με ένα κόμπο στο λαιμό, ήμουν αποφασισμένος να ανακοινώσω στα αφεντικά μου ότι παραιτούμαι και να φύγω με το κεφάλι ψηλά. Η αλήθεια είναι πως παρότι είχα καταλήξει πως θα το κάνω άμεσα, δίσταζα και είχαν περάσει μερικές μέρες από τη στιγμή που είχα πάρει την απόφασή μου. Τελικά αποφάσισα πως θα τους το πω στο τέλος της βδομάδας. Όταν έφτασε το Σάββατο περίμενα να μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσω ιδιαιτέρως στον έναν από τα δύο αφεντικά.

Τελικά, κάποια στιγμή με φώναξε ο άλλος και μου ανακοίνωσε:

-"Το λοιπόν. Η συνεργασία μας ολοκληρώθηκε. Να περάσεις τη Δευτέρα από το λογιστήριο για να σε τακτοποιήσουν."

Φαινόταν εκνευρισμένος και ανήσυχος. Η απάντησή μου ήταν απλά:

-"Ok".

Πήγα στο γραφείο μου για να κλείσω τον υπολογιστή. Το αφεντικό με ακολούθησε για να δει τι κάνω.

-"Έτσι μπράβο, κλείσε τον υπολογιστή...", είπε και περίμενε να βγω από το γραφείο.

Προφανώς δεν μου είχε καμία εμπιστοσύνη και φοβόταν τι μπορεί να έκανα. Να σβήσω αρχεία ή οτιδήποτε άλλο.

Η γραμματέας που είχε δει το όλο σκηνικό με κοιτούσε μουδιασμένη. Ποτέ δεν ένιωσα πως ήταν πραγματικά φιλική απέναντί μου και από την αρχή είχα να αντιμετωπίσω έντονο ανταγωνισμό από την πλευρά της χωρίς να έχω ποτέ σκοπό να της φάω τη θέση ή να την υποσκελίσω.

-"Δε θα τον ρωτήσεις για ποιο λόγο;", με ρώτησε.

-"Τι να τον ρωτήσω έτσι όπως μου το είπε", της απάντησα. 

Τη χαιρέτησα και έφυγα. Είχα αιφνιδιαστεί και τα συναισθήματά μου δεν ήταν αυτά που ήθελα να έχω όταν θα έφευγα από τη δουλειά. Από τη μία μου κακοφάνηκε που δεν είχα την ηθική ικανοποίηση να παραιτηθώ αλλά για να είμαι ειλικρινής η απόλυση με βόλευε οικονομικά. Ένιωθα κάποια ανακούφιση και συγχρόνως έντονη περιέργεια για το λόγο για τον οποίο με απέλυσαν. Τον τελευταίο καιρό έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις περί παραίτησης να τριγυρίζουν στο μυαλό μου δεν ήμουν και πολύ παραγωγικός. Πολλές φορές ήταν σα να περιφέρομαι άσκοπα εκεί μέσα. Λες να ήταν αυτός ο λόγος; Λες να αποφάσισαν μια τέτοια περικοπή για λόγους οικονομίας; Λες να είχε δίκιο η κουτσομπόλα καθαρίστρια που έλεγε ότι η θέση στο γραφείο είναι μόνο για έναν;

Αλλά εγώ άλλα είχα καταλάβει. Ούτε οικονομικό πρόβλημα είχαν, ούτε ανάγκη για περικοπές και το να έχουν δύο άτομα στο γραφείο βόλευε από πολλές απόψεις. Δε μας έδιναν σάμπως και τίποτα σπουδαίους μισθούς. Ο λόγος ήταν άλλος. Κι ας ακουστούν χίλια δύο άσχετα κουτσομπολιά από τους εργάτες του εργοστασίου που ανησυχούν για τη δουλίτσα τους. Η αλήθεια είναι άλλη.

Όπως αργότερα διαπίστωσα, τα αφεντικά είχαν δει την παραπάνω ανάρτηση και μάλλον δεν τους άρεσε και πολύ. Κάποιες μέρες μετά έμαθα ότι επικοινώνησαν με την επιχείρηση που φιλοξενούσε την ιστοσελίδα της εταιρείας, την οποία είχα φτιάξει εξ ολοκλήρου εγώ, για να ζητήσουν τον κωδικό της σελίδας. Προφανώς δε μου είχαν καμία εμπιστοσύνη και φοβόντουσαν πως θα μπορούσα να πειράξω την ιστοσελίδα, ίσως ακόμη και να την σβήσω.

Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να κάνω κάτι εκδικητικό. Θεωρώ πως οι άνθρωποι βρίσκουν ότι τους αξίζει στη ζωή. Ίσως κάνω λάθος. Ίσως και όχι.

Θα μου πεις ότι υπάρχουν τόσοι κακόψυχοι που έχουν πολλά λεφτά και ζουν πλουσιοπάροχα. 

Αλλά τα λεφτά είναι η ευτυχία που αποζητούμε;
Εγώ νομίζω πως όχι. Γι' αυτό και έφυγα για να την ψάξω κάπου αλλού.

Σας αφήνω με μερικές σχετικές εικόνες.

Το εργοστάσιο κι εγώ - Μια ιστορία αγάπης και μίσους

Αγαπώ τον Καρυωτάκη αλλά τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.

Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!

Ξεκίνησα τη δουλειά σε μια δύσκολη φάση για τα οικονομικά μου, η οποία και παραμένει, οπότε αν μείνω χωρίς δουλειά την έχω φουτσίσει. Όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση μπαίνεις στη διαδικασία να ανέχεσαι πολλά πράγματα προκειμένου να δουλέψεις.

Όταν, όμως, οι αρχές σου είναι υπεράνω χρημάτων, έτσι και οι επιλογές σου πρέπει να γίνονται μ' αυτή τη λογική. Αλλιώς οι αρχές σου γίνονται αρχίδια και τα αρχίδια ορίζουν τη ζωή σου, η ζωή σου γίνεται ένα συνεχές κυνήγι χρήματος και καθώς τρέχεις πέφτεις στο βόθρο της μιζέριας, οι αναθυμιάσεις της ρουτίνας σε ζαλίζουν, κάπου στο βάθος του μυαλού σου θυμάσαι ότι άλλα ήθελες, μπερδεύεται το σύστημα και έχε γεια καημένε κόσμε.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα στο εργοστάσιο δεν είναι φυσικά τα αφεντικά μου αλλά ούτε βρίσκονται μεταξύ των αλλοτριωμένων υπαλλήλων/εργατών που έχουν τη λογική το εργοστάσιο να είναι καλά για να έχουμε δουλειά. Και δώσ' του κλέψιμο από τους φτωχομπινέδες μεροκαματιάρηδες αγρότες μην τυχόν και χάσει κάνα ευρώ το αφεντικό, που στις καλοκαιρινές διακοπές του τρώει για καύσιμα στο σκάφος του όσα εκείνοι βγάζουν με κάποιους μήνες δουλειάς.

Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι κάποιοι καλόκαρδοι αγρότες όπως τρία αδέρφια που φέρνουν ροδάκινα εδώ και πολλά χρόνια στο εργοστάσιο, όπως μου είπαν. Μη φανταστείτε τίποτα νεαρούς, μεγάλοι άνθρωποι με οικογένεια, παιδιά, εγγόνια κλπ. Αλλά με καρδιά νέου. Ο ένας από αυτούς πάντα χαμογελαστός και πλακατζής μέχρι αηδίας. Οι άλλοι εκ πρώτης όψεως σοβαροί, μεγαλόσωμοι και βλοσυροί αλλά μόλις τους έλεγες μια καλημέρα σκάγανε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Και οι τρεις απλοί καλόκαρδοι άνθρωποι που φαίνονται να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή και δουλεύουν σκληρά για να φροντίσουν αυτούς που αγαπούν. Η γιαγιά μου έλεγε άνθρωπο που χαμογελάει μην τον φοβάσαι. Όποτε τους έβλεπα μου έφτιαχνε η διάθεση.

Μια μέρα ο πρώτος που ανέφερα ήρθε να ζητήσει λεφτά προκαταβολικά. Όπως είπα, έχει χρόνια που συνεργάζονται και υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη το αφεντικό ότι ο παραγωγός δε θα πάει σε άλλον έμπορο και θα έχει καλά φρούτα και εμπιστοσύνη ο αγρότης ότι θα πληρωθεί στην ώρα του με κάποιες περικοπές στα κιλά που παρέδωσε.

Όταν ήρθε για προκαταβολή ήταν ακόμη χειμώνας και θα περνούσαν μήνες μέχρι να βγει η παραγωγή του και να 'χουν τα αφεντικά να κερδίσουν κάτι από αυτόν.Από τη στιγμή που μπήκε μου φάνηκε κάπως μουδιασμένος. Προφανώς δεν ένιωθε άνετα να ζητάει προκαταβολή τόσο νωρίς, παρότι είναι βέβαιο πως θα την υπερκάλυπτε με την παραγωγή του.

Το αφεντικό τον άφησε να περιμένει αρκετή ώρα λες και είναι κανένα σκουπίδι και όταν τελικά ήρθε στο γραφείο τον άρπαξε από τα μούτρα.

"Τι θέλεις τώρα να σου κάνω", "κι εγώ που να τα βρω" κλπ.

Δεν του ζήτησε δα και τόσα πολλά.

"Τι να κάνω...", απάντησε αυτός, "για το κορίτσι που σπουδάζει...", "να του δώσω να πληρώσει το ενοίκιο και τα βιβλία της". 

"Για το κορίτσι..."

Τελικά το αφεντικό αφού τον ταλαιπώρησε, τον έκανε να νιώσει άσχημα, έκανε διάφορους μορφασμούς δυσαρέσκειας και είπε όσα είπε, του έδωσε προκαταβολή αλλά κάπως λιγότερα απ' όσα του ζήτησε.

Φυσικά κάποιος που έχει τη λογική του αφεντικού μου, θα την έχει έτοιμη τη δικαιολογία για όλα αυτά.

Έτσι είναι αυτές οι δουλειές. Αλλιώς πως θα κρατήσεις το εργοστάσιο. Δίνουμε λεφτά και δουλειά σε τόσο κόσμο και λοιπές αηδίες.

Μια χαρά μπορείς να το κρατήσεις το εργοστάσιο. Αλλά όταν είσαι αφεντικό, θέλεις να βγάλεις χοντρά φράγκα. Και φυσικά με τα χοντρά φράγκα αγοράζεις σπίτια, πανάκριβα αμάξια για σένα και τους δικούς σου, σκάφος και γενικά βγάζεις τα γούστα σου τη στιγμή που ο άλλος παλεύει να πληρώσει δάνεια και λογαριασμούς για να μην του πάρουν το σπίτι ή του κόψουν το ρεύμα και τα συναφή όμορφα που συμβαίνουν γύρω μας την ώρα που είμαστε πολύ απασχολημένοι και αδιάφοροι για να κοιτάξουμε.

Κι αυτό φαίνεται σε μια φράση του αφεντικού μου σε συνεργάτη: "Εσένα αν σου πουν εκεί έχει λεφτά δε θα πας να τα πάρεις; Θα τα πάρεις. Δεν είσαι μαλάκας."

Δηλαδή θα τα πάρεις για σένα κι επειδή "τα βρήκες" με όποιον τρόπο κι αν τα βρήκες σου αξίζουν.  

Να τα έβρισκε ο άλλος. Να ήτανε πιο έξυπνος. 

Βρε σάλτα και γαμήσου!

Κι έτσι ερχόμαστε στις αρχές μου και στο τι πιστεύω το οποίο δε συμβιβάζεται με όσα μου ζητούνται να κάνω στη δουλειά μου.

Εγώ δεν θέλω να κλέψω. Από αυτούς τους μεροκαματιάρηδες δεν μπορώ να κλέψω, πόσο μάλλον για χάρη ενός κακομαθημένου μαλάκα που μ' έχει να δουλεύω όλη μέρα και στο τέλος του μήνα μου πετάει ένα μισθουλάκο. Και δεν θέλω να ανέχομαι τέτοια συμπεριφορά από τους ανθρώπους για τους οποίους εργάζομαι. Νιώθω συνένοχος και προδότης των ιδεών μου. Οι ιδέες δεν είναι για να τις κάνουμε κάδρο, να τις βάζουμε στον τοίχο και να τις χαζεύουμε όποτε μας βολεύει. Είναι για να τις κουβαλάς μέσα σου.

Εγώ δεν θέλω να γίνω απάνθρωπος. Η ανθρωπιά είναι ότι σημαντικότερο έχουμε. Είναι το μόνο που μπορεί να μας ενώσει και να προσπαθήσουμε μαζί πέρα από μίση και διακρίσεις να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Να δούμε τον εαυτό μας μέσα στους άλλους. Να νοιαστούμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γύρω μας και θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε κι εμείς αν τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά.

Θέλω να είμαι περήφανος για τις πράξεις μου και να μπορώ να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια όντας περήφανος και όχι απατεώνας που ότι κι αν κάνει δικαιολογεί τον εαυτό του.

Θέλω να βάζω τους ανθρώπους όχι μόνο πάνω από τα χρήματα αλλά και πάνω από τη γαμημένη την ανάγκη μου. Θα βρω τρόπο να τα βγάλω πέρα. Κι αν στην πορεία διαπιστώσω ότι δε μου κάνει θα τον αλλάξω κι αυτόν. Δε χρειάζεται να ζήσω με τον τρόπο που έχει ορίσει κάποιος άλλος για μένα.

Δε θα γίνω κάποιος άλλος.
Τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.

Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!

Για το κορίτσι...

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια...

Η κρυμμένη αλήθεια

Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ξύπνησα με δυσκολία και κακόκεφος για τη δουλειά. Πλύθηκα, ήπια το γάλα με κακάο που μου ετοιμάζει η μαμά (ναι ρε μου φτιάχνει γάλα η μάνα μου υπάρχει πρόβλημα;), ντύθηκα, πήρα το κολατσιό (ναι κι αυτό η μάνα μου το ετοιμάζει λογαριασμό θα σας δώσω;), φίλησα τη μάνα μου (μαμόθρεφτο είσαι και φαίνεσαι!) και έφυγα με κατεβασμένα τα μούτρα.

Όταν είσαι αναγκασμένος να κάνεις κάτι, φαντάζει σαν όλο σου το είναι να συνομωτεί εναντίον σου. Αυτό που είσαι αναγκασμένος να κάνεις δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις διάθεση να το κάνεις αλλά αντιθέτως με ένα μαγικά καταραμένο τρόπο τότε σου έρχεται διάθεση να κάνεις χίλια δυο άλλα πράγματα που θα σε ευχαριστούσαν και όταν τελικά έχεις ελεύθερο χρόνο σε πιάνει σπαρίλα και απλά κάθεσαι και μουχλιάζεις χωρίς να κάνεις τίποτα.

Πέραν αυτού η δουλειά μου δε μου αρέσει ούτως ή άλλως. Δεν είναι και η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου και μου αποφέρει ένα εισόδημα με το οποίο τα φέρνω βόλτα, με το ζόρι βέβαια. Αλλά αν δεν το είχα κι αυτό, οι τράπεζες θα μας είχαν πάρει και τα σώβρακα.
Αυτό όμως που δεν μπορώ να αντέξω στη δουλειά είναι η υποκρισία που επικρατεί. Ψεύτικα χαμόγελα και θάψιμο ο ένας πίσω από την πλάτη του άλλου, τρικλοποδιές, κουτοπονηριές και εκμετάλλευση σε όλους και σε όλα.

Εκείνη τη μέρα είχα αρκετή δουλειά. Όταν σχόλασα είχε ήδη νυχτώσει και ήμουν αρκετά κουρασμένος για οτιδήποτε εκτός από μαμ, κακά και νάνι. Μάζεψα το κουφάρι μου και πήρα το δρόμο για το σπίτι. Στη διαδρομή σκεφτόμουν πως έχω κουραστεί από αυτή την κατάσταση και φοβάμαι πως αν συνεχιστεί και δε βρω κάποιο τρόπο να αλλάξω τη ζωή μου θα ρθει μια στιγμή που και να μου δοθεί η ευκαιρία δε θα 'χω το κουράγιο να το κάνω. Καθώς περπατούσα και λίγο πριν φτάσω στο σπίτι, μια φωνή από αδιευκρίνιστη κατεύθυνση διέκοψε τις σκέψεις μου.

-"Ε εσύ!"
Κοντοστάθηκα κοίταξα τριγύρω, αλλά δεν είδα κανέναν και δεν έδωσα σημασία.
-"Σε σένα μιλάω!"
Κοίταξα πάλι τριγύρω, τίποτα. Ποιος πούστης μου κάνει πλάκα, σκέφθηκα και δεν έχω και όρεξη και θα χεστούμε βραδιάτικα.
-"Που είσαι ρε;" είπα για να μη συνεχιστεί το ενοχλητικό παιχνίδι.
-"Το που δεν είναι η σωστή ερώτηση. Θα ήταν πιο σωστό να ρωτούσες τι θέλεις, αλλά για να μη σε μπερδεύω ας πούμε πως είμαι μια φωνή από το υπερπέραν".

H φωνή ακουγόταν σε κοντινή απόσταση και ενώ κοιτούσα τριγύρω προς όλες τις κατευθύνσεις δεν υπήρχε κανείς, ούτε και κάποιο σημείο που θα μπορούσε να έχει κρυφτεί. Για μια στιγμή πάγωσα...
Έτρεξα και μπήκα στο σπίτι για να μη με βλέπουν οι γείτονες να μιλάω στο πουθενά σαν τον τρελό. Μόλις έκλεισα την πόρτα, άκουσα και πάλι τη φωνή σε κοντινή απόσταση.
-"Δεν είναι ανάγκη να τρομάζεις, μια κουβέντα θα κάνουμε."
-"Θεέ μου εσύ είσαι;", είπα δειλά δειλά.
-"Δεν είμαι θεός, είμαι απλά μια φωνή από το υπερπέραν."
-"Τι... τι εννοείς;"
-"Τι να εννοώ; Είμαι απλά μια φωνή, σκέτο. Χωρίς θεό και το υπόλοιπο πακέτο."
-"Ναι αλλά η φωνή τίνος;"
-"Κανενός ρε παιδί μου. Κοίτα... πως βλέπεις στις ταινίες να βγαίνει ένα εκτυφλωτικό φως και ο θεός να ακούγεται με επιβλητική φωνή από τους ουρανούς..."
-"Ναι;"
-"Ε αυτό χωρίς το θεό και τα ειδικά εφέ."
-"Μήπως είσαι ο Εωσφόρος; Ύπαγε οπίσω μου σατανά!"
-"Ρε τι μπελά έχω βρει με εσάς τους ανθρώπους! Το καταλαβαίνεις ότι είναι ενοχλητικό αυτό που κάνεις; Όλοι σώνει και καλά θέλετε να με βγάλετε θεό, διάβολο κλπ. Δηλαδή σας φαίνεται φυσιολογικό να υπάρχει κάποιος αόρατος θεός που έπλασε τα πάντα και μπορεί να κάνει κουμάντο στον κόσμο αλλά τον αφήνει στα μαύρα του τα χάλια και μια σκέτη φωνή από το υπερπέραν είναι παράλογο να υπάρχει. Ε λοιπόν έχω κι εγώ δικαίωμα ύπαρξης κύριε!"
Αντιλαμβανόμενος πόσο παράλογο είναι αυτό που μου συνέβαινε βρισκόμουν σε πλήρη σύγχυση.
-"Και τι κάνεις δηλαδή σαν σκέτη φωνή;"
-"Κι άλλη χαζή ερώτηση. Τι κάνω, μιλάω, κάνω συζητήσεις, μεταδίδω ιδέες, άμα θες παραγγέλνω και σουβλάκια."
-"Ωραία, ας κάνω λοιπόν τη σωστή ερώτηση", είπα προσπαθώντας να ηρεμήσω. "Τι θέλεις από μένα;"
-"Καιρός ήταν. Γιατί μου το κάνεις αυτό, μου λες;"
-"Τι σου κάνω;"
-"Με αγνοείς παντελώς! Ποιος είναι εμένα ο ρόλος μου σαν φωνή αν με αγνοείς, ε; Όποτε σου απευθύνομαι μες στο μυαλό σου για να σε συμβουλέψω με γράφεις κανονικά και κάνεις συνεχώς τις ίδιες μαλακίες. Ε πόσο να ανεχθώ να συμβαίνει αυτό! Αποφάσισα να σου μιλήσω κανονικά μπας και καταλάβεις ότι υπάρχω κι εγώ!"
-"Μα δε σ'έχω ακούσει ποτέ στο μυαλό μου."
-"Σοβαρά; Και ποιος νομίζεις σε παρότρυνε να πεις τη χαριτωμενιά χθες σ' εκείνο το γκομενάκι. Αν περίμενα από σένα τον μουρόχαβλο..."
-"Μα αυτό εγώ το σκέφτηκα."
-" Το σκέφτηκες και καθόσουν σαν το χάνο. Εγώ σε παρότρυνα. Η ζωή δεν περιμένει, θυμάσαι;"
-"Δηλαδή αυτή μου η σκέψη ήσουν εσύ;"
-"Όχι η σκέψη, η παρότρυνση. Εγώ απλά βγάζω στην επιφάνεια τις καλές σου ιδέες. Σου είναι δύσκολο ακόμη να καταλάβεις πότε συμβαίνει αλλά με λίγη προσπάθεια θα τα καταφέρεις."
-"Δε μου λες όμως, τι θέλεις;"
-"Θέλω να καταλάβεις τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή σου και να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα. Μόνο όταν ονειρεύεσαι περνάω καλά. Και πάνω που αρχίζω να γουστάρω και κάνω κατάσταση με κάνα όνειρο, ξαφνικά όλα χάνονται σα να μην υπήρξαν ποτέ. Ε λοιπόν δε θα σε περιμένω για πάντα! Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα την κάνω λίαν συντόμως. Έχω ήδη κάνει κράτηση για τον επόμενο."
-"Δηλαδή δεν είσαι απλά στο μυαλό μου; Μπορείς να πας σε άλλον;"
-"Θα στο εξηγήσω απλά. Προσπάθησε να δείχνεις ότι καταλαβαίνεις γιατί δε μ'αρέσει να επαναλαμβάνομαι. Κατ' αρχήν υπάρχουν πολλές φωνές. Εμείς οι φωνές έχουμε ένα σκοπό. Να δώσουμε σκοπό στην ύπαρξή σας μπας και γίνει λίγο καλύτερος αυτός ο κόσμος απ' ότι τον καταντήσατε. Αλλά είμαστε ελεύθερες και αν μας τη βαρέσει την κάνουμε, το οποίο μας φέρνει στο θέμα μας.
Όλες οι φωνές έχουν το ίδιο πρόβλημα. Μπαίνουμε στα κεφάλια σας, αναζητούμε τα πιο αξιόλογα όνειρά σας και σας παροτρύνουμε να τα κάνετε πραγματικότητα. Αλλά εσείς οι άνθρωποι είστε τόσο ξεροκέφαλοι και δε μας ακούτε με τίποτα. Έτσι οι φωνές συνήθως κουραζόμαστε μετά από κάποιο διάστημα και την κάνουμε για άλλα κεφάλια, αλλά απογοήτευση παντού. Λίγα είναι τα καλά κεφάλια και είναι όλα πιασμένα. Λένε πως αν κάποιος δεν αρχίσει να σ'ακούει μέχρι να μπει στην αγορά εργασίας το παιχνίδι είναι χαμένο, αλλά δε χάνουμε εύκολα την ελπίδα όπως εσείς οι άνθρωποι.
Τώρα όσον αφορά την περίπτωσή μας... Σκέψου πως χωρίς εμένα θα ήσουν μια μαριονέτα, ένα γρανάζι του συστήματος, χωρίς προσδοκίες και σθένος να διεκδικήσεις όσα θέλεις και σου ανήκουν και η ζωή σου θα γινόταν μια αδιάφορη ρουτίνα. Δηλαδή όχι και τόσο διαφορετικά απ' ότι τώρα αλλά περίμενε, γίνεται και χειρότερο.
Η καθημερινή ρουτίνα έχοντας καταλύσει όλες σου τις αντιστάσεις θα σε επηρέαζε τόσο ώστε να μεταδίδεις αυτή την κακομοιριά και ηττοπάθεια και στους γύρω σου. Κάθε τι αξιόλογο θα σου φαινόταν μάταιο και θα το απαξίωνες και όλα όσα ονειρεύτηκες θα φάνταζαν ουτοπικά και ανούσια. Και το χειρότερο, θα νόμιζες πως αυτά είναι όλα όσα μπορείς να περιμένεις από τη ζωή σου και ότι έχεις ωριμάσει. Λες και είναι ωριμότητα να δέχεσαι παθητικά ότι συμβαίνει γύρω σου. Και όταν θα έρθει η στιγμή που θα αρχίσουμε να επιτυγχάνουμε το σκοπό μας και οι άνθρωποι αρχίσουν να μας ακούν - γιατί εμείς οι φωνές έχουμε πίστη σ' αυτό που κάνουμε και κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε - κάτι τύποι σαν και σένα θα είναι η ντροπή της κοινωνίας σας και θα σας φτύνουν τα ίδια τα παιδιά σας.

Αυτά είχα να σου πω και μεγάλη χάρη σου έκανα. Αν συνεχίσεις τα ίδια είσαι άξιος της μοίρας σου. Φεύγω..."
-"Περίμενε, μη φύγεις!"
-"Αρκετά σου είπα."
-"Σε παρακαλώ πες μου κάτι τελευταίο πριν φύγεις. Τι νόημα έχουν όλα αυτά;"
-"Δεν έχω απαντήσεις. Έχω συμβουλές. Και οι συμβουλές μου είναι ότι καλύτερο μπορείς να περιμένεις, γιατί είναι το σωστό που προσπαθείς να κρύψεις μέσα σου.
Μη φοβάσαι, όμως, θα τα ξαναπούμε σύντομα."
Η φωνή σώπασε...
"Καιρός να αλλάξω, αρκετά ανέχθηκα και συμβιβάστηκα", σκέφτηκα.
Ή μήπως δεν το σκέφτηκα εγώ;
Σα να μου έκλεισε το μάτι η φωνή.

Τα κλεμμένα τηλεκοντρόλ (μια ιστορία του Κωστάκη Ανάν)

Τον τελευταίο καιρό έχω περιορίσει κατά πολύ κάποιες από τις αγαπημένες μου ασχολίες και συγκεκριμένα να παίζω μουσική και να γράφω στο πολυαγαπημένο μου blog. Αλλά πάνω απ' όλα το μεροκάματο. Σήμερα πληρώθηκα και ένιωσα την πληρότητα του σκληρά εργαζόμενου... δυστυχώς. Μετά από χρόνια σπουδών με μεταπτυχιακό, άπτυστα αγγλικά, άpιστες γνώσεις χειρισμού πισιού κλπ οι κόποι μου ανταμείβονται. Δουλεύω όλη μέρα, 6-7 μέρες τη βδομάδα σε μια δουλειά που δεν είμαι αρκετά δυστυχισμένος για να μου αρέσει, για να πάρω 1000 και κάτι γιούρο μηνιάτικο.  Από αυτά κάνα 800άρι φεύγουν απευθείας σε δάνεια και λογαριασμούς και μου μένουν 200 κάτι γιούρο για να περάσω πλουσιοπάροχα το μήνα μου.

Πάντως προσδοκώ ότι θα αλλάξω τη ζωή μου, εννοώντας όχι να βγάζω περισσότερα λεφτά (όπως προείπα δεν είμαι τόσο δυστυχισμένος) αλλά ότι θα βρω τρόπο να κάνω όμορφα πράγματα που θα με γεμίζουν. Προς το παρόν σκέφτηκα μια που δε γράφω εγώ να αντιγράψω κάτι μπας και πάρω μπρος και αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες του Κωστάκη Ανάν με χιούμορ και μήνυμα (όπως πάντα). Προτείνω ανεπιφύλακτα να πάρετε τα βιβλία του, αν τα βρείτε. Επίσης προτείνω ανεπιφύλακτα την κλοπή τηλεκοντρόλ για να γίνει καλύτερος αυτός ο κόσμος. Καλή ανάγνωση!

Είχα φτάσει στον πάτο. Αυτά που λένε ότι ο πάτος δεν έχει πάτο είναι μαλακίες. Μετά από ένα μήνα στο δρόμο και τριάντα νύχτες σε γωνίες και παγκάκια, είχα φτάσει στο τέλος του κατήφορου όπου το τέλμα νοίκιαζε δωμάτια σε τιμές ευκαιρίας. Εγώ δεν είχα φράγκο, και έτσι δεν έμεινα στο τέλμα ούτε ένα βράδυ. Μετά από λίγες ημέρες,  άρχισα να διαπιστώνω  με έκπληξη ότι ένιωθα όλο και καλύτερα. Είχα ξεκινήσει προσπαθώντας να ξεχάσω και τώρα σχεδόν τα είχα καταφέρει. Δυσκολευόμουν να θυμηθώ τι ήθελα να ξεχάσω. Χωρίς δόσεις να χορεύουν πάνω από το κεφάλι μου και να ξελογιάζουν τα χρήματα μέσα στο πορτοφόλι μου, χωρίς απλήρωτους λογαριασμούς, χωρίς "σε θέλει ο κύριος διευθυντής" και γενικά χωρίς όλα αυτά τα μικρά καθημερινά άγχη (που μόνα τους δεν πιάνουν μία, αλλά όταν συνασπίζονται σου τρώνε τα σωθικά, αργά αλλά σταθερά κάθε μέρα), ένιωθα καινούργιος άνθρωπος.

Ένα μεσημέρι έπιασε μια βρόχα τρελή στο κέντρο και εγώ στεκόμουνα στη στοά του Ειρηνοδικείου και έβλεπα να περνάνε δίπλα μου γραβάτες και γόβες, νέοι με γέρικες ψυχές, δερμάτινες τσάντες καρφωμένες για πάντα στους ώμους των ιδιοκτητών τους, βιαστικοί και βρεγμένοι άνθρωποι, όλοι να χώνονται στον υπόγειο για να γυρίσουν "σπιτάκι" τους. Το σκηνικό συμπληρώνανε μικροπωλητές , που προσπαθούσαν μάταια να σκεπάσουν την πραμάτεια τους και έβριζαν τους πάντες, και αλλοδαποί ομπρελοπώλες, που μάλλον κάποιος τους είχε σπείρει από το καλοκαίρι και φύτρωσαν τώρα ξαφνικά, με την πρώτη βροχή.

Όταν τελείωσε η βροχή, ήταν σαν να τους είχε ξεπλύνει όλους αυτούς και, όταν βγήκε ο ήλιος προς το απόγευμα ήταν ο πιο γλυκός ήλιος που είχα δει ποτέ. Στάθηκα στη μέση της πλατείας. Ξαφνικά ο ήχος χάθηκε από τα αυτιά μου. Έκλεισα τα μάτια και, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, πήρα μια βαθιά ανάσα και ένιωσα ότι με την εκπνοή έβγαλα από μέσα μου για πάντα όλη την ασχήμια του κόσμου. Ναι, η αιμορραγία είχε σταματήσει και η ψυχική μου σερβιέτα θα ήταν πλέον καθαρή κάθε μέρα - όλη μέρα.

Δεν είχα απολύτως τίποτα και απολύτως τίποτα δεν μου έλειπε.

Είχε μόλις τελειώσει το σχολείο και εγώ κολυμπούσα γυμνός στη θάλασσα, περιμένοντας να έρθουν οι φίλοι μου από την Αθήνα για διακοπές και κάνοντας σχέδια για το πως θα τους εντυπωσιάσω μετα κόλπα που είχα μάθει όλη αυτή τη χρονιά και πως θα κάνω όλα τα κορίτσια να με ερωτευτούν, πράγμα που βέβαια δε συνέβαινε ποτέ, αλλά έδινε ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στο σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς. Με άλλα λόγια, είχα γεννηθεί ξανά...

Πως θα αξιοποιούσα αυτή τη δεύτερη ευκαιρία; Κάνοντας αυτό που δε θα τολμούσα με τίποτα να κάνω πριν μερικούς μήνες: Επανάσταση!!!

(Εγώ τους είπα να γίνει εδώ το διάλειμμα, για να είναι και πιο εφετζίδικο, αλλά δε με άκουγαν)

Στα παγκάκια, στις στοές και στις πλατείες του κέντρου, βρήκα το υλικό που χρειαζόμουν. Ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να χάσουν και άρα διατεθειμένους να κάνουν τα πάντα. Ήταν θλιβερό όταν το συνειδητοποίησα, αλλά φοβάμαι ότι δεν ξεφεύγεις από την αλήθεια, όσο και να θες. Η επανάσταση χρειάζεται απελπισμένους ανθρώπους. Όταν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε 25 διαφορετικές μάρκες σαμπουάν, σημαίνει ότι υπάρχουν χορτάτοι και λιγότερο χορτάτοι, που φωνάζουν μόνο και μόνο επειδή δεν είναι τη θέση των πρώτων.

Και μια μειοψηφία απελπισμένων που τους ξέρασε το σύστημα. Αυτοί θα ήταν ο στρατός μου!

Ντριπλάροντας με δυσκολία πρεζόνια και πρεζέμπορους, συγκέντρωσα καμιά δεκαριά άτομα και τους εξήγησα το σχέδιο.

Το επόμενο βράδυ, μια αδίστακτη συμμορία περιθωριακών εισέβαλε σε όσο περισσότερα (τόσο το καλύτερο) σπίτια μπορούσε και αφαίρεσε όλα τα τηλεκοντρόλ. Τηλεοράσεις, ηχοσυστήματα, κλιματιστικά, μέσα σε μια νύχτα έμειναν ορφανά από τηλεχειρισμό, και το άλλο πρωί οι ιδιοκτήτες τους δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι διάολο είχε συμβεί και ψάχνονταν συνέχεια μήπως τους λείπει και τίποτα άλλο.

Σε δυο-τρεις περιπτώσεις, κάποιοι πεινασμένοι σύντροφοι δεν κρατήθηκαν και άνοιξαν τα ψυγεία των σπιτιών όπου είχαν εισβάλει, για να απαλλοτριώσουν καμιά φτερούγα κοτόπουλο ή λίγες μπουκιές τορτελίνια, με τέσσερα, ίσως και περισσότερα, τυριά.

Έτσι, μέσα σε μία εβδομάδα, η ΕΑΤ-ΕΣΑ (Επιχείρηση Αφαίρεσης Τηλεκοντρόλ - Έλεος Σημαίνει Αποτυχία) είχε αφαιρέσει και συγκεντρώσει στη γιάφκα της περί τα χίλια τηλεκοντρόλ. Ήταν μόνο η αρχή. Οι συνέπειες δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τα κλιματιστικά σίγησαν και ο κόσμος άρχισε και πάλι να ιδρώνει, όπως τον παλιό καλό καιρό. Οι λίγοι που ήξεραν πως να ανοίξουντην τηλεόραση χωρίς κοντρόλ, απλά άφηναν ένα κανάλι να παίζει όλη τη μέρα. Το ζάπινγκ, αργά αλλά σταθερά, άρχισε να πεθαίνει, συμπαρασύροντας στον γκρεμό τα τηλεοπτικά προγράμματα, τις διαφημίσεις, τα τηλεπαιχνίδια και όλα τα πράσιτά τους. 

Φυσικά, ο αντίπαλος άρχισε να οργανώνει την άμυνά του. Τηλεκοντρόλ συμβατά με όλες τις τηλεοράσεις άρχισαν να πωλούνται σωρηδόνμ και, όταν η ζήτηση άρχισε να υπερκαλύπτει την παραγωγή, άρχισαν να πωλούνται στη μαύρη. Εννοείται βέβαια ότι αυτό δεν ήταν ικανό να μας σταματήσει. Η ομάδα αριθμούσε πλέον αρκετά μέλη, ήταν άριστα οργανωμένη και δικτυωμένη και έτοιμη να ξεπεράσει τέτοιου είδους εμπόδια.

Τα τηλεκοντρόλ συνέχισαν να εξαφανίζονται με ταχείς ρυθμούς από τα σπίτια και να γεμίζουν τις μυστικές μας αποθήκες, που σιγά-σιγά μεγάλωναν σε αριθμό και τετραγωνικά.

Έτσι, λίγους μήνες αργότερα, το ζάπινγκ ήταν κλινικά νεκρό και κρατιόταν στη ζωή μόνο χάρη σε κάποιους βαριά άρρωστους που κάθονταν δίπλα στις τηλεοράσεις με τις ώρες και άλλαζαν μηχανικά τα κανάλια μάνιουαgli.  Αλλά και αυτοί θα τα παρατούσαν, αργά ή γρήγορα.

Είχε έρθει η ώρα για το δεύτερο σκέλος της επιχείρησης.

Με τα πενιχρά μας εισοδήματα, που προέρχονταν από παράνομο Emporio Armani (ενσωματωμένη διαφήμιση - τι να κάνω, κάπως πρέπει να βγάλω και εγώ τα έξοδά μου), είχαμε νοικιάσει καμιά εικοσαριά ανατρεπόμενα φορτηγά. Τη συμφωνημένη ώρα, γεμίσαμε τις καρότσες με τα εκατομμύρια τηλεκοντρόλ που είχαμε συλλέξει και ξεκινήσαμε. Μία ώρα αργότερα, οι καρότσες άδειαζαν το περιεχόμενό τους στους προεπιλεγμένους στόχους. Τράπεζες, Χρηματιστήριο, Βουλή, Δικαστήρια, Μητρόπολη, γέμισαν ξαφνικά με χιλιάδες ορφανά τηλεχειριστήρια, και ένα αλαφιασμένο πλήθος, με τον πόνο της απώλειας ζωγραφισμένο στα μάτια του, όρμησε προσπαθώντας να αναγνωρίσει το δικό του άνάμεσα στα άλλα.

Ο όχλος, στη μανία του, λεηλάτησε τα κτίρια, κατέστρεψε τράπεζες δεδομένων, βεβήλωσε εικόνες και εξαφάνισε αρχεία με καταδικαστικές αποφάσεις. Το σύστημα δεχόταν χτύπημα στα θεμέλιά του. Ή τώρα ή ποτέ, να ξεπλύνουμε τη βρόμα, σύντροφοι!!!

Ήρθε το τέλος σας, ρεεεεεεεε...

Παύση

(Η οχλαγωγία σιγά-σιγά καταλαγιάζει και η τάξη και η ηρεμία ακούγονται από μακριά να πλησιάζουν απειλητικά, σα σκυλάδικο τραγούδι σε κασετόφωνο κάμπριο αυτοκινήτου που έρχεται να παρκάρει για πάντα κάτω από τη ζωή σου.)

Ο θείος Σαμ - όπως τότε, έτσι και τώρα - ανησύχησε για τα ανίψια του και έσπευσε να "βοηθήσει".

Τεράστια κοντέινερ με τηλεοράσεις που λειτουργούσαν με φωνητικές εντολές, χωρίς χρείαν τηλεκοντρόλεος, κατέφθασαν την επόμενη κιόλας μερα και άρχισαν να μοιράζονται αφειδώς στον κόσμο, με αντάλλαγμα την υποτέλειά του για τα επόμενα 117 χρόνια. Το κίνημά μας κηρύχθηκε παράνομο και εμείς κυνηγηθήκαμε ανηλεώς. Μερικοί μικροί πυρήνες αντίστασης συνέχισαν τη δράση, αλλά όσο ο κόσμος ξαναέβρισκε σιγά-σιγά το αγαπημένο του καταπραϋντικό, η επανάσταση άρχισε να μετρά αντίστροφα.

Εγώ προσωπικά κατηγορήθηκα από τους πρώην συντρόφους μου ως προδότης και στάλθηκα εξορία. Οι διάδοχοί μου απαρνήθηκαν το παρελθόν, κράτησαν μόνο τις ταμπέλες και το γύρισαν σε πολιτικό κόμμα, το οποίο αναγνώρισε η Βουλή, και τώρα τα στελέχη του σηκώνουν ποτήρια στις δεξιώσεις του προέδρου της Δημοπρασίας και πίνουν "στην υγειά των συντρόφων που δεν είναι σήμερα εδώ"... Οι αχρείοι!...

Μερικές φορές σκέφτομαι αν άξιζε τον κόπο όλη αυτή η ιστορία.

Κάθομαι και κοιτάω παλιές φωτογραφίες, ακούω παλιά τραγούδια και με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, σα να γύρισα μετά από χρόνια στο πατρικό μου σπίτι και βρήκα στη θέση του πολυώροφη οικοδομή στα σκαριά.

"Μαλάκες εργολάβοι", ψυθιρίζω μόνος μου και εννοώ πολλά διαφορετικά πράγματα μαζί.

Βγαίνω έξω στο δρόμο. Έχει βρέξει και το χώμα μυρίζει χίλιες δυο λέξεις.

Πρέπει να συμμαζέψω λίγο τις αναμνήσεις μου για να κάνω χώρο για καινούργια σχέδια... ο καιρός περνάει...

"Άντε ρε κωλόγερε!" λέω στον εαυτό μου. Γυρνάει, με κοιτάει δήθεν πειραγμένος, μετά σκάμε και οι δυο στα γέλια, παίρνουμε τις μνήμες και τα ονειρά μας και κατηφορίζουμε προς τη θάλασσα.

Θα ψάξουμε για πλακουτσωτές πέτρες και μετά θα κάνουμε διαγωνισμό ποιος θα κάνει τα περισσότερα γκελ στο νερό, μέχρι α νυχτώσει.

Σήμερα είμαι σε φόρμα. Θα με νικήσω σίγουρα, δεν έχω καμία ελπίδα...

Συνέντευξη με εργαζόμενο της Κατσιαμάκας ΑΒΕΕ

Έχοντας επίσημα πλέον μπει στην αγορά εργασίας εδώ και 2,5 περίπου χρόνια διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες από το χώρο αυτό που θα μπορούσα να μοιραστώ.
Εγκαινιάζω, λοιπόν, την ενότητα "το δίκιο του εργάτη" με μια όμορφη ιστορία βγαλμένη απ' τη ζωή.
Καλή απόψυξη!


Καλησπέρα.
-Καλησπέρα
Δουλεύεις καιρό εκεί;
-Ναι δουλεύω πολύ καιρό.
Τι ακριβώς κάνει αυτή η μονάδα; Ποιά είναι η δουλειά της;
-Διαλογητήριο φρούτων
Δουλεύουν πολλά άτομα εκεί;
-Ναι πολλά
Εσύ είσαι ασφαλισμένος;
-Ναι
Ωραία. Πες μας λοιπόν τι ακριβώς έγινε εκεί; Γιατί προκλήθηκε τέτοιος σάλος; Πώς έγινε το περιστατικό;
-Κοίτα κάποιοι είχαν συμπληρώσει τα ένσημά τους και βγήκαν στο ταμείο.Τότε αυτός είχε παραγγελίες, δεν είχε κόσμο να δουλέψει ,γιατί αυτός έχει υπερωρίες, κρατάει τον κόσμο και κρατούσε και τα άτομα από το ταμείο. Δηλαδή αυτοί που ήταν ταμείο δουλεύανε.Ταυτόχρονα πέρνανε λεφτά και από το ταμείο και από κει.
Ταμείο ανεργίας;
-Nαι και επειδή είχε πολλές παραγγελίες ζητούσε κόσμο. Όσοι θέλανε ερχόντουσαν και όσοι δεν θέλανε δεν ερχόντουσαν.
Τους πλήρωνε κανονικά;
-Ναι κανονικά όλους. Ήρθαν λοιπόν για έλεγχο, το μάθανε αυτοί από την πύλη και του είχαν βάλει στο ψυγείο μέσα.
Ήσουνα και εσύ μέσα;
-Όχι
Για τι ψυγεία μιλάμε; Για τι θερμοκρασία;
-Θερμοκρασία...ντάξει από ότι μου είπαν ήτανε κλειστά. Έκανε κρύο αλλά μη φανταστείς τίποτα...Στις τηλεοράσεις είχανε πει για μείον τόσο και ότι τρέχανε στα νοσοκομεία...Τίποτα από όλα αυτά.
1-2 βαθμούς ας πούμε;
-Ε τόσο...
Και πόση ώρα ήτανε μέσα;
-Γύρω στις 2
2 ώρες μες στο ψυγείο ε;
-Ναι
Και πως το πήρε ο κόσμος εκεί τι ακούς;Τι λένε για αυτό; Έχει ξαναγίνει;
-Παλιότερα ναι. Έχει πολλά χρόνια. Αλλά τι να σου πω για τον κόσμο τι λέει; Να σου πω για μένα.Για τον κόσμο...
Πες μου λοιπόν εσένα πως σου φάνηκε;
-Ντάξει...ψιλο(...)
Και γιατί τόσος φόβος;
-Ε κοίτα αν τους βρίσκανε και αυτούς, θα δίνανε πίσω ότι λεφτά πήρανε από το ταμείο.
Μάλιστα. Για τι εργαζόμενους μιλάμε; ήτανε αλλοδαποί,γυναίκες, νέοι, παιδιά;
-Ήτανε και Έλληνες και Ρωσίδες , Βουλγάρες...τα πάντα
Μετά από αυτό που έγινε άλλαξε τίποτα;
-Ναι τώρα με τα κανάλια και με αυτά, αυτοί που είχαν ταμείο το έκοψαν και όσοι δουλεύανε μαύρα τους έκανε πρόσληψη.Tώρα τα πράγματα είναι κανονικά όπως πρέπει να είναι.
Από ανεργία εκεί έχετε πρόβλημα έτσι;
-Ε ναι κοίτα αν δεν ήταν αυτός τώρα πολλές οικογένειες θα ήταν στο δρόμο.Δίνει δουλειά σε πολλά άτομα
Έχεις να πεις κάτι σε αυτούς που θα διαβάσουν αυτά που μας λες;
-Εγώ πιστεύω ότι όλος αυτός ο ντόρος που έγινε ήταν υπερβολικός, οι τηλεοράσεις το μεγαλώσανε πάρα πολύ το θέμα.
Ε κοίτα δεν είναι λίγο να κάθεσαι 2 ώρες μες στο ψυγείο έτσι;
-Ντάξει αλλά εδώ βάλανε ότι ασθενοφόρα τους πηγαίνανε στα νοσοκομεία.
Ψέματα ήταν όλα αυτά;
-Ναι τίποτα δεν έγινε. Ή το άλλο ότι δουλεύουμε 18 ώρες χωρίς να πληρώνονται υπερωρίες. Όσοι κάθονται πληρώνονται κανονικά. Όταν πρέπει να βγουν οι παραγγελίες όλοι κάθονται και πληρώνονται κανονικά το 8ωρό τους συν τις υπερωρίες.
Άρα δηλαδή και οι ανασφάλιστοι πληρώνονταν κανονικά;
-Ναι κοίτα μπορεί το αφεντικό να ήτανε λίγο αυστηρό και να φώναζε κτλ αλλά με το θέμα της πληρωμής ήτανε εντάξει.
Ευχαριστώ πολύ

Πηγή: http://ymagblog.blogspot.com/2009/02/blog-post_4389.html


Σχόλιο: Δεν ξέρω αν ο συνεντευξιαζόμενος απλά φοβόταν ότι θα μάθει το αφεντικό του για τη συνέντευξη ή είναι πραγματικά τόσο μπερδεμένος ώστε να πιστεύει αυτά που είπε. Πάντως δε θεωρώ καθόλου απίθανο το δεύτερο. Έχω διαπιστώσει ότι είναι πολύ σύνηθες να λατρεύονται σα σωτήρες τα αφεντικά που πετούν ένα "ξεροκόμματο" στους εργαζομένους τους ενώ αυτοί θησαυρίζουν.
Είναι γελοίο να δικαιολογεί το γεγονός ότι έκλεισε το αφεντικό τους εργάτες στο ψυγείο με τη φράση "Ε κοίτα αν τους βρίσκανε και αυτούς, θα δίνανε πίσω ότι λεφτά πήρανε από το ταμείο".
Επίσης οι εργάτες είναι στο ταμείο γιατί δουλεύουν όποτε βολεύει το αφεντικό και πληρώνονται αντίστοιχα, δηλαδή αν έχει δουλειά πληρώνονται αν όχι μένουν ταπί και ψύχραιμοι. Οπότε δε θα 'λεγε κανείς ότι τα 'χουν κονομήσει παίρνοντας ταμείο και μεροκάματο όταν τύχει.
Τέλος, με βάση τα όσα έχω ακούσει για τον συγκεκριμένο εργοδότη, πολύ αμφιβάλλω για το κατά πόσο παίρνουν ένσημα και υπερωρίες όλοι οι εργάτες.

Ανώνυμοι αντιδραστικοί

Το παρακάτω κείμενο έχει λογοκριθεί και είναι κατάλληλο για ανηλίκους, γείτονες, γνωστούς και λοιπές κουτσομπόλες χωρίς φόβο και πάθος για το "τι θα πει ο κόσμος". Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι φανταστικά (σούπερ ουάου σου λέω!) και έχουν απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα. Αλλά ας αφήσουμε τις φλυαρίες και ας ξεκινήσουμε τη σημερινή μας ιστορία. Μην τα ξαναλέμε... τζάκι, κουβερτούλα και βγάλτε την πιπίλα από το στόμα, μεγάλα παιδιά είστε πια!


Έφτασα κάπως αργοπορημένος στο ελαφρώς φωτισμένο και εντόνως φορτισμένο σπίτι του Αθεόφιλου. Χτύπησα το κουδούνι και αντί για γκλιν-γκλον ακούστηκε ένα σύνθημα του ΠΑΟΚ. Κάποιο κόλπο της ανιψιάς του, σκέφτηκα.
Ο Αθεόφιλος άνοιξε την πόρτα με κόκκινα από την αϋπνία μάτια και με καλοσώρισε:
-"Που είσαι 'συ ρε παπάρα καλέ μου φίλε; Πόσο καιρό έχω να σε δω;"

Μπήκα μέσα και έβγαλα τα παπούτσια. Ευτυχώς είχα προνοήσει και άλλαξα κάλτσες.
Ο Θεός ετοίμαζε μια ακόμη περίφημη εξωτική συνταγή που δεν είχε ξαναφτιάξει ποτέ του αλλά η επιτυχία ήταν σίγουρη καθώς πεινούσαμε πολύ.

- "Sorry που άργησα", είπα, "αλλά με είχε πιάσει μια μαλάκω γειτόνισσα και μου 'λεγε να ψηφίσω την κόρη της που είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος. Να βοηθήσω με το μαγείρεμα;"
-"Κόψε άμα θες καμιά πατάτα", είπε ο Αθεόφιλος και μου 'δωσε ένα μαχαίρι που αν το ακόνιζες αρκετά θα έκοβε μετά βίας τόνο rio mare ιδανικό για αυτή τη δουλειά.
-"Άρχισε να μου λέει", συνέχισα, "κάτι μαλακίες ανεδαφικά επιχειρήματα του στυλ, οι νέοι άνθρωποι είναι για σας, για να κάνουν πράγματα για το μέλλον σας κτλ. λες και επειδή είναι νέα αναιρείται το ότι είναι βούρλο, ψώνιο, κρυόκωλη, ψώλα και παρτάκιας ακατάλληλη για τη θέση και την πήρε ο πόνος λίγο πριν τις εκλογές ενδιαφέρθηκε λίγο καθυστερημένα για τα κοινά και αν βγει θα μας κλάσει τ' αρχίδια έχει δύσκολο έργο. Βρε άντε μου στο διάολο στην ευχή της Παναγίας".

Σκηνοθετική παρέμβαση...
Το πιο τραγικό είναι ότι αντί να τη στείλω στο διάολο μοιραστώ μαζί της τα επιχειρήματά μου, απλά καθόμουν και την άκουγα, χωρίς βέβαια ιδιαίτερη συγκατάβαση αλλά και χωρίς αντίδραση. Θεωρείται φυσιολογικό λίγες μέρες πριν τις εκλογές να πιστεύεις πως πρέπει να εκλεγείς και τα υπόλοιπα 4 χρόνια να μην έχεις καμία σχέση με δράσεις για το καλό των συμπολιτών σου, αλλά αν το κατακρίνεις αυτό είσαι ο περίεργος της υπόθεσης. Πουτάνα Άτιμη κοινωνία.

Επιστροφή στην ιστορία μας...
-"Άσε", είπε ο Αθεόφιλος, "και σε μένα σήμερα όλοι οι υποψήφιοι περάσανε από το μαγαζί. Γείτονες, γνωστοί, άγνωστοι κλπ. Και τι δε μου τάξανε. Μέχρι και νύφη μου είπαν ότι θα μου βρούνε."
-"Ψάχνεις για νύφη;", ρώτησα.
-"Όχι! Βασικά δεν ψάχνω για τίποτα απ' όσα μου προσφέρουν. Και νιώθω κάπως άβολα. Μάλλον πρέπει να βρω κάποιο ρουσφέτι για να 'χω να τους ζητάω γιατί αλλιώς δε μ' αφήνουν ήσυχο."

-"Δε μπορώ άλλο αυτή την καταπίεση", είπα και ξεφύσηξα. "Το αστείο είναι ότι τελευταία ακούω συνέχεια τη φράση, φτάσαμε πια να φοβόμαστε να πούμε ότι είμαστε δεξιοί. Τι ήταν να το πει αυτός ο μαλάκας Άδωνις..."

Σκηνοθετική ξαναπαρέμβαση...
Λες να έχουν και οι δεξιοί τέτοια προβλήματα; Μου φαίνεται δύσκολο να φανταστώ κάποιον που ψηφίζει νου δου ή λάος να αντιμετωπίζει συχνά τον χλευασμό των άλλων, εκτός αν για κάποιο περίεργο λόγο του αρέσει η παρέα αριστερών.

Ok δε θα ξαναματαπαρέμβω...
-"Κι έχω και την άλλη εκεί στη δουλειά", συνέχισα να λέω, "να με ζαλίζει κάθε μέρα να σκάψω το λάκκο της κοπέλας που δουλεύει στο γραφείο. Και μου λέει συνέχεια τις ίδιες μαλακίες συμβουλές.
Να παίρνεις εσύ τα λεφτά αγόρι μου.
Η παλιά γραμματέας 3000 ευρώ έπαιρνε. (σημείωση: το ποσό μέρα με τη μέρα ανεβαίνει)
Θα κουράζεσαι αλλά θα με θυμηθείς.
Θα με θυμηθείς όταν θα πληρωθείς.
Ελπίζω να σε φωτίσει ο Θεός και να κάνεις αυτό που πρέπει" (διευκρίνιση: όχι ο Ανέστης).
"Κι εγώ δε μιλάω γιατί δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ότι μου τα 'χει πρήξει έχει μεγενθύνει τη βουβωνική μου χώρα και δεν αντέχω άλλη πλύση εγκεφάλου, ότι η κοπέλα έχει οικογένεια και κάπως πρέπει να ζήσει, ότι δε με νοιάζουν και τόσο τα λεφτά, ότι η δουλειά μου μου φαίνεται βαρετή και έχω κι άλλα πράγματα να κάνω στη ζωή μου, ότι αν κάνω τις κατινιές που μου λέει ακολουθήσω τις συμβουλές της θα ντρέπομαι για τον εαυτό μου μια ζωή ή ότι εν τέλει δεν πιστεύω στο Θεό για να με φωτίσει γαμώ το φελέκι μου (διευκρίνιση: όχι τον Ανέστη)."

Ο Θεός (διευκρίνιση: ο Ανέστης) ήπιε μια γουλιά κρασί και είπε:
-"Μήπως να ανοίγαμε να δοκιμάσουμε και το άλλο κρασί;"
Σιωπή επικράτησε... το φαγητό ήταν επιτέλους έτοιμο! Ώρα να ξεχάσουμε προβλήματα, έγνοιες, άγχη και φοβίες και να έρθουμε σε επαφή με το πεινασμένο ζώο μέσα μας.