Αλλά ας μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Διανύουμε περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Οι άνθρωποι έχουν έντονα οικονομικά προβλήματα. Κάποιοι πεινάνε. Ένας δήμος πήρε την πρωτοβουλία (μετά από κάποιες πιέσεις βέβαια) να ξεκινήσει την αξιόλογη προσπάθεια δημιουργίας Κοινωνικού Παντοπωλείου.
Τι χρειάζεται λοιπόν για την εύρυθμη λειτουργία του Κοινωνικού Παντοπωλείου ώστε να μπορείς να βοηθήσεις ουσιαστικά τον κόσμο;
Να εξασφαλίσεις πως θα έχεις φθηνά ή και δωρεάν τρόφιμα;
Όχι!
Να βρεις ανθρώπους που θα βοηθήσουν εθελοντικά στη διαμόρφωση του χώρου;
Όχι!
Να έχεις πόρους για κάποιον υπάλληλο;
Ουχί!
Να αγοράσεις πολλά και καλά ράφια!
Τηρώντας βέβαια τις νόμιμες αδιαφανείς διαδικασίες.
Αρκετά χρόνια τώρα ένα ερώτημα τριγυρνά στο μπερδεμένο και χαριτωμένο κεφαλάκι μου. Με ποιο σκεπτικό άνθρωποι φτωχοί και ταλαιπωρημένοι, που δουλεύουν σαν τα σκυλιά για να κονομάνε τα αφεντικά τους, υποστηρίζουν δεξιά κόμματα (μέσα και το μπατσόκ μη λέμε τα αυτονόητα) και συντηρητικές αντιλήψεις. Είναι εμφανές πως οι εν λόγω παρατάξεις χρόνια τώρα με τις πολιτικές τους στηρίζουν τους πλουσίους και οι μόνοι που θίγονται είναι τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, παρά τις πίπες που υπόσχονται προεκλογικά.
Τείνω να το αποδώσω σε δύο λόγους. Τώρα θα μου πείτε στ' αρχίδια μας τι πιστεύεις ρε καραγκιόζη που μας το παίζεις και ξερόλας και μας τα πρήζεις με τις βλακώδεις θεωρίες σου. Αλλά ξεχνάτε παιδιά ότι εδώ είναι το blog μου και κουμάντο κάνω εγώ! Εδώ είναι το φτωχικό μου! Το τσαρδάκι μου! Το νοικοκυριό μου! Μι κάζα ε σου κάζα! Αντερστέντ;
Από τη μία ο κόσμος προφανώς εθελοτυφλεί. Δε θέλει να δεχθεί την πραγματικότητα και περιμένει με ανυπομονησία, σαν το σκυλάκι που περιμένει κόκκαλο, για υποσχέσεις επί υποσχέσεων. Έχει μάθει και πατροπαράδοτα να υποστηρίζει συγκεκριμένα πράγματα και άντε να του αλλάξεις μυαλό.
Σχετικός με το τελευταίο είναι ο δεύτερος λόγος.
Παρένθεση: Το χαρακτηριστικό της αριστεράς είναι η ιδεολογία. Όταν είσαι αριστερός θα έχεις κάποια ιδεολογία ακόμη κι αν είσαι χοντροκέφαλος, δεν μπορεί. Ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που οι αριστεροί δυσκολεύονται να τα βρουν μεταξύ τους και τείνουν να διαφωνούν, καθώς οι ιδέες δύσκολα συγκλίνουν.
Η δεξιά από την άλλη δε χαρακτηρίζεται από την ιδεολογία. Αυτό που φέρνει τους δεξιούς κοντά είναι το συμφέρον το οποίο είναι πιο εύπλαστο από τις ιδέες. Αλλά αυτό ισχύει για αυτούς που επωφελούνται, δηλαδή τους πιο ισχυρούς. Οπότε οι φτωχοί τι δικαιολογία έχουν; Τι παίρνει τη θέση της ιδεολογίας για αυτούς και πιστεύουν στη δεξιά; Ας το σκεφτούμε λίγο. Σου 'ρχεται τίποτα; Καλά το πας... έλα το 'χουμε... κλείνει η παρένθεση.
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Εκ των τριών, αυτό που έχει μείνει κάπως πιο καλοδιατηρημένο στις συνειδήσεις του κόσμου είναι μάλλον το πρώτο. Η πατρίς! Γιατί εδώ είναι Ελλάδα ρε! Έχουμε βγάλει Πλάτωνα και Αριστοτέλη! Έχουμε βγάλει Μέγκα Αλέξανδρο! Είχαμε Δημοκρατία όταν εσείς ακόμη ζούσατε σε σπηλιές! Δε μας αφήνουν να σηκώσουμε κεφάλι γιατί θα τους φάμε! Σώκρατες ντρανκ δε κόνιουμ! Δε συνεχίζω, καταλάβατε που το πάω.
Είναι άραγες σύμπτωση ότι σε καιρούς κρίσης που ο κόσμος αρχίζει να αμφιβάλει για τις έως τώρα κομματικές επιλογές του και να αναρωτιέται τι θα ήταν καλύτερο να υποστηρίξει, προωθείται τόσο η ξενοφοβία, ο πατριωτισμός και φυσικά η ακροδεξιά; Δεν ξέρω. Ίσως να συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες. Ίσως οι άνθρωποι να ψάχνουν για εξιλαστήρια θύματα. Βέβαια, ίσως να έχουν και λίγη βοήθεια στο ποιον να κατηγορήσουν. Και ποιος καλύτερος από κάποιον πιο φτωχό, πιο κατατρεγμένο, πιο κακομοίρη από τους ίδιους; Τον μετανάστη. Είναι όπως στο σχολείο που έπρεπε να βρεις κάποιον πιο αδύναμο από σένα για να δείξεις πόσο μάγκας είσαι. Αφού λοιπόν αυτοί οι αλήτες είναι ο μεγάλος κίνδυνος και όχι αυτά τα θολά και δυσνόητα με τράπεζες, spreads, σκάνδαλα κλπ. πρέπει να επιλέξουμε το μη χείρον βέλτιστον. Δηλαδή την καλή μας δεξιά. Τι κι αν οι πολιτικές τους κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους; Άλλος είναι ο κίνδυνος!
Δε θα προχωρήσω σε περαιτέρω ανάλυση. Σας αφήνω με μερικές εικόνες. Τα σχόλια ευπρόσδεκτα. Μου αρέσουν οι παρατηρήσεις, διορθώνομαι.
Σε όσες δουλειές έχω κάνει μέχρι τώρα, πάντα συναντάω κάποια νέα κοπέλα που έχει παιδάκια να θρέψει. Αυτό σε καιρούς κρίσης (και μη) σημαίνει ότι δεν μπορούν να συμπεριφερθούν σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι στους συναδέλφους τους γιατί τρέμουν πως θα χάσουν τη δουλίτσα τους και επομένως δε θα έχουν λεφτά για να πάρουν γάλα για τα παιδάκια τους, καθώς και κρέμες, μπισκοτάκια, σοκολάτες, γαριδάκια, πάνες βρακάκι, ένα σκασμό παιχνίδια στα οποία κυριαρχούν χαζοχαρούμενες ξανθιές και σκληροτράχηλοι ανεγκέφαλοι κομάντο, dvd τα ζουζούνια τραγουδάνε κι άλλα καθυστερημένα τραγούδια σε ροκ εν ρολ εκτελέσεις (ποιοι κάνουν αυτές τις ενορχηστρώσεις;), πανάκριβα ρουχαλάκια sam 0-13 και παπουτσάκια crocodilino που σε ένα μήνα δε θα τους κάνουν γιατί μεγαλώνουν και γρήγορα τα πουλάκια μου, δεν πειράζει όμως... (ανάσα) γιατί το σημαντικό είναι να δίνουμε το καλύτερο στα παιδιά μας και αυτό το καλύτερο είναι κάτι που έχουμε δει στις διαφημίσεις.
Για όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενες μητέρες νιώθουν επιτακτική την ανάγκη να διασφαλίσουν τη δουλειά τους και ο τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι να είναι αθέμιτα ανταγωνιστικές, να γλύφουν τα αφεντικά και τους πελάτες, να καρφώνουν τους συναδέλφους τους για το παραμικρό, να αποποιούνται οποιαδήποτε ευθύνη για μαλακία που έχουν κάνει και ανακάλυψε μόνο του το αφεντικό γιατί δεν είναι όλοι καρφιά σαν κι αυτές, να μη βοηθούν σε καμία περίπτωση νέους συναδέλφους, να δέχονται οποιαδήποτε άδικη απαίτηση του αφεντικού και να δουλεύουν για ψίχουλα και άλλα τέτοια.
Όσοι, λοιπόν, μπαίνετε στην αγορά εργασίας ή ψάχνετε για νέα δουλειά, όταν σας κάτσει κάτι ρίξτε ένα μάτι πριν μπείτε. Τουλάχιστον να ξέρετε τι σας περιμένει.
Και όσες κοπέλες δεν έχετε τεκνοποιήσει ακόμη, ΠΑΡΑΚΑΛΩ εξασφαλίστε πρώτα τα βασικά για τους διαδόχους σας, όπως το να έχετε σώας τας φρένας και μετά προβείτε στο ευτυχές γεγονός. Και να θυμάστε, δυο λεξούλες αρκούν... "τραβήξου μαλάκα"!
ΥΓ: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θα ήθελα να διευκρινίσω πως δεν έχει καμία σημασία αν είσαι γονιός ή άτεκνος, παντρεμένος ή ανύπαντρος, άντρας ή γυναίκα αν δεν ξέρεις να συμπεριφερθείς με λίγη αξιοπρέπεια στη δουλειά σου. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορείς να σεβαστείς τους συναδέλφους σου και να αναγνωρίσεις πως η συνεννόηση μαζί τους είναι αυτή που θα σου εξασφαλίσει καλές συνθήκες εργασίας. Και άλλωστε όλοι έχουν στομάχια να γεμίσουν, ανάγκες να καλύψουν, τράπεζες να φροντίσουν.
Έχω δει αρκετές άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν ανήκουν στην κατηγορία εργαζόμενη μητέρα και ήταν απαράδεκτοι σαν συνάδελφοι. Απλά η συγκεκριμένη κατηγορία έχει την ιδιαιτερότητα ότι χρησιμοποιεί τα παιδιά σαν δικαιολογία για την ανταγωνιστικότητα που μπορεί να εκδηλώνει. Αυτά και καλύτερους απογόνους!
Δείτε το παρακάτω ωραίο βίντεο για την απεργία στη Χαλυβουργική.
Αδιαφορούμε μέχρι το πρόβλημα να φτάσει στην πόρτα μας. Αλλά αν σηκώσεις το κεφάλι θα το δεις στον ορίζοντα που έρχεται. Καιρός να σταματήσουμε να αδιαφορούμε. Είναι σημαντικό να είμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους μας και σε κάθε εργαζόμενο. Αυτοί αγωνίζονται να επιβιώσουν όπως κι εμείς. Ας παραμερίσουμε τον ανταγωνισμό και τις μικρότητες που εξυπηρετούν μόνο τα αφεντικά και ας αποκτήσουμε λίγη αξιοπρέπεια. Αρκετά με το καλό των αφεντικών. Δεν τους χρωστάμε τίποτα, αυτοί μας χρωστούν.
Έχω καιρό να γράψω στο blog μου και αυτό με στενοχωρεί. Πιστεύω πως γράφω για να μοιραστώ τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους ώστε αν αξίζουν κάτι αυτές οι σκέψεις και έχουν σημασία για κάποιους να μην πάνε χαμένες. Επίσης, ο κύριος λόγος που γράφω είναι για να εκτονώσω τις σκέψεις μου και ελεύθερος πλέον από αυτές να συνεχίσω. Έχει μεγάλη δύναμη η εξομολόγηση και καλύτερα όταν το κάνεις να έχεις κάποιον απέναντί σου που να θέλει να σε ακούσει.
Πολλά έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό και για τίποτα από αυτά δεν έχω γράψει. Αλλά περιμένω και ξέρω πως θα ρθει η στιγμή. Πρέπει να ξέρεις να περιμένεις κάποιες φορές. Και να που η στιγμή ήρθε.
Τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου έντονα και περίεργα συναισθήματα με είχαν κατακλύσει. Ήμουν αρκετά καταβεβλημένος από το περιβάλλον της δουλειάς μου και την καθημερινότητα (βλέπε Το εργοστάσιο κι εγώ) και συγχρόνως από τη σκέψη να σταματήσω τη δουλειά σε καιρούς κρίσης. Δε βλέπεις τι γίνεται; Ανεργία, φτώχεια, φόροι, περικοπές. Κάνε υπομονή!
Αλλά δε μπορούσα πλέον να ζω με το φόβο. Να ανέχομαι, να συμβιβάζομαι, να αδιαφορώ. Αυτή η ζωή κόντευε να με καταπιεί. Δε μπορούσα να κάθομαι και να περιμένω για καλύτερες μέρες μέχρι να χάσω το χρόνο και το σθένος μου. Για το καλύτερο πρέπει να αγωνίζεσαι κι εγώ ένιωθα πως ήμουν μακρυά από το δρόμο για το καλύτερο. Χρειαζόμουν μια αλλαγή.
Έτσι αποφάσισα να σταματήσω τη δουλειά και να φύγω με την ΧΧΧΧ (λογοκρισία) κι όπου μας βγάλει. Κανείς δε χάνεται αν δε θέλει να χαθεί. Κι όσο για την κρίση τα κανάλια, οι πολιτικοί και οι εταιρείες μπορούν να πάρουν την τρομοκρατία τους και να τη βάλουν εκεί που ξέρουν. Θα κάνω τα πάντα για να είμαι περήφανος για τις επιλογές μου.
Έτσι, μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων με τους δικούς μου οι οποίοι εν τέλει με υποστήριζαν αλλά με ένα κόμπο στο λαιμό, ήμουν αποφασισμένος να ανακοινώσω στα αφεντικά μου ότι παραιτούμαι και να φύγω με το κεφάλι ψηλά. Η αλήθεια είναι πως παρότι είχα καταλήξει πως θα το κάνω άμεσα, δίσταζα και είχαν περάσει μερικές μέρες από τη στιγμή που είχα πάρει την απόφασή μου. Τελικά αποφάσισα πως θα τους το πω στο τέλος της βδομάδας. Όταν έφτασε το Σάββατο περίμενα να μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσω ιδιαιτέρως στον έναν από τα δύο αφεντικά.
Τελικά, κάποια στιγμή με φώναξε ο άλλος και μου ανακοίνωσε:
-"Το λοιπόν. Η συνεργασία μας ολοκληρώθηκε. Να περάσεις τη Δευτέρα από το λογιστήριο για να σε τακτοποιήσουν."
Φαινόταν εκνευρισμένος και ανήσυχος. Η απάντησή μου ήταν απλά:
-"Ok".
Πήγα στο γραφείο μου για να κλείσω τον υπολογιστή. Το αφεντικό με ακολούθησε για να δει τι κάνω.
-"Έτσι μπράβο, κλείσε τον υπολογιστή...", είπε και περίμενε να βγω από το γραφείο.
Προφανώς δεν μου είχε καμία εμπιστοσύνη και φοβόταν τι μπορεί να έκανα. Να σβήσω αρχεία ή οτιδήποτε άλλο.
Η γραμματέας που είχε δει το όλο σκηνικό με κοιτούσε μουδιασμένη. Ποτέ δεν ένιωσα πως ήταν πραγματικά φιλική απέναντί μου και από την αρχή είχα να αντιμετωπίσω έντονο ανταγωνισμό από την πλευρά της χωρίς να έχω ποτέ σκοπό να της φάω τη θέση ή να την υποσκελίσω.
-"Δε θα τον ρωτήσεις για ποιο λόγο;", με ρώτησε.
-"Τι να τον ρωτήσω έτσι όπως μου το είπε", της απάντησα.
Τη χαιρέτησα και έφυγα. Είχα αιφνιδιαστεί και τα συναισθήματά μου δεν ήταν αυτά που ήθελα να έχω όταν θα έφευγα από τη δουλειά. Από τη μία μου κακοφάνηκε που δεν είχα την ηθική ικανοποίηση να παραιτηθώ αλλά για να είμαι ειλικρινής η απόλυση με βόλευε οικονομικά. Ένιωθα κάποια ανακούφιση και συγχρόνως έντονη περιέργεια για το λόγο για τον οποίο με απέλυσαν. Τον τελευταίο καιρό έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις περί παραίτησης να τριγυρίζουν στο μυαλό μου δεν ήμουν και πολύ παραγωγικός. Πολλές φορές ήταν σα να περιφέρομαι άσκοπα εκεί μέσα. Λες να ήταν αυτόςο λόγος; Λες να αποφάσισαν μια τέτοια περικοπή για λόγους οικονομίας; Λες να είχε δίκιο η κουτσομπόλα καθαρίστρια που έλεγε ότι η θέση στο γραφείο είναι μόνο για έναν;
Αλλά εγώ άλλα είχα καταλάβει. Ούτε οικονομικό πρόβλημα είχαν, ούτε ανάγκη για περικοπές και το να έχουν δύο άτομα στο γραφείο βόλευε από πολλές απόψεις. Δε μας έδιναν σάμπως και τίποτα σπουδαίους μισθούς. Ο λόγος ήταν άλλος. Κι ας ακουστούν χίλια δύο άσχετα κουτσομπολιά από τους εργάτες του εργοστασίου που ανησυχούν για τη δουλίτσα τους. Η αλήθεια είναι άλλη.
Όπως αργότερα διαπίστωσα, τα αφεντικά είχαν δει την παραπάνω ανάρτηση και μάλλον δεν τους άρεσε και πολύ. Κάποιες μέρες μετά έμαθα ότι επικοινώνησαν με την επιχείρηση που φιλοξενούσε την ιστοσελίδα της εταιρείας, την οποία είχα φτιάξει εξ ολοκλήρου εγώ, για να ζητήσουν τον κωδικό της σελίδας. Προφανώς δε μου είχαν καμία εμπιστοσύνη και φοβόντουσαν πως θα μπορούσα να πειράξω την ιστοσελίδα, ίσως ακόμη και να την σβήσω.
Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να κάνω κάτι εκδικητικό. Θεωρώ πως οι άνθρωποι βρίσκουν ότι τους αξίζει στη ζωή. Ίσως κάνω λάθος. Ίσως και όχι.
Θα μου πεις ότι υπάρχουν τόσοι κακόψυχοι που έχουν πολλά λεφτά και ζουν πλουσιοπάροχα.
Αλλά τα λεφτά είναι η ευτυχία που αποζητούμε;
Εγώ νομίζω πως όχι. Γι' αυτό και έφυγα για να την ψάξω κάπου αλλού.
Κυριακή απόγευμα και η κυρία Κυριακή είχε πάρει το αστικό για να μεταβεί από το κέντρο στην περιοχή όπου μένει. Είχε πάει σε ένα μνημόσυνο. Η κυρία Κυριακή είχε προσέξει ότι τον τελευταίο καιρό οι κηδείες και τα μνημόσυνα γνωστών και συγγενών όλο και πλήθαιναν. Κάθε φορά που τύχαινε κάτι τέτοιο επέστρεφε στο σπίτι σκεπτική. Σκεπτική όχι για το σύνηθες πως πέρασαν τα χρόνια και ότι θα έρθει μια στιγμή που θα φύγει κι αυτή απ' τον κόσμο. Αυτό που την προβλημάτιζε ήταν τα παιδιά της. "Πως θα ζήσουν τα παιδιά σε έναν τέτοιο κόσμο;"
Ήταν τέλη Μαΐου. Μία από τις πρώτες καλοκαιρινές μέρες που ήρθε να επισφραγίσει μια καλοκαιρινή μπόρα. Τις μέρες εκείνες, οι πλατείες είχαν γεμίσει κόσμο. Κόσμος απογοητευμένος αλλά παράλληλα γεμάτος όνειρα και ελπίδες.
"Μακάρι να πετύχουν κάτι καλό αυτά τα παιδιά", σκεφτόταν η κυρία Κυριακή. Και αναρωτιόταν...
"Πως να ξύπνησε τόση ελπίδα μες σ' αυτό το κλίμα απελπισίας."
Ακουγόταν πως οι Ισπανοί φώναζαν κάντε ησυχία να μη ξυπνήσουμε τους Έλληνες. Πως να μην αντιδράσεις σε κάτι τέτοιο. Αλλά η κυρία Κυριακή πίστευε πως ήταν κάτι άλλο που έβγαλε τον κόσμο στις πλατείες.
Η μπόρα συνεχίστηκε για αρκετά λεπτά και με μεγάλη ένταση. Σε μια στάση κάνοντας ένα σάλτο μέσα από τα νερά, που είχαν σχηματίσει λιμνούλα στο σημείο που ήταν η είσοδος του αστικού, ανέβηκε ένας νεαρός. Παρότι το λεωφορείο ήταν σχεδόν άδειο, ο νεαρός δεν κάθισε αλλά στάθηκε όρθιος απέναντι από τη θέση της κυρίας Κυριακής κρατώντας ένα στύλο για να στηρίζεται. Με μια ματιά η κυρία Κυριακή διαπίστωσε ότι τα ρούχα του νεαρού ήταν μούσκεμα από τη βροχή. Δε θα 'λεγες βέβαια πως έκανε κρύο. Αντίθετα, η βροχή είχε δροσίσει αυτή την αρκετά ζεστή μέρα. Ο νεαρός ήταν αδύνατος και ελαφρώς καμπούριαζε, αξύριστος, φορούσε γυαλιά μυωπίας, σκούρο μπλε τζιν και ανοιχτόχρωμο πουκάμισο.
"Μοιάζει με αυτά τα παιδιά στις πλατείες", σκέφτηκε η κυρία Κυριακή.
Χωρίς δεύτερη σκέψη άνοιξε την τσάντα της, έψαξε και μετά έτεινε το χέρι της προς το νεαρό προσφέροντάς του δύο χαρτομάντιλα, όπως τα είχε τραβήξει βιαστικά από το πακέτο της. Αυτός προσπαθούσε να ηρεμήσει από το τρέξιμο στη βροχή. Βλέποντας το χέρι της γύρισε και την κοίταξε για μια στιγμή με αμηχανία.
"Πάρε για να σκουπιστείς", του είπε αυτή.
Της χαμογέλασε εγκάρδια, την ευχαρίστησε και πήρε τα χαρτομάντιλα για να σκουπίσει τη βροχή από το πρόσωπό του, το σβέρκο του και τα γυαλιά του. Η κυρία Κυριακή χαμογέλασε στοργικά.
Μπροστά στο λεωφορείο ήταν ένα νεαρό ζευγάρι. Είχαν καθίσει μαζί σε αυτά τα μονά καθίσματα που υπάρχουν πίσω από τον οδηγό, προφανώς για να είναι κοντά ο ένας στον άλλο αφού υπήρχαν κι άλλες θέσεις. Μιλούσαν, κοιταζόντουσαν στα μάτια, φιλιόντουσαν τρυφερά. Φαίνονταν πολύ αγαπημένοι.
Αυτός αξύριστος με γυαλιά μυωπίας και μαύρα ρούχα. Η κοπέλα φορούσε επίσης γυαλιά, ένα όμορφο ριγέ λινό παντελόνι και μπλουζάκι και είχε σκουλαρίκι στη μύτη και στα χείλη.
"Σαν τα παιδιά στις πλατείες", σκέφτηκε και πάλι η κυρία Κυριακή.
Σε μια στάση, ο βρεγμένος νεαρός κατέβηκε αφού χαιρέτησε χαμογελαστός την κυρία Κυριακή. Αυτή ψιθύρισε μια ευχή όπως αυτός κατέβαινε.
Οι πόρτες έκλεισαν ενώ η φωνή στο ηχείο ανακοίνωσε την επόμενη στάση. Η προσοχή της κυρίας Κυριακής στράφηκε προς το ζευγάρι. Το λεωφορείο δεν είχε ξεκινήσει ακόμη καθώς ο οδηγός περίμενε το κόκκινο φανάρι. Η κοπέλα ακούγοντας την ανακοίνωση της επόμενης στάσης πίεσε επανειλημμένα το κουμπί stop για να σιγουρευτεί. Η κυρία Κυριακή πρόσεξε εκείνη τη στιγμή στον καθρέπτη πως το βλέμμα του οδηγού στράφηκε στο ζευγάρι. Το λεωφορείο ξεκίνησε και πάλι. Πλησίαζε στη γειτονιά της κυρίας Κυριακής.
Στο δρόμο συναντούσες αρκετά παλιά και απεριποίητα σπίτια. Εκτός από τις άσχημες πολυκατοικίες υπήρχαν και κάποιες παλιές μονοκατοικίες οι οποίες έκρυβαν μια ομορφιά και αίγλη που τώρα είχαν χαθεί κάτω από τη σκόνη, τους ξεβαμμένους τοίχους και τις ανακοινώσεις των δελτίων ειδήσεων. Η κυρία Κυριακή σκεφτόταν πως είχε περάσει και δύσκολες και όμορφες περιόδους στη ζωή της. Μα αυτό που την έτρωγε ήταν τι άραγε θα έρθει τώρα.
Τα παιδιά είχαν σηκωθεί όρθιοι περιμένοντας τη στάση. Η κυρία Κυριακή που είχε μάθει τόσα χρόνια τις στάσεις κατάλαβε πως το λεωφορείο δε σταμάτησε. Μετά από λίγο το κατάλαβε και η κοπέλα καθώς είπε στον οδηγό:
-"Μήπως περάσαμε τη στάση; Είχα πατήσει το κουμπί."
-"Ε πότε πάτησες το κουμπί;", ρώτησε με ύφος ο οδηγός.
-"Το είχα πατήσει όταν ακούστηκε η ανακοίνωση."
-"Το κουμπί να το πατάτε όταν έχει ξεκινήσει το λεωφορείο, όχι αμέσως μόλις κλείσουν οι πόρτες", φώναξε ο οδηγός αγριεμένος.
-"Δεν μπορείτε να μας αφήσετε κάπου εδώ να κατεβούμε;", είπε ο νεαρός στον οδηγό.
Ο δρόμος ήταν ήσυχος και δεν υπήρχαν αυτοκίνητα.
-"Σε λίγο έχει άλλη στάση", απάντησε ο οδηγός.
Τα παιδιά δεν είπαν κάτι άλλο και περίμεναν τη στάση. Όταν άνοιξαν οι πόρτες κατέβηκαν και άρχισαν να περπατούν προς τα πίσω πιασμένοι χέρι-χέρι.
"Νέοι είναι", σκέφτηκε η κυρία Κυριακή.
"Τι τους νοιάζει που θα κατέβουν. Το θέμα είναι να πάνε εκεί που θέλουν.
Σαν αυτά τα παιδιά στις πλατείες."
Αγαπώ τον Καρυωτάκη αλλά τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.
Θα τον αλλάξουμε το γαμώκοσμο!
Ξεκίνησα τη δουλειά σε μια δύσκολη φάση για τα οικονομικά μου, η οποία και παραμένει, οπότε αν μείνω χωρίς δουλειά την έχω φουτσίσει. Όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση μπαίνεις στη διαδικασία να ανέχεσαι πολλά πράγματα προκειμένου να δουλέψεις.
Όταν, όμως, οι αρχές σου είναι υπεράνω χρημάτων, έτσι και οι επιλογές σου πρέπει να γίνονται μ' αυτή τη λογική. Αλλιώς οι αρχές σου γίνονται αρχίδια και τα αρχίδια ορίζουν τη ζωή σου, η ζωή σου γίνεται ένα συνεχές κυνήγι χρήματος και καθώς τρέχεις πέφτεις στο βόθρο της μιζέριας, οι αναθυμιάσεις της ρουτίνας σε ζαλίζουν, κάπου στο βάθος του μυαλού σου θυμάσαι ότι άλλα ήθελες, μπερδεύεται το σύστημα και έχε γεια καημένε κόσμε.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα στο εργοστάσιο δεν είναι φυσικά τα αφεντικά μου αλλά ούτε βρίσκονται μεταξύ των αλλοτριωμένων υπαλλήλων/εργατών που έχουν τη λογική το εργοστάσιο να είναι καλά για να έχουμε δουλειά. Και δώσ' του κλέψιμο από τους φτωχομπινέδες μεροκαματιάρηδες αγρότες μην τυχόν και χάσει κάνα ευρώ το αφεντικό, που στις καλοκαιρινές διακοπές του τρώει για καύσιμα στο σκάφος του όσα εκείνοι βγάζουν με κάποιους μήνες δουλειάς.
Οι καλύτεροι άνθρωποι που γνώρισα εκεί είναι κάποιοι καλόκαρδοι αγρότες όπως τρία αδέρφια που φέρνουν ροδάκινα εδώ και πολλά χρόνια στο εργοστάσιο, όπως μου είπαν. Μη φανταστείτε τίποτα νεαρούς, μεγάλοι άνθρωποι με οικογένεια, παιδιά, εγγόνια κλπ. Αλλά με καρδιά νέου. Ο ένας από αυτούς πάντα χαμογελαστός και πλακατζής μέχρι αηδίας. Οι άλλοι εκ πρώτης όψεως σοβαροί, μεγαλόσωμοι και βλοσυροί αλλά μόλις τους έλεγες μια καλημέρα σκάγανε ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Και οι τρεις απλοί καλόκαρδοι άνθρωποι που φαίνονται να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή και δουλεύουν σκληρά για να φροντίσουν αυτούς που αγαπούν. Η γιαγιά μου έλεγε άνθρωπο που χαμογελάει μην τον φοβάσαι. Όποτε τους έβλεπα μου έφτιαχνε η διάθεση.
Μια μέρα ο πρώτος που ανέφερα ήρθε να ζητήσει λεφτά προκαταβολικά. Όπως είπα, έχει χρόνια που συνεργάζονται και υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη το αφεντικό ότι ο παραγωγός δε θα πάει σε άλλον έμπορο και θα έχει καλά φρούτα και εμπιστοσύνη ο αγρότης ότι θα πληρωθεί στην ώρα του με κάποιες περικοπές στα κιλά που παρέδωσε.
Όταν ήρθε για προκαταβολή ήταν ακόμη χειμώνας και θα περνούσαν μήνες μέχρι να βγει η παραγωγή του και να 'χουν τα αφεντικά να κερδίσουν κάτι από αυτόν.Από τη στιγμή που μπήκε μου φάνηκε κάπως μουδιασμένος. Προφανώς δεν ένιωθε άνετα να ζητάει προκαταβολή τόσο νωρίς, παρότι είναι βέβαιο πως θα την υπερκάλυπτε με την παραγωγή του.
Το αφεντικό τον άφησε να περιμένει αρκετή ώρα λες και είναι κανένα σκουπίδι και όταν τελικά ήρθε στο γραφείο τον άρπαξε από τα μούτρα.
"Τι θέλεις τώρα να σου κάνω", "κι εγώ που να τα βρω" κλπ.
Δεν του ζήτησε δα και τόσα πολλά.
"Τι να κάνω...", απάντησε αυτός, "για το κορίτσι που σπουδάζει...", "να του δώσω να πληρώσει το ενοίκιο και τα βιβλία της".
"Για το κορίτσι..."
Τελικά το αφεντικό αφού τον ταλαιπώρησε, τον έκανε να νιώσει άσχημα, έκανε διάφορους μορφασμούς δυσαρέσκειας και είπε όσα είπε, του έδωσε προκαταβολή αλλά κάπως λιγότερα απ' όσα του ζήτησε.
Φυσικά κάποιος που έχει τη λογική του αφεντικού μου, θα την έχει έτοιμη τη δικαιολογία για όλα αυτά.
Έτσι είναι αυτές οι δουλειές. Αλλιώς πως θα κρατήσεις το εργοστάσιο. Δίνουμε λεφτά και δουλειά σε τόσο κόσμο και λοιπές αηδίες.
Μια χαρά μπορείς να το κρατήσεις το εργοστάσιο. Αλλά όταν είσαι αφεντικό, θέλεις να βγάλεις χοντρά φράγκα. Και φυσικά με τα χοντρά φράγκα αγοράζεις σπίτια, πανάκριβα αμάξια για σένα και τους δικούς σου, σκάφος και γενικά βγάζεις τα γούστα σου τη στιγμή που ο άλλος παλεύει να πληρώσει δάνεια και λογαριασμούς για να μην του πάρουν το σπίτι ή του κόψουν το ρεύμα και τα συναφή όμορφα που συμβαίνουν γύρω μας την ώρα που είμαστε πολύ απασχολημένοι και αδιάφοροι για να κοιτάξουμε.
Κι αυτό φαίνεται σε μια φράση του αφεντικού μου σε συνεργάτη: "Εσένα αν σου πουν εκεί έχει λεφτά δε θα πας να τα πάρεις; Θα τα πάρεις. Δεν είσαι μαλάκας."
Δηλαδή θα τα πάρεις για σένα κι επειδή "τα βρήκες" με όποιον τρόπο κι αν τα βρήκες σου αξίζουν.
Να τα έβρισκε ο άλλος. Να ήτανε πιο έξυπνος.
Βρε σάλτα και γαμήσου!
Κι έτσι ερχόμαστε στις αρχές μου και στο τι πιστεύω το οποίο δε συμβιβάζεται με όσα μου ζητούνται να κάνω στη δουλειά μου.
Εγώ δεν θέλω να κλέψω. Από αυτούς τους μεροκαματιάρηδες δεν μπορώ να κλέψω, πόσο μάλλον για χάρη ενός κακομαθημένου μαλάκα που μ' έχει να δουλεύω όλη μέρα και στο τέλος του μήνα μου πετάει ένα μισθουλάκο. Και δεν θέλω να ανέχομαι τέτοια συμπεριφορά από τους ανθρώπους για τους οποίους εργάζομαι. Νιώθω συνένοχος και προδότης των ιδεών μου. Οι ιδέες δεν είναι για να τις κάνουμε κάδρο, να τις βάζουμε στον τοίχο και να τις χαζεύουμε όποτε μας βολεύει. Είναι για να τις κουβαλάς μέσα σου.
Εγώ δεν θέλω να γίνω απάνθρωπος. Η ανθρωπιά είναι ότι σημαντικότερο έχουμε. Είναι το μόνο που μπορεί να μας ενώσει και να προσπαθήσουμε μαζί πέρα από μίση και διακρίσεις να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Να δούμε τον εαυτό μας μέσα στους άλλους. Να νοιαστούμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γύρω μας και θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε κι εμείς αν τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά.
Θέλω να είμαι περήφανος για τις πράξεις μου και να μπορώ να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια όντας περήφανος και όχι απατεώνας που ότι κι αν κάνει δικαιολογεί τον εαυτό του.
Θέλω να βάζω τους ανθρώπους όχι μόνο πάνω από τα χρήματα αλλά και πάνω από τη γαμημένη την ανάγκη μου. Θα βρω τρόπο να τα βγάλω πέρα. Κι αν στην πορεία διαπιστώσω ότι δε μου κάνει θα τον αλλάξω κι αυτόν. Δε χρειάζεται να ζήσω με τον τρόπο που έχει ορίσει κάποιος άλλος για μένα.
Δε θα γίνω κάποιος άλλος.
Τη ζωή μου θα τη φτιάξω όπως τη θέλω εγώ.
Πολύ φάτσα το μικρό αλλά αν πέσει σήμα θα τις φάει τις μάπες του! Έχουμε και μια οικογένεια να θρέψουμε.
Με έχουν κουράσει αυτοί που ισχυρίζονται πως οι μπάτσοι ντύνονται κουκουλοφόροι για να κάνουν προβοκάτσιες. Δεν μπορώ άλλο να ανεχθώ τόση αδικία και λάσπη και τέτοια προσβόλα στο πρόσωπο της αστυνομίας. Ξυπνήστε επιτέλους και δείξτε και λίγο σεβασμό.
Η αλήθεια, που όσοι βγάζουν τέτοιου είδους βιαστικά συμπεράσματα αγνοούν, είναι ότι το επάγγελμα του μπάτσου περνάει μεγάλη κρίση. Από τη μια η οικονομική κρίση και η ανάγκη για περικοπές στο δημόσιο, από την άλλη οι μπάτσοι να ξύνουν όλη μέρα τα παπάρια τους, δεν πάει το πράμα. Είναι θέμα χρόνου να αρχίσουν οι απολύσεις, οι νέοι να μη βρίσκουν δουλειά όταν βγαίνουν από τη σχολή λες και είναι ίσα κι όμοια με τους υπόλοιπους αποφοίτους ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΙΕΚ-ΠΑΜΕ-ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και όλα αυτά με τις συντομογραφίες. Μια φρίκη σου λέω!
Οπότε πρέπει να γίνουν χρήσιμοι και επειδή δεν παίζει να γίνουν πραγματικά χρήσιμοι (δημόσιοι υπάλληλοι είναι άλλωστε), πρέπει τουλάχιστον να φαίνονται χρήσιμοι. Έτσι οι πραγματικοί αγωνιστές μεταξύ των μπάτσων μερικές φορές παίζουν το ρόλο κουκουλοφόρου μια που οι διαδηλωτές έχουν παραφλωρέψει. Επίσης, αναγκάζονται να προβούν και σε άλλες ενέργειες προκειμένου να προστατεύσουν την τίμια δουλίτσα τους.
Συγκεκριμένα μερικές από αυτές είναι:
Διπλοπαρκάρουν ή τρέχουν με υπερβολική ταχύτητα και επειδή συνήθως δε βρίσκεται κάποιος συνάδελφός τους κοντά να τους γράψει, κόβουν κλήση στον εαυτό τους.
Διοργανώνουν και εκτελούν ληστείες που συνοδεύονται κατά προτίμηση από πιστολίδι με άλλους μπάτσους.
Αποφεύγουν να συλλάβουν εμπόρους ναρκωτικών και λευκής (ή μαύρης) σαρκός, γιατί άλλωστε τη δουλειά τους κάνουν τα παιδιά. Αντιθέτως, συμμετέχουν με προθυμία στη διακίνηση.
Όλα αυτά και άλλα για να βγάλουν με μόχθο το ψωμάκι τους. Αλλά εσείς βλέπετε παντού προβοκάτσιες. Ελπίζω τώρα τουλάχιστον να ξεκαθαρίστηκε το θέμα.
Γι' αυτό παρακαλώ μην αρχίσετε τις ίδιες βλακείες όταν δείτε καραβανάδες να παριστάνουν τους Τούρκους κομάντο.
Συνέντευξη Άρη Χατζηστεφάνου στην iefimerida
Debtocracy: το ντοκιμαντέρ-πρότυπο στον καιρό της κρίσης που μιλάει για το χρέος και προβάλλεται διαδικτυακά από την Τετάρτη 6 Απριλίου, είναι έτοιμο. Κανένας τηλεοπτικός σταθμός δεν παρήγγειλε τη δημιουργία του, καμία χορηγία δεν βοήθησε με τα χρήματά της. Όλα τα έξοδα καλύφθηκαν αστραπιαία από όσους ανταποκρίθηκαν σε διαδικτυακό κάλεσμα και θέλησαν να στηρίξουν μια ανεξάρτητη δημοσιογραφική προσπάθεια.
Ο Άρης είναι άυπνος, κουρασμένος, όμως είναι εκεί μαζί με την υπόλοιπη ομάδα για να ελέγξουν και την τελευταία λεπτομέρεια. 6-7 άτομα θα είναι κρεμασμένα πάνω απ΄ τις οθόνες του μοντάζ μέχρι την τελευταία στιγμή. Η Κατερίνα Κιτίδη, η οποία είναι το άλλο βασικό πρόσωπο πίσω απ’ όλο το εγχείρημα, δυστυχώς δεν κατάφερε να έρθει στη συνάντηση.
Το Debtocracy ασχολείται με το πρόβλημα του χρέους. Του ελληνικού, του παγκόσμιου, δεν έχει σημασία. Είτε μιλάμε για την Ελλάδα είτε για τον Ισημερινό, οι τρόποι και οι λόγοι δημιουργίας του είναι οι ίδιοι, μας λέει ο Άρης. Το θέμα είναι πώς θα το αφήσουμε πίσω μας. Στον Ισημερινό πάντως τα κατάφεραν. Με το Debtocracy o Άρης φιλοδοξεί να δείξει μια πιθανή διέξοδο και σε μας. Κι αν ακόμα αγνοήσουμε όσα έχει να μας πει, ίσως δώσει περισσότερη σημασία κάποιος Ισπανός ή Πορτογάλος. Η ομάδα του Άρη και της Κατερίνας, με σύμμαχό της τη σύγχρονη τεχνολογία και τη βοήθεια οποιουδήποτε θέλει να διακινήσει ελεύθερα τη δουλειά τους, θα φροντίσουν να φτάσει η πληροφορία όπου υπάρχει ανάγκη.
Ας τα πει όμως καλύτερα ο Άρης...
Γιατί δεν θέλατε χορηγούς;
Τη ζήσαμε τη δικτατορία των χορηγών σε άλλα μέσα. Τους είδαμε πώς έχουν αρχίσει να παρεμβαίνουν στο δημοσιογραφικό έργο πολύ πιο επιθετικά απ’ τις πολιτικές παρεμβάσεις που γίνονται κατά διαστήματα. Σε ένα περιοδικό, για παράδειγμα, εκτός από δημοσιογράφο έχεις και άνθρωπο από το εμπορικό τμήμα που προτείνει θέματα. Σκεφτήκαμε πως δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Επίσης, δεν θέλαμε βοήθεια από κόμματα ή από κάποιον που θα ήθελε να παραβεί έστω και έμμεσα, λέγοντας ότι, ναι μεν συμφωνώ με την βασική ιδέα, αλλά μην χτυπήσετε το ευρώ ή μην χτυπήσετε τις τράπεζες, εκεί να είστε λίγο πιο μαλακοί. Θέλαμε να ξεφύγουμε από όλα αυτά. Λίγο πολύ τα ζούμε καθημερινά και στα mainstream media, έμμεσα η άμεσα. Ποια ήταν τελικά η οικονομική ανταπόκριση του κοινού; Τα βγάλατε πέρα;
Αρχικά πορευθήκαμε κάπως όπως ένας μαθητευόμενος μάγος. Ξεκινήσαμε με ένα πιο μικρό πρότζεκτ, να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για το χρέος. Βάλαμε λεφτά απ’ την τσέπη μας και κάποια στιγμή που βρεθήκαμε να είμαστε 4-5000 ευρώ μέσα σκεφτήκαμε να ανοιχτούμε στον κόσμο. Δεν θέλαμε χορηγίες, δεν θέλαμε τίποτα, δεν μπορούσαμε πλέον να το αντέξουμε, οπότε είπαμε πως αν θέλετε μια ανεξάρτητη παραγωγή στην οποία ο καθένας θα μπορεί να είναι συμπαραγωγός και να μπει στο τέλος το όνομά του, δώστε ό,τι θέλετε. Ζητήσαμε να βοηθήσουν οι άνθρωποι οικονομικά και από κάποια στιγμή και μετά δεν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε. Άρχισαν να δίνουν από ένα ευρώ μέχρι 200 και 300 (!) και το βασικό ποσό των 8.000 ευρώ -που ήταν ο βασικός κορμός- καλύφθηκε μέσα σε δέκα μέρες. Το απίστευτο ήταν ότι, όταν κάποια στιγμή ανακοινώσαμε με μεγάλα κόκκινα γράμματα «καλύφθηκαν τα βασικά έξοδα» και «αν θέλετε τώρα βοηθάτε σε έξοδα διανομής», ο κόσμος συνέχιζε να δίνει χρήματα. Εμείς θα δίναμε ένα DVD, όμως τώρα με τα χρήματα που μαζεύτηκαν, μπορούμε να κάνουμε διανομή, να μεταφράσουμε σε άλλες γλώσσες, σκεφτόμαστε να συμμετάσχουμε σε φεστιβάλ, να φύγει για όλη την Ευρώπη. Μας ενδιαφέρουν πολύ οι χώρες τις περιφέρειας που έχουν ίδια προβλήματα με μας, Πορτογαλία Ιταλία κλπ. Πως σκέφτεστε να γίνει η διανομή;
Η διανομή θα ξεκινήσει απ΄ το διαδίκτυο. Θα εμφανιστεί ονλάιν την Τετάρτη το βράδυ και ταυτόχρονα θα εμφανιστεί σε όλα τα μεγάλα τόρεντ, σε όλες τις ποιότητες, για όποιον θέλει να κατεβάσει. Από κει και πέρα θα κόψουμε μερικές χιλιάδες DVD που όποιoς θέλει θα μας παίρνει τηλέφωνο και θα του το στέλνουμε (για πιο μεγάλες ηλικίες, αν θέλει κάποιος να το δείχνει στην οικογένειά τους κλπ). Θα προχωρήσουμε και σε μια σειρά από προβολές σε σινεμά, τώρα συζητάμε για ημερομηνίες κλπ. Προσφέρθηκε το σινέ Φιλίπ από μόνο του να μας δώσει χώρο, υπάρχουν κι άλλες προσφορές για να γίνουν κάποιες προβολές και θα κάνουμε και ένα τουρ. Εφόσον υπάρξει κάποια ανταπόκριση θα προσπαθήσουμε να κάνουμε και κάποιες παρουσιάσεις σε κεντρικές χώρες της Ευρώπης: Ισπανία, Πορτογαλία κλπ. Το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπάρχουν δικαιώματα χρήσης αναμετάδοσης. Μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιήσει το ντοκιμαντέρ με όποιο τρόπο θέλει αρκεί να αναφέρει την πηγή. Υπάρχουν ελληνικά πρόσωπα που συμμετέχουν το ντοκιμαντέρ;
Όχι, κινηθήκαμε περισσότερο στο εξωτερικό. Θέλαμε κάποιους ανθρώπους που τους θεωρούμε εμείς αφρόκρεμα στο χώρο τους, παρόλο που μπορεί να είναι ονόματα που δεν τα ξέρει ο πολύς κόσμος. Ξεκινήσαμε από φιλοσόφους, τον Αλέν Μπαντιού , τον οικονομολόγο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, για να φτάσαμε στον Σαμιρ Αμίν, δηλαδή κορυφές στα μη mainstream Οικονομικά, δηλαδή στην μη ορθόδοξη σκέψη. Με Έλληνες δεν ασχοληθήκαμε πάρα πολύ, μείναμε στο Μανώλη Γλέζο, ως μια πιο ιστορική μορφή, αντιπροσωπεύοντας αν θέλεις τον κύκλο από την γερμανική Κατοχή στην οικονομική κατοχή. Η δεύτερη ελληνική φωνή είναι του Κώστα Λαπαβίτσα, πάλι όμως με την ιδιότητα του, σαν καθηγητής στο SOAS του Λονδίνου, που είναι και απ’ τους βασικούς που έφεραν την ιδέα για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ). Πως τους προσεγγίσατε όλους αυτούς;
Υπήρχε ένας ενθουσιασμός όταν άκουγαν τι κάναμε, επειδή το βασικό μας θέμα πραγματεύεται τη δημιουργία μιας επιτροπής λογιστικού ελέγχου, δηλαδή λέει ανοίξτε τα βιβλία του λογιστικού χρέους να δούμε τι είναι παράνομο, τι είναι απεχθές και να αποδείξουμε ότι δεν πρέπει να το πληρώσουμε. Αυτό ως ιδέα είχε πολύ μεγάλη απήχηση σε όλο αυτό τον κόσμο της εναλλακτικής σκέψη. Για λόγους οικονομίας πήγαμε στο Ντακάρ της Σενεγάλης για το Παγκόσμιο Κοινωνικό φόρουμ, όπου βρήκαμε μαζεμένα πάρα πολλά πρόσωπα. Αντί δηλαδή να κάναμε 5 ταξίδια κάναμε ένα. Έχετε κάποια σχέση με την υπάρχουσα πρωτοβουλία για την δημιουργία ΕΛΕ;
Αυτήν παρακολουθούσαμε στην ουσία και τα μέλη της μας βοήθησαν. Όμως δεν συνδεόμαστε οργανικά μαζί τους. Από κει ξεκίνησε η ιδέα για το ντοκιμαντέρ. Υπήρξε ανταπόκριση του ΣΚΑΪ για το ντοκιμαντέρ;
Εγώ σαν υπάλληλος του ΣΚΑΪ (τότε) τους είπα ως όφειλα ότι δουλεύω σε μια ανεξάρτητη παραγωγή. Είναι ούτως η άλλως προσβάσιμη από όλους. Ενδιαφέρθηκε κανείς να δει με τι ασχολείσαι επί της ουσίας;
Μου είπαν κάποια στιγμή φέρε να το δούμε, αλλά τις μέρες που ήταν να το πάω είχαν πιο σημαντικά πράγματα να μου πουν! (γέλια) Συνδέεται νομίζεις η απόλυσή σου με το ντοκιμαντέρ;
Δεν θέλω να το συνδέσω απαραίτητα. Θεωρώ όμως απαράδεκτο μετά από 15 χρόνια στο ΣΚΑΪ να μου λέει ο φρουρός «δεν μπορείς να μπεις εδώ». Δεν μου επιτράπηκε να μπω ούτε στο κτίριο της Καθημερινής, με την οποία είχα και έχω, η τουλάχιστον νομίζω πως έχω, συνεργασία ακόμα. Ο τσαμπουκάς του «δεν μπαίνεις» με ενόχλησε περισσότερο. Ποιος ήταν ο επίσημος λόγος της απόλυσής σου;
Ο επίσημος λόγος ήταν οι περικοπές. Και το τηλεοπτικό Infowar λόγω περικοπών υποτίθεται πως σταμάτησε, ενώ εμείς το μόνο που κάναμε ήταν μια μείξη υλικού, δεν είχε εξωτερικά γυρίσματα, δεν είχε τίποτα. Κόστιζε μόνο τις εργατοώρες του μοντάζ. Και την ραδιοφωνική εκπομπή την έφτιαχνα σχεδόν μόνος μου και με τον ίδιο μισθό που προέβλεπε η σύμβαση από το 2005. Δηλαδή, δεν με απέλυσαν εντέλει για το οικονομικό. Να επιστρέψουμε στο ντοκιμαντέρ. Τι θα κάνετε στην περίπτωση που υπάρξει κέρδος; Αυτοί που συμμετέχουν θα πάρουν κάτι;
Λεφτά έχουν βγει ήδη, όμως η Κατερίνα Κιτίδη και εγώ δουλεύουμε αφιλοκερδώς. Οπότε, αν υπάρξει κέρδος που θα υπερκαλύψει και τα έξοδα διανομής προτιμάμε να ανοιχτεί ένας λογαριασμός για επόμενο πρότζεκτ. Όσοι συμφωνούν συνεχίζουν, όσοι διαφωνούν παίρνουν πίσω τα λεφτά, πράγμα πολύ απλό με τις διαθέσιμες υπηρεσίες (PayPal κλπ.). Το Debtocracy ήταν ένα πείραμα για το αν μπορεί να υπάρξει μια τέτοια δημοσιογραφία στηριγμένη απ’ τον κόσμο και ακόμα δεν το έχουμε χωνέψει ότι πήγε τόσο καλά. Γι αυτό είμαστε κι απροετοίμαστοι για το επόμενο βήμα. Δηλαδή πιστεύαμε ότι θα μπούμε μέσα και τελικά μπορεί να υπάρξει και κέρδος. Στο επόμενο βήμα μας, πάντως, θα φροντίσουμε να πληρωθούν όλοι οι συνεργάτες μας για να τεστάρουμε αν αυτό το είδος δημοσιογραφίας είναι βιώσιμο. Σε εφημερίδα θα το έδινες;
Ναι, ευχαρίστως. Στόχος είναι όποιος θέλει να μπορεί το διανείμει . Μπορώ να σκεφτώ εφημερίδες που δεν θα ήθελα να το δω, αλλά δεν μπορούμε να το σταματήσουμε. Πλέον δεν έχουμε και δικαίωμα. Το Infowar θα συνεχίσει;
Η εκπομπή θα συνεχίσει σίγουρα, όμως δεν ξέρουμε ακόμα με ποια μορφή. Το Press Project μου πρόσφερε αμέσως «πολιτικό άσυλο» και είχε και μια ηθική αξία ότι την προηγούμενη Κυριακή δεν σταμάτησε. Υπάρχει μεγάλο ρεύμα στα κοινωνικά δίκτυα, twitter, facebook κλπ, σχετικά με τη δουλειά σας. Πως το αντιμετωπίζετε αυτό;
Ναι, όντως πήγε πολύ καλά. Εμείς απευθυνθήκαμε πολύ νωχελικά στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, δηλαδή κάναμε απλώς το πολύ τυπικό να στείλουμε ένα δελτίο τύπου. Δεν τους κυνηγήσαμε πολύ, ενδιαφέρθηκαν πάντως κάποιοι απ’ αυτούς. Ποντάραμε περισσότερο στον κόσμο. Τελικά πόσο στοίχησε;
Τα βασικά ήταν 8.000 ευρώ. Από κει και πέρα αρχίζουν και βγαίνουν διάφορα, υποτιτλισμοί, διανομές… Ξεκινάς και δεν σταματάει πουθενά. Βέβαια, αυτό το 8.000 δεν είναι ένα ενδεικτικό ποσό σύγκρισης για άλλες εκπομπές. Δηλαδή, δεν μπορείς να πεις σε κάποιον που κάνει εκπομπή στη ΝΕΤ γιατί ζητάει 25.000, για παράδειγμα. Λογικά τα ζητάει, γιατί πληρώνει μισθούς κτλ. Πως σου φαίνεται ο χώρος του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα; Γίνονται περικοπές, κόβονται εκπομπές…
Δεν είναι και τόσο ακριβά τα περισσότερα. Υπάρχουν ακριβές παραγωγές, νομίζω όμως ότι αυτές είναι στα ιδιωτικά κανάλια και όχι στη δημόσια τηλεόραση. Είναι λογικό να δίνονται λεφτά για αποστολές στο εξωτερικό, οι οποίες είναι απαραίτητες για να μπορέσεις τελικά να επηρεάσεις άμεσα τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Δηλαδή, το ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου για την Αργεντινή είναι για την Ελλάδα στην ουσία, όχι για την Αργεντινή. Αυτό που κάνουμε εμείς, που έχει στο επίκεντρο τον Ισημερινό, πάλι για την Ελλάδα είναι. Τα πλασάρουμε όλοι λίγο ως διεθνή -ενώ δεν είναι- για να περνάμε και κάποιους σκοπέλους λογοκρισίας ή αυτολογοκρισίας. Λες «Εγώ; Τι είπα; Για τον Ισημερινό μίλησα, όχι για τον Παπανδρέου». Περιμένεις να έχεις απήχηση στο εξωτερικό με το Debtocracy; Έχεις ασχοληθεί με το κομμάτι της προώθησης έξω;
Ελπίζουμε να πάει καλά. Θα το υποτιτλίσουμε, θα το ανεβάσουμε και σε άλλες γλώσσες. Έχουμε πολλές προσφορές για υποτιτλισμούς, νομίζω θα υπάρξει ένα ενδιαφέρον. Νομίζω θα ασχοληθούν κι οι ξένοι επειδή πιάνουμε το θέμα της ευρωπαϊκής περιφέρειας και της αποτυχίας της, λέγοντας ότι είναι κοινό το πρόβλημα. Δηλαδή, ότι απέτυχε η ευρωζώνη και άρχισε να δημιουργεί ελλείμματα στην περιφέρεια και πλεονάσματα στο κέντρο, κυρίως στη Γαλλία και πολύ περισσότερο στη Γερμανία. Αυτό είναι κοινό για όλες τις χώρες. Με κοινό μηχανισμό γιγαντώθηκαν τα ελλείμματα και τα χρέη, ανεξαρτήτως αν κάθε χώρα παρουσιάζει ιδιομορφίες που τη διαφοροποιούν. Υπάρχει μια κοινή βάση για όλους, και αν το δεις ακόμη πιο πίσω, είναι μια δομική κρίση του ίδιου του καπιταλισμού. Οπότε, έχει πάτημα και για άλλους, άσχετα αν εμείς εστιάζουμε στην Ελλάδα. Νομίζω και ο Ισπανός θα δει πάρα πολλά και ο Ιρλανδός και ο Πορτογάλος θα δουν πολύ περισσότερα … Πώς σου φάνηκε η προχθεσινή δήλωση του Στρος Καν για περισσότερο κράτος και λιγότερη αγορά; (γέλια)
Αυτό το πιάνουμε λίγο με τον Κώστα Λαπαβίτσα στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή το ΔΝΤ είναι όσο κακό και τραγικό περιμέναμε, αλλά η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και η ΕΕ έχουν βγει πολύ πιο επιθετικά οπόσο μπορούσαμε να φανταστούμε. Κι αυτό δεν το λέω για να δικαιολογήσω το ΔΝΤ. Αυτό που βγαίνει από όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι πως έπεσαν οι μάσκες που έδιναν εθνικά χαρακτηριστικά στις κρίσεις και λέγανε «οι Έλληνες κάναν αυτό, οι Ιταλοί αυτό». Πλέον συνασπίσθηκαν οι από πάνω με τους από κάτω, σε όλο τον κόσμο. Το να φέρνει το Βερολίνο το ΔΝΤ (που είναι αμερικάνικο μαγαζί) για να ρυθμίζει τα δικά σου πράγματα, σημαίνει ότι προτεραιότητά τους είναι να φάνε τους από κάτω, παρά οι εθνικοί ανταγωνισμοί που εμείς νομίζαμε, δηλαδή Βερολίνου, Ουάσινγκτον, Ελλάδας κλπ. Και πώς βλέπεις το δρόμο από εδώ και πέρα; Λύσεις υπάρχουν;
Τρομακτικό! Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν σε καμία περίπτωση, θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά ό,τι και αν γίνει. Απλώς υπάρχει η επιλογή εάν θα το πληρώσεις και θα συνεχίσεις να είσαι σε μια περίοδο χρέους για αιώνες, ή αν θα το πληρώσεις μεν, αλλά θα μπεις σε μια αναπτυξιακή τροχιά και θα φέρεις και τους πολίτες στο προσκήνιο. Δηλαδή, δεν θα δουλεύεις για τις ξένες τράπεζες, θα δουλεύεις για τον πολίτη. Αλλά για το ότι ο απλός κόσμος εντέλει θα την πληρώσει, νομίζω δεν θα πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Ακόμα και εγώ που προσωπικά λέω "παύση πληρωμών-έξοδος απ’ τό ευρώ", δεν εννοώ ότι αυτό είναι μια πανάκεια που λύνει τα προβλήματα. Θα το πληρώσεις ακριβά κι αυτό, αλλά εκεί φέρνεις τον πολίτη στο προσκήνιο και του λες πληρώνεις και ξαναβάζουμε τη βιομηχανία σε νέα βάση, αφήνουμε δεσμεύσεις σε ξένες τράπεζες κλπ. Υπάρχει και τρόπος να το πληρώσεις και να μη σου μείνει και τίποτα. Η ιδέα της ΕΛΕ που προτείνει το ντοκιμαντέρ, πόσο ρεαλιστική μπορεί να είναι στην Ελλάδα σήμερα;
Η κυβέρνηση μπορεί να συστήσει μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου, πράγμα που ακούγεται από αστείο έως ανέκδοτο. Το ’χουν κάνει και θα το ξανακάνουν πολλές φορές. Γενικά όλες οι επιτροπές είχαν αποτέλεσμα αφού πρώτα οι πρόεδροι, αρχηγοί κρατών τραπεζίτες κλπ, έφυγαν με τα ελικόπτερα. Δηλαδή, αν δεν γίνει απ’ τη βάση, αν δεν το επιβάλλει ο κόσμος με την αντίδρασή του, δεν έχει ελπίδα. Δηλαδή πρέπει να ξεκαθαρίσουν οι λογαριασμοί για μια δυο δεκαετίες και να βρούμε ποιος φταίει για Ολυμπιακούς, Goldman Sachs και εξοπλισμούς. Αν δουλέψει σωστά μπορεί να αλλάξει όλη η κοινωνία. Αλλά και πάλι είναι μόνο ένα όπλο, όχι ο αυτοσκοπός. Ο κόσμος δεν αντιδράει όμως…
Ναι... Βέβαια, με όσους μιλήσαμε απ’ έξω μας θεωρούν ακόμα πρότυπο αντίστασης. Προσωπικά νομίζω ότι θα γίνει ένα μπαμ, αλλά δυστυχώς θα είναι βίαιο και τυφλό, γιατί δεν υπάρχει μια αριστερά να δώσει μια κατεύθυνση για κάτι παραπάνω. Μήπως όμως ο κόσμος έχει δεχτεί όλο αυτό που γίνεται;
Πάντα στις μεγάλες εκρήξεις δεν είχαν προηγηθεί μια απίστευτη νηνεμία; Ένα μήνα πριν το Μάη του ‘68 η Le Monde μίλαγε για τη Γαλλία που βαριέται, πριν το Δεκέμβρη τα ίδια, ακόμα και πριν το Πολυτεχνείο... Είδαμε και μέσα απ’ το ντοκιμαντέρ πόσο διψάει ο κόσμος για πληροφορία -και δεν είναι μόνο η ανταπόκριση για το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ. Πηγαίναμε σε κάποιες μικροεκδηλώσεις φοιτητικές στην Καβάλα, στα Χανιά, εκδηλώσεις που παλιά δεν θα ερχόταν κανείς και πλέον ο κόσμος γεμίζει τις αίθουσες.. Και ποιος είμαι εγώ για να με ακούσουν; Ο κόσμος ήθελε να μάθει για την οικονομία. Μήπως κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι έχει συμβεί; Μήπως βλέπει μόνο το φόβο και την τρομοκρατία της ενημέρωσης και γυρνάει το κεφάλι;
Όλος αυτός ο ο πανικός έχει μέσα και μεγάλες ποσότητες ψέματος. Δηλαδή, ρωτάς τον κόσμο τι σημαίνει παύση πληρωμών και σου λέει ότι θα του κόψουν το μισθό και τη σύνταξη, ενώ η παύση πληρωμών είναι προς τους δανειστές. Αυτό που έχει κερδίσει η προπαγάνδα φτάνει και περισσεύει… Νομίζω πως τα ΜΜΕ έδειξαν ότι είναι τμήμα των ελίτ και ο λόγος που περνάνε τη συγκεκριμένη «γραμμή» δεν είναι απλώς για να γλύψουν την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση γλείφει τα ΜΜΕ. Οι επιχειρηματίες είναι αυτοί που θέλουν το ΔΝΤ, δηλαδή έπεσαν οι μάσκες και εκεί, έδειξαν με ποιον είναι… Για να το δούμε και με παλιά μαρξιστική θεώρηση, το κράτος είναι που υπηρετεί τις ελίτ, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι και τα ΜΜΕ και όχι το ανάποδο… Γι’ αυτό και το ντοκιμαντέρ θα βγει ζωντανά σε live streaming στις 8 το βράδυ, παράλληλα με τα δελτία ειδήσεων. Είπες ότι με το υλικό που μαζέψατε θα βγάλετε και αλλά παράλληλα ντοκιμαντέρ, για πες μας λίγο για αυτά..
Τα άλλα ντοκιμαντέρ δεν θα έχουν τόσο τρελούς ρυθμούς σε μοντάζ κτλ. Θα είναι περισσότερο στη λογική του ίντερνετ. Αφού έχεις δει το βασικό ντοκιμαντέρ και τον Λαπαβίτσα να προσπαθεί να εξηγήσει κάτι για τις τράπεζες η για την χρεοκοπία, θα μπορείς να δεις τα «έξτρας» για να μπορείς αν θες να εμβαθύνεις περισσότερο. Ο Ερικ Τουσεν η ο Ουγκαριας που έστησαν την επιτροπή λογιστικού έλεγχου στον Ισημερινό, μας μιλούν και εξηγούν με τις ώρες για το πώς στήθηκε όλο αυτό, οπότε όποιος θέλει μπορεί να δει ολόκληρες τις συνεντεύξεις.. Και τελικά όλη αυτή η εμπειρία της δημιουργίας αυτού του ντοκιμαντέρ, σας άφησε κάτι καινούριο;
Είδαμε μέσα απ’ το ντοκιμαντέρ και μια Αθήνα που δεν την είχαμε δει. Μιλάγαμε με τον πρόεδρο των Γιατρών του Κόσμου και μας είπε ότι αντιμετωπίζει το κέντρο της Αθήνας σαν να έχει «ανθρωπιστική κρίση Ουγκάντας». Με τον ίδιο τρόπο στήνουν το ιατρείο τους, με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουν το μικροσυνταξιούχο που έρχεται για βοήθεια με έναν κάτοικο της Ουγκάντας. Μας έλεγε ότι τον παίρνουν τηλέφωνο ανθρωπιστικές οργανώσεις προσφέροντας κάθε διαθέσιμη βοήθεια. Ειδικά απ’ τις πρώτες μέρες που μπλεχτήκαμε με το ΔΝΤ τα τηλέφωνα χτύπαγαν ασταμάτητα από ΜΚΟ, γιατί ήξεραν τι θα ακολουθήσει σιγά-σιγά. Όλο αυτό θα κάνει μια έκρηξη, δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Το θέμα είναι τι πολιτική διέξοδο έχει. Βέβαια και μόνη της μια έκρηξη φέρνει αποτέλεσμα κάποιες φορές. Δηλαδή η Αργεντινή είχε έκρηξη χωρίς να έχει κανένα ιδιαίτερο πολιτικό βάθος, βγάλανε πάλι μια κεντρώα κυβέρνηση Περονιστών, τους Κίρχνερ. Ακόμα κι έτσι όμως, επειδή έγινε απ’ τους πολίτες είπε ο Κίρχνερ «στοπ» στο ΔΝΤ…
Το πλέον πολυαναμενόμενο σίκουελ μετά το δεύτερο DVD της Τσούλιας έφτασε!!!
Αλλά τουλάχιστον εγώ δεν έχω παράλογες απαιτήσεις της τάξεως των 20 Ευρώ ή την ψήφο σας για να γίνω βουλευτής. Θέλω απλά παγκόσμια ειρήνη, εξάλειψη της πείνας και της φτώχιας και αλλαγή του συστήματος σε άμεση δημοκρατία. Άντε το πολύ κι ένα πρωτάθλημα στον μΠΑΟΚ πριν την επανάσταση, έτσι για να μας φύγει το άχτι. Άκουσ' εκεί 20 Ευρώ...
Μετά, λοιπόν, από απαίτηση των πολυάριθμων φανατικών αναγνωστών του blog οι περιπέτειες της γιαγιάς συνεχίζονται. Βέβαια, τα σίκουελ συνήθως δεν είναι εξίσου επιτυχημένα με το πρωτότυπο αλλά αν τα κατάφερε ο Σβαρτζενέγκερ με το Terminator ΙΙ, ε του πούστη... θα τα καταφέρει και η γιαγιά μου. Στο θέμα μας λοιπόν.
Τον τελευταίο καιρό η γιαγιά έχει αποκτήσει μια σχέση εξάρτησης με την παρουσία μου στο σπίτι. Ο λόγος δεν είναι οι μακροσκελείς συζητήσεις μας καθώς δεν είμαι και ο πιο ομιλητικός άνθρωπος στον κόσμο. Ούτε μπορώ να πω ότι ήμουν ο αγαπημένος της εγγονός. Γενικώς νομίζω ότι η γιαγιά δεν έκανε τέτοιες διακρίσεις (έτσι κι αλλιώς το όνομά της δεν το πήρε κανένα εγγόνι για να 'χει φτηνές δικαιολογίες). Σ' αγαπούσε για τα απλά καθημερινά πράγματα όπως να της πετάξεις τα σκουπίδια, να την ρωτήσεις αν χρειάζεται να της ψωνίσεις και πάνω απ' όλα να τρως το φαγητό σου. Αλλά και πάλι παρότι ήμουν αρκετά λιτοδίαιτος στα νιάτα μου δεν έτυχα θύμα διακρίσεων.
Αυτή η σχέση εξάρτησης, λοιπόν, οφείλεται στο ότι με την παρουσία μου νιώθει μια ασφάλεια ρε παιδί μου ότι υπάρχει ένας άνθρωπος στο σπίτι να της βάλει ένα ποτήρι νερό και φυσικά ότι δεν κινδυνεύει από τους αδίστακτους, αιμοδιψείς διαρρήκτες-ληστές-βιαστές-δολοφόνους που κατακλύζουν τη χώρα μας, όπως μαθαίνει στις ειδήσεις. Να 'ναι καλά οι αυτιάδες δημοσιογράφοι που φροντίζουν να έχει η γιαγιά ήσυχα γεράματα. Έτσι λίγο η ανεργία-αφραγκία λίγο η φοβία της γιαγιάς λίγο τα αιμοβόρα τέρατα που περιμένουν να με κατασπαράξουν, φοβάμαι να ξεμυτίσω από το σπίτι και κάθομαι παρέα στη γιαγιά.
Από την τελευταία σχετική ανάρτηση μέχρι σήμερα συνταρακτικά γεγονότα έχουν συμβεί. Η γιαγιά κατ' αρχήν έχει βαλθεί να κάνει μεγάλη καριέρα στο τραγούδι. Φαίνεται μ' ακούει που ηχογραφώ τα τραγούδια μου και σου λέει αν μπορεί αυτός με τέτοια φωνή γιατί όχι κι εγώ. Το μεγάλο της χιτ είναι το:
"Κάποτε στο Τεπελένι
εικοσάχρονα παιδιά
με μια ματωμένη χλαίνη
τρέχαμε για λευτεριά
τώρα σ' αυτή την ηλικία
πίνουμε αμίλητοι κρασί
πως καταντήσαμε λοχία
ποιος είμ' εγώ ποιος είσ' εσύ"
το οποίο το λέει πολύ επιτυχημένα και σε στυλ απαγγελίας. Επίσης της αρέσει να μου τραγουδάει το:
"Η Ελένη απ' το Βόλο
το Λενάκι μου
που δε μου 'χει στείλει γράμμα
η αγάπη μου"
κτλ. το οποίο δεν το είχα ξανακούσει αλλά είναι τραγούδι με νόημα και υπονοούμενο.
Πέραν αυτού, η γιαγιά έχει βαλθεί να με τακτοποιήσει εξ ου και το υπονοούμενο στο προηγούμενο τραγούδι. Δε βλέπει τα χάλια μου που δε μπορώ να βρω δουλειά, η παντρειά μου έλειπε. Αλλά που να εξηγείς σ' αυτό τον άνθρωπο τώρα για καπιταλισμό, οικονομική κρίση, συμφέροντα, spreads κτλ. Βλέπει τα πράγματα πολύ πιο απλά ίσως και πιο όμορφα. Θα βρεις κάποια που να ταιριάζετε, θα αγαπηθείτε και θα περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας μαζί, να 'χετε στήριγμα ο ένας τον άλλο. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και το πρώτο τραγούδι να 'χει υπονοούμενο σε φάση "σε πήραν τα χρόνια ρε αχαΐρευτε, πότε θα νοικοκυρευτείς να κάνεις οικογένεια".
Τέλος, έχω να δηλώσω ότι η γιαγιά μου δε θα πάει από πέσιμο! Μετά από δύο ατυχήματα εντός ολίγων ημερών (τη μια λόγω σπαγγάτου σε ολισθηρό οδόστρωμα, την άλλη λόγω περπατούρας που δεν είχε περάσει ΚΤΕΟ) η γιαγιά επανήλθε πλήρως και είναι μια χαρά. Για το χέσιμο πάλι δεν ξέρω. Εδώ λένε ότι έφαγε κοτζάμ Έλβις.
Παράρτημα Α: Παραθέτω μια διδακτική ιστορία (για αυτούς που ακούω σε κάθε γωνία να λένε ότι ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται) την οποία παρέλειψα να βάλω στην προηγούμενη ανάρτηση. Ήταν μία από τις ιστορίες της γιαγιάς που δεν είχα ξανακούσει και σοκαρίστηκα όταν την έμαθα. Στα 17 της λοιπόν η γιαγιά, εν έτη 1948 πάνω-κάτω, καθώς κυνηγούσε αμέριμνη μια πεταλουδίτσα (λέμε τώρα) όρμηξαν κάτι καλόκαρδοι ασφαλίτες, την αρπάξανε και την πήγανε στο τμήμα. Η κατηγορία ήταν ότι στα 17 της η γιαγιά ήταν πρωτεργάτης του κομμουνιστικού κινήματος. "Εγώ", όπως είπε η γιαγιά, "ήμουν τόσο ζώον που ούτε να μιλήσω δεν ήξερα τότε". Κι αυτοί για να της λύσουν τη γλώσσα, της έριξαν μια σφαλιάρα μήπως ταρακουνηθεί το κεφάλι της και βγει ο Στάλιν που έκρυβε μέσα της. Τελικά την άφησαν με την προϋπόθεση ότι θα δίνει το παρών στο τμήμα, έτσι να λέει μια καλημέρα μια που έγιναν φίλοι. Μέχρι που παρενέβη ο πατέρας της οικογένειας όπου δούλευε υπηρέτρια η γιαγιά και την άφησαν ήσυχη.
To be continued...
ΥΓ: Επ' ευκαιρίας θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αγαπητούς φίλους Εύα, Γρηγόρη και Γιάννη χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες των οποίων τετραπλασιάστηκε ο αριθμός των δηλωμένων αναγνωστών του blog για να φτάσει τον δυσθεώρητο αριθμό 4! ;)
Για εξιλέωση των Ελλήνων πολιτών προς τους αγαπητούς Ευρωπαίους συμπολίτες μας που ανήκουν στην Ευρωζώνη, η κυβέρνηση ετοιμάζει νέα μέτρα που θα παρουσιάσει μετά ότι επιβλήθηκαν από το Διαγαλαξιακό Νομισματικό Ταμείο.
Μετά τη διαπίστωση, που πρέπει να μας γίνει συνείδηση, ότι οι Έλληνες πολίτες είναι αληταράδες και μόνοι τους έφεραν τη χώρα σ' αυτό το χάλι μην κόβοντας αποδείξεις και πίνοντας υπερβολικά πολλούς καφέδες, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Σε κάθε μας συνάντηση με πολίτη της Ευρωζώνης θα πρέπει να ξεκουμπώνουμε το παντελόνι και να πιάνουμε τις μύτες των ποδιών ενώ βγάζουμε τη γλώσσα έξω σα να περιμένουμε να μας εξετάσουν τις αμυγδαλές.
Για να εξασφαλιστεί η επιτυχία του μέτρου διοργανώνονται εντατικά μαθήματα μπαλέτου και επίσκεψης σε ωρυλά τα οποία είναι υποχρεωτικά για όλους τους Έλληνες πολίτες. Για συμμετοχή στα μαθήματα απαιτείται κατάθεση 5.000 αποδείξεων, συμβολαίου αγοράς νέου γερμανικού αυτοκινήτου και βεβαίωση παραίτησης για τους δημοσίους υπαλλήλους.
Με αυτό το μέτρο προσδοκάται πάταξη της φοροδιαφυγής, συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, αύξηση της κατανάλωσης, αύξηση της ανεργίας, χαλάρωση των ηθών, μείωση των απαιτήσεων σε μισθούς και συντάξεις και πλήρης έλεγχος του ιδιωτικού τομέα από ξένους επενδυτές. Και μετά μιλάμε ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας θα τα σπάσει! Ουάου;!
Επίσης κρίνεται ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος εξιλέωσης προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας καθώς τα σκληρά μέτρα που λαμβάνει η Ελλάδα δεν πρόκειται να έχουν κανένα θετικό αντίκτυπο στους ίδιους.
