17 Αυγ 2013

Στάθμη

Ξαγρύπνησα...
δεν ήξερα το γιατί
μα έβλεπα την πλημμύρα που ερχόταν
και καθώς πλησίαζε διέκρινα
πως το νερό καθρέπτιζε το χαμόγελό σου
είχες καιρό να μου χαμογελάσεις 
αλλά ένιωσα πως δε χρειαζόταν να φοβάμαι
ήσουν εσύ που ερχόσουν
εσένα πρόσμενα ξάγρυπνος
κι ας μην το γνώριζα πως θα ρθεις
δε χρειαζόταν να φοβάμαι
δεν ήταν λόγω εμπειρίας
ήταν το μόνο που μπορούσα
παγωμένος να κοιτώ την ομορφιά
αδιάφορος για 'με να λέω "δεν πειράζει
θα το σκάσω αν κάτι κακό συμβεί
θα κολυμπήσω μακρυά αν χρειαστεί"
κι η στάθμη ανέβαινε
κι εγώ πνιγόμουν χαρωπός
κι εσύ μου χαμογελούσες.